machei porque tiña que marchar

non son quen de sortear as pantasmas.

non frecuento as despedidas, tampouco sei de futuros regresos.
de coincidirmos mañá agardo non sexa unha sorpresa para ninguén.

mais agora marcho porque teño que marchar
por non dicir e danar con canto sinto e penso, marcho para orientarme niso mesmo e non deixar espazo á fuxida.

só preciso dun momento para compracerme, deslearme deste eu mesmo e dicirche que malia todo non son posible como acordamos.

a vivisección da vaca feita tolear

Ando á procura da miña parte aliquota de sentimento, dun todo ausente.

Comercio cun sen dúbida nos ollos, a vivisección dun terra alén dividido en finas porcións nas que a vaca tamén ri.

E na figura hai un adeus, o sen dúbida dunha despedida figurante, un encher os ocos na defensa da contraintención, que son eu, ti, aquel que se oculta por tras do absurdo para non ser sinalado, a fermosa e doce cincenta feromónica. Unha contraintención que disimula o que demos en chamar maldades para autoconvencernos da verdade, desa que nós só sabemos, desa que sentimos perto mentres nos mergullamos soliños na mesma contraintención con forma de vaca morta, de estertor espasmódico, tamén figurante, tamén sen dúbida as coxas da doída cincenta, máis que feromónica, pervertida.

Neste texto dun verso só, dun poema tan só, dunha parte aliquota de estupidez entre todas as outras partes proporcionais e ponderadas, nesta verdade contraindicada, nesta soidade indicada sempre polo máis indicado, nesta figura paternal que nos di como habemos ser, na súa parte aliquota que tan ben compartimos, na autocensura que ela provoca, no soño, no verde que sentimos fóra, no fóra que nos sentimos ás veces e no dentro coa feromonía dun sempreadeus como flor nos beizos.

E sóltate, sóltate das mans para caer a gusto.

Na velocidade que nos proporciona sermos vítimas amordazadas sádicas como un alter ego da submisión, nela figuramos de pernas abertas ao mundo, de posturas innobres fronte á loxa do falo, para ir rematando, exterminando o cincento da feromona.

Do gusto por caer, collín a postura.

Alizia, por favor

Comezo alternativo

que por alternativo vai ao final


'escribir o nome con vómito'

ben sexa nas paredes, no papel (como acuarela) ou onde queiras



Elvira, os xurásicos falaban o Indio-europeo

no planeta dos simios é ben sabido que falaban inghlés, que para algo e a lingua do imperio


na idade do cemento armado 'que sepa yo, el gallego no existe'


ben, sen nome, mmmmmmaaaaaaaaaasssssssssttttttttttttttuuuuuurrrrrrrbbbbbbbbbbaaaaaaaarrrrrrrrssssssssssseeeeeeeee nnoooooo tttttttttttteeeeeeeeeccccccccccllllllllllllllllaaaaaaaaaaaaaaadddddddddddooooooooo ffffffffffffffaaaaaaaaaaaaaaaiiiiiiiiiiiiiiiiii qqqqqqqