(2)
Giacomo Joyce. James Joyce
Espiral Maior. 1994
(2)
Precísase menos do que pensas:
tres días de hipo
unha calefacción rota
pérdidas de confianza en Tokio
fisuras dun cabelo na circulación primaria,
mareo
falta de oxíxeno
dor de moas
E xa non conta o século 21
perdes xa o coñecemento
e nin tan sequera logras
ler esta liña ate o final
Zukunftsmusik. Hans Magnus Enzensberger
oculto o saber corrupto
das miñas mans entumecidas
érgote co peito nu
acariñando coa lingua túas extremidades
lambendo o teu sangue
de terra fecunda
no suco do meu lamento
neses momento que vivir doe
retiro a túa voz
e fico
deitado boca arriba
ollando para o ceu
con calma postcoitum
Toda mulher tem caldeirão e colher de pau pra mexer suas panelas.
Toda mulher invoca a lua quando menstrua. E amarga o pão que o diabo amassou.
Toda mulher tem um gato dentro do ventre (que mia).
Toda mulher tem lá seus desejos de vingança (daqueles bem secretos). E, um dia, haverá de querer saber da própria sorte.
Toda mulher é bruxa... Mesmo que não admita.
Mariza Lourenço
http://marizalourenco.blogspot.com/
para Carl Solomon
Eu vi os expoentes de minha geração destruídos pela loucura,
morrendo de fome, histéricos, nus,
arrastando-se pelas ruas do bairro negro de madrugada em busca
de uma dose violenta de qualquer coisa,
"hipsters" com cabeça de anjo ansiando pelo antigo contato
celestial com o dínamo estrelado da maquinaria da noite,
que pobres, esfarrapados e olheiras fundas, viajaram fumando
sentados na sobrenatural escuridão dos miseráveis aparta- mentos sem água quente, flutuando sobre os tetos das cidades contemplando jazz,
que desnudaram seus cérebros ao céu sob o Elevado e viram
anjos maometanos cambaleando iluminados nos telhados das casas de cômodos,
que passaram por universidades com os olhos frios e radiantes
alucinando Arkansas e tragédias à luz de William Blake entre os estudiosos da guerra,
que foram expulsos das universidades por serem loucos e publi-
carem odes obscenas nas janelas do crânio,
(...)
pertencente a un longo poema de Allen Ginsberg (1926-1997)
http://www.tanto.com.br/destaques.htm
Girar em torno delas,
virá-las pela cauda (guinchem, putas),
chicoteá-las,
dar-lhes açucar na boca, às renitentes,
inflá-las, globos, furá-las,
chupar-lhes sangue e medula,
secá-las,
capá-las,
cobri-las, galo, galante,
torcer-lhes o gasnete, cozinheiro,
depená-las, touro,
bois, arrastá-las,
fazer, poeta,
fazer com que engulam todas as suas palavras.
Octavio Paz
Eu soube de um homem
cumprindo pena numa prisão de segurança máxima
por roubar um pandeiro.
Eu soube que o traficante
da porta da escola
foi preso pela manhã e solto à noite por falta de provas.
Quantos pesos e medidas terá a cega justiça?
da prezada loba
http://lobamulher.blog.uol.com.br/
Não acabarão com o amor,
nem as rusgas,
nem a distância.
Está provado,
pensado
verificado.
Aqui levanto solene
minha estrofe de mil dedos
e faço o juramento:
Amo
firme
fiel
e verdadeiramente.
Maiakovski (1893-1930)
Deixa a palavra escorregar,
Como um jardim o âmbar e a cidra,
Magnânimo e distraído,
Devagar, devagar, devagar.
Boris Pasternak (1890-1960)
Tradução de Augusto de Campos
Audiovisual
Comunista, terrorista, idealista
Idiota, inútil, pária
Chame do que quiser
Não será ocultado.
Obrigados a digerir
A lavagem audiovisual
Doada pela sociedade
Produzimos as falsas
Relações superficiais.
Higiênico
Preguiça de sujar as unhas?
Preguiça de manter as unhas limpas?
Trazem gama de imundícies externas.
Básicos hábitos
Desusados pelo ermitão
Incomodam a nós mortais.
Gostos dispensados valorizam
Determinados grupos semelhantes
Possuidores de correspondentes minimalismos.
http://www.tanto.com.br/destaques.htm
RECORDANDOVOS A TODAS E A TODOS
Este próximo domingo,día 22,en Palas de Rei (Lugo)ás 12 da mañán na praza do Concello
MANIFESTACIÓNEN DEFENSA DO RIO ULLAE EN DEFENSA DE TODOS OS RIOS DE GALIZA
Os ríos son moito máis que un cauce de auga camiño do mar. Son, antes de nada, -coa sua auga, as suas beiras e as suas paisaxes-, unha fonte de biodiversidade para a vida que non está xustificado destruir de forma gratuita. Pero son tamén hoxe un patrimonio natural de enorme potencialidade económica cando, -xunto co patrimonio histórico, etnográfico e cultural de cada zona-, se vincula con actividades de agricultura de calidade, turismo de natureza e deporte fluvial, todas cada día máis demandadas. En Galiza temos xa pagado impactos dabondo pola xeneración dunha enerxía que (sen contraprestación de ningún tipo) exportamos en máis xa dunha terceira parte. Non pode ser de xustiza que, ademáis de ter asulagado os nosos millores vales e de ter soportado as térmicas máis contaminantes de Europa ou de entregar agora todos os nosos montes para negocio das empresas eléctricas, teñamos a maiores que seguir sacrificando innecesariamente o pouco que queda de millor conservado dos nosos ríos: sexan o Ulla, o Lérez, o Umia, o Verduxo, o Ferreira, as cabeceiras do Sil, as pesqueiras do Baixo Miño, o Navia, e todos os demáis, porque todos están a ser solicitados.Esta manifestación de Palas de Rei, na comarca da Ulloa, cabeceira do Ulla, ten que ser un punto de encontro dende o que coller forza para arrancar cunha campaña continuada que faga xustiza cos nosos ríos.
ADEGA-LUGO(da Plataforma para a Defensa do Alto Ulla) que non falte ninguén e que ata as pedras saiban que está xa en marcha a forza necesaria para defender a vida dos nosos rios fronte ao negocio das empresas eléctricas.
Reenvía-o
van uns enlaces que poden ser de interese
http://www.eurominority.org & http://www.euronations.net
aí vos vai un enlace moi interesante
http://doolittle.ibls.gla.ac.uk/~0211619f/
para non volver ser o mesm@
con este berro comezou a miña viaxe, que por un erro cheguei a considerar que me levaría a terras asturianas. Lonxe de ser así, acabei en Navia de Suarna, participando do festival co que, a organización Ponte de Navia, daba continuación á loita de décadas para salvar a vila de Navia e a integridade do fermosísimo río que leva o mesmo nome, do encoro que pendura como espada de Damocles sobre as súas cabezas.
Foi extraordinario atoparse con vellos amigos que lograron, malia os impedimentos lóxicos de toda xusta reivindicación, levar adiante un inesquecible festival , nun fermoso lugar case que atemporal onde a natureza e a man do home aínda tiran da mesmo lado da corda.
Grupos de música tradicional puxeron remate a uns xogos populares cargados de emoción, para continuar co hip-hop máis cañeiro da man dos Deus ke te crew.
Todo de marabillosa feitura a non ser polo patético papel representado polo colectivo Burla Negra. As 'figuras', desta volta, comeron e beberon como nunca antes, pero lonxe de preparar unha actuación a corde coa xornada levaron case unha dúcia de figurantes, dos que só tres deron a cara e que máis valera que a deixasen vén ghardadiña. En tal catástrofe o papel principal tívoo o Miguel de Lira, que incapaz de articular palabra, e menos aínda de facer frases cun mínimo sentido, soltou unha sarta de estupideces como nunca antes na súa dilatada carreira (probablemente 'en liña' recta).
Parabéns, malia todo, á organización do festival e un saúdo agarimoso
hoxe, como veredes os máis observadores, non estou. Estarei por terras discutiblemente asturianas, pero decididamente súas. Descoñezo con precisión que andarei a facer no momento exacto no que vós adiquedes o voso tempo e lerme, pero contradictoriamente estarei comigo e con vós en algo que damos a esquecemento con asiduidade, a memoria.
Non sei onde ir
Sentado
Vertical
Acostado
En avant
Abordade os coches
Veña esa vasoira
O que hai que ver! As cores dos peixes pequenos
Ou os automóbiles minúsculos
Ou os imperdibles práticos
Ou os sombreiros de copa altos
Ou o señor X...
Tamén os kioscos dos xornais
Só hai que saber utilizalos
Philippe Soupault
Estes son en verdade os pensamentos de todos os homes en
todos os tempos e terras; non son orixinais nin meus.
Se non son tan teus como meus, non son nada ou case nada.
Se non son o enigma e a solución do enigma, non son nada.
Se non se atopan tan perto como distantes, non son nada.
Esta é a herba que medra por onde haxa terra e auga;
este é o ar compartido que envolve o globo.
Walt Whitman
un novo número de 'espasmo' (www.redesescarlata.org) está na rede. Como coordinador, desexaría agradecer a tod@s, amigos e amigas, que participáchedes algunha vez cos vosos textos, a vosa inestimábel participación, tamén a aquel@s que sodes asidu@s e anímovos a continuar con nosoutros.
La oficinapoéticainternacional (bureaupoetiqueinternational-international poetical-office-poetischesinternationales buro-ufficiopoeticointernazionale miedzynarodo-wabiuropotyckie), desde su general establecimiento en Zaragoza (Il Mondo) lanza al país y sus alrededores más céntricos su SEGUNDO MANIFIESTO (ÓPICO) JOUNAKOS en otoño o así:Poesía adelante pues. (Novia formal locamente sagrada.) Poesía del Mundo, con el Mundo, para el Mundo, etc. Tensa concentración sinóptica de los gemidos genitales que braman en la noche, de los diurnos precios (cautivos) y sus digestiones y del llantorisa de la calle, con el secreto aquí (muy adentro bajo la camisa) de las ensoñaciones y del pensativo hedor escondido en el hueso lírico personal de ese energúmeno todo tierno, que es un caballo leonino, que es un poeta (ópico) jounakos. Sí, precisamente lo íbamos a decir: Señoras y señores, estamos hasta dos palos encima de las rodillas (aproximadamente) de las laringológicas evacuaciones de "niño bien", (de señorito adocenado que escribe poemas a la novia... neoclásico-alexandrino burrorromántico rilkianoenverde ¡que ya está bien! Tenemos a la vista una desolación de revistas, colecciones, y hasta, señoras y señores, hasta de juegos florales de Jerez de la Frontera y de magnos certámenes en pro de obras del Pilar de Zaragoza, donde la depravación laringológica llega al más aflautado aburrimiento (neoclásicoalexandrinoromán-ticorilkianoburrototalen- verde). Y si bien hacen su papel, (¡qué lindo!) de cuerpo presente), nosotros a lo nuestro, y alejémonos corriendo del tufillo insoportable y poesía adelante pues... pero ojo, atención, take care... etc. Adoramos los (ópicos) jounakos la "pupa" dulce de la vida, la temible "pupa" de la existencia que muge y fornica y se devora bajo esos cielos enormes, para no sabemos qué cosa y qué aquí mana, hermosa y pensativa, en los pulsos, en las vísceras y en estos ojos, que con sosegado furor se asombran y palpan (ante tal) espectáculo inaudito y soso y bestial, aunque maravilloso, latoso o al revés que es lo mismo, pues la tal vida y la tal muerte (que no sabemos qué pintan ahí) son unas tías estupendas... pero de "aúpa"... en fin: estamos en el Mundo (tenemos corneta de estrambóticos mundialistas) y cada milímetro de segundo muere un bonito ratón azul por los mares, todo tristísimo de la mugrienta porquería de las corbatas, pero siempre se parirán más lindas muchachas pálidas (aunque no siempre... pero en fin!)... ¡ah! y cuando vamos para jóvenes: ¡viva la pepa!, sí, sí, y con mucha gravedad además; porque eso, sí, sobre todos los ópicos hacemos poesía con la gravedad del caso, con la responsabilidad y el misterio con que un sargento de carabineros le dice a su mujer, en la sublime hora en que ésta va a ser preñada: Ramona... ¡qué buena te conservas!... o con esa argucia vertical con que el pobre Usebio, al volver del cementerio, de enterrar al "napias" de su tío, murmura espantado (pero menos): ¡No somos nada...!(Somos pues los jounakos el enciclopédico cuerpo de la mágica del ritual de la Existencia cósmica y etcétera; sacerdotes y conductores del pueblo que canta y se fastidia en las cocinas, nos encantamos con los más lindos crepúsculos y entramos de hurtadillas por los dormitorios donde bajo la luna los estudiantes hacen trastadas con sus bellas profesoras; y en los atardeceres del fútbol, nos reímos una barbaridad y damos la extremaunción a tanta muchedumbre, ya (madura) casi para el placer y el exterminio (¡oh lejanos tiempos de nuestra Roma ardiendo!), y que por añadidura, clavamos para nada nuestro esquema exclusivo de adonde horizonte y de panilusióncotidiano por todos los rincones de nuestro canto religioso; pues la poesía (ópica) jounaka es existencialmente una llamada religiosa, un estertor religioso, como todo lo que sale de la entretela humana (y de su quisque) (y de los sobacos más heridos del espasón); un juego absoluto, como el del mundo y sus alrededores y su alcance práctico más próximo al creador (ópico) jounako es la propia depuración original. La CATARSIS, la libertad y la ascensión hacia estados solidarios con el alma (si existe) del universo y pico sin chaqueta; después vendrá la comunicación y la intercatarsis con el posible lectorinventor (cada vez más no posible, pues la solución a la ecuación poeta; lector se acerca cada día que pasa a cero; los primeros, más encerrados en su chaladura-los segundos, más embrutecidos con las quinielas de fútbol y el precio de la carne de jumento), pero esta es la otra historia.La poesía ópica es pues religiosa en sentido primordial de absurdo juego fundamental y catártica (vía de conocimiento), depurativa, liberadora y proféticamente acusadora; todo esto no es una macana, pero eso sí, ¡ojo!, sin cargos retribuidos, ni subvenciones, ni becas al extranjero, ni concursos dados de antemano, etc., etc.; eso sí, con absoluto derecho a la soledad más tremenda, al asco, a la indiferencia y a la persecución; pero amigos (ópicos) jounakos y no (ópicos) jounakos: nos reímos, nos estamos riendo hace ya varios siglos y medio minuto de dentro de una hora y sin embargo como todos sabéis, el horno no está para bollos, o lo que es igual, reímos por no hundir en este piojoso corazón el definitivo puñetazo que acabara con todo... pero no temáis, ¡viva la pepa! y poesía adelante de matriz ópica, poesía siempre y como la nuestra vida de quisque cualquiera tan rico: insoportable, loca, gimiente, tonta, porque sí, porque nos da la gana, (ley generacional máxima ópica) porque nos sale de ahí, porque seguimos nuestro instinto y nuestra razón insoportable, deslumbradora y sabia, apetitosa, aunque a veces nos dé asco, pero amigos míos, bah... y para nada, que eso es todo, como ese violín desconocido que desgrana las oleadas del tiempo más allá de nuestros miserables jergones. Adelante poesía pues. De verdad como el mundo y tan impura y tan cargada de calientes proyectos superadores, que ahí está el intríngulis de esta puñetera poesía ópica; que viva en sus dos corrientes: Epilírica (propia de mal afeitados conductores del pueblo y muy bravos) y (Protopoemática) Metalírica (propia de enloquecidos sacerdotes mágicos) ¡vivabibavivabibavibabiva! (Tao-Tao. Próximamente el complemento: Responsa-bilidad del Poeta... pues sí. Horizonte).Porlaoficinapoéticainternacional (bureaupoetiqueinternational-internatio nalpoe-ticaloffice-poetischesinternationalesbüro-ufficiopoeticointernazionale-miedzynaro-do-wabiuropotyckie). [Labordeta 1983b: 63-66].
Miguel Labordeta ( http://www.10lineas.com/MiguelLabordeta/)
Golpes
De machado na madeira,
E os ecos!
Ecos que partem
A galope.
A seiva
Jorra como pranto, como
Água lutando
Para repor seu espelho
Sobre a rocha
Que cai e rola,
Crânio branco
Comido pelas ervas.
Anos depois, na estrada,
Encontro
Essas palavras secas e sem rédeas,
Bater de cascos incansável.
Enquanto do fundo do poço, estrelas fixas
Decidem uma vida.
Sylvia Plath (tradução de Ana Cristina César)
Entre as tuas pernas
o mar revela-me estranhos recifes
rochas erguidas corais altaneiros
contra a minha gruta de búzios concha nácar
o teu molusco de sal persegue a corrente
a pequena água inventa-me barbatanas
mar da noite com luas submersas
tua ondulação brusca de polvo congestionado
acelera nas minhas guelras um latejar de esponja
e os cavalos minúsculos flutuam entre gemidos
enredados em longos pistilos de medusa.
Amor entre golfinhosa
os altos lança-te sobre o meu flanco leve
recebo-te sem ruído olho-te entre bolhas
cerco o teu riso com a minha boca espuma
ligeireza da água oxigênio de tua vegetação de clorofila
a coroa de lua abre espaço ao oceano.
Dos olhos prateados
flui longo olhar final
e erguemo-nos do corpo aquático
somos carne outra vezu
ma mulher e um homem
entre as rochas.
Gioconda Belli
O mar na poesia da América Latina, Ed. Assírio & Alvim, 1999 -
Lisboa, Portugal
CARO CARLINHOS BROWN:
Depois do seu concerto em Santiago de Compostela no que infelizmente utilizou a língua castelhana em vez da galego-portuguesa para dirigir-se ao publico galego e já que proximamente vai actuar na Cidade da Corunha num concerto para as gentes da Corunha e da Galiza, remetemos-lhe este escrito que circula pela rede Internet:
-.Caro Carlinhos Brown, respeite a Galiza e aos galegos/as, fale em Português quando esteja na Galiza.
-.Caro Carlinhos Brown, não se deixe manipular pelos genocidas casgtelhanos enemigos do povo galego nem pelos galegos colonizados colaboradores.
-.Caro Carlinhos Browm como brasileiro não colabore com genocidio espanhol-castelhano sob a Galiza e o povo galego.
-.Caro Carlinhos Brown a lingua que você fala é a mesma que nós os galegos e galegas falamos, fale na sua/nossa língua quando esteja na Galiza.
-.Caro Carlinhos Brown ajúde-nos a nós, não aos genocidas do povo galego e os enemigos da lusofonia.
-.Caro Carlinhos Brown se você fala na súa língua na Galiza ajudará imenso a nossa luta.
-.Caro Carlinhos Brown, na Galiza falamos galego-português, não castelhano.
Informen-se:
http://www.agal-gz.org/modules.phpname=News&file=article&sid=1474&mode=&order=0&thold=0
http://www.agal-gz.org/modules.php?name=News&file=article&sid=1477&mode=&order=0&thold=0 http://pt.indymedia.org/ler.php?numero=42311&cidade=1 http://www.brasil.indymedia.org/pt/blue/2004/07/286915.shtml http://www.brasil.indymedia.org/pt/blue/2004/08/287837.shtml
INSTAMOS A TODOS/AS VOCÊS A ENVIAR ESTE TEXTO OU OUTRA CARTA A CARLINHOS BROWN:
Algúns correios-e a onde enviar protesto:
cbrowntimbau@uol.com.br (Correio oficial de Carlinhos Brown)
timbabrown@ig.com.br (Clube de Fans de Carlinhos Brown)
browncfaclube@hotmail.com (Outro Clube de Fans de Carlinhos Brown)
flymysite@uol.com.br (Coordinadora do site Carlinhos Brown)
DIFUNDE ESTE ESCRITO!!!!
GALIZA ARDE, XUNTA CÚMPLICE
Actúa!Iniciativas en marcha
ALERTA LARANXA
Galiza arde ante a incompetencia e a falta de previsión das administracións.Mentres a Consellería de Medio Ambiente malgasta centos de millóns en plans de prevención ineficaces, miles de hectáreas de monte son arrasadas cada ano.
Numerosas voces veñen denunciando nos últimos anos os factores estruturais queorixinan a vaga incendiaria que volve regresar este verán con dimensións decatástrofe.
O peche das explotacións gandeiras, o despoboamento do rural, oabandono do agro, vén producindo a principal ruptura co equilibrio ambiental.Cómpre exixir medidas preventivas que aborden as causas reais dos incendios.Cómpre exixir responsabilidades.
Cómpre actuar.
Burla Negra convídavos a todos e todas a participar no artellamento dunhacampaña en defensa dos montes galegos: ALERTA LARANXAGaliza arde, Xunta CómpliceOrganizaranse diversas accións entre as cales se está a preparar unha concentración o 20 de agosto diante da consellería de Medio Ambiente cuxaconvocatoria se fará pública nos vindeiros días.A vosa participación é fundamental. O lume é un problema de tod@s e de tod@s é aresponsabilidade de conservar o noso hábitat
Convidámosvos a tod@s, particulares e colectivos, a participar no proceso decomunicación e participación desta campaña, poñéndovos en contacto a través docorreo electrónico
alertalaranxa@burlanegra.info
www.burlanegra.org
hai arañeiras de mitos fóra,
o asubio inexistente
o murmurar morboso
morden o valado do monte.
(Eva ve a rexión das serpes polo punto de luz)
E esvara...
Pola fría
branca
suave pel
(Eva amárrase á costela do novo ser)
Entra no ramallo da árbore salobre,
quece entre os peitos o froito,
renace da escuma das augas albinas,
e descansa sobre un enorme pene de herba,
xurdido do incrible océano.
A primeira visión. María Lado (Letras de Cal. 1997)
CARÍCIAS III
Gotas de orvalho
Deslizando em pétalas...
JOSÉ GERALDO NERES e Clevane Pessoa de Araújo Lopes
de “ Pássaros de Papel em Nuvens de Algodão”
e xa de volta, despois duns días de ausencia. Ao chegar asaltoume a magnífica sorpresa da chegada dun novo filme,'In the mood for love', tamén do último número da revista animal adicado principalmente á contrainformación (magnífica revista, que por certo debe andar xa polos quiosques) e novamente unha referencia para a lectura
Raúl Gómez Pato
sempre ofrezo a mesma foto
que se me presentou alá, en Ponteareas:
un cumio de edificios,
acazapados tigres axexantes,
dispostos a engulir unhas casopas
de colmo, pedra e néboa.
Mentres, un home pasaba en Mobilette
coa súa muller acompañándoo,
sentada de esguello no asento,
cunha man suxeitando o peito do marido
e coa outra termando dun paraguas aberto
para tapar as súas cacholas.
Choiva, vapor e velocidade.
voltar tamén aos blogs, visitar a elvira co seu furorescribendi, á loba que declara o seu compromiso manifestando a súa pertenza ao mundo, dela ha chegar tamén o cambio.
ah, unha magnífica recomendación da revista animal: la haine.
ao cabo unha chea de mundos que perdín por un instante ao distanciarme deles, pero que malia todo seguían avanzando, transformándose con extraordinaria destreza.
Ben, xa estou de volta, aceitando o ofrecemento de elvira, leo a Herberto Helder, desfágome un chisco nas súas liñas, comprometendo o meu pensamento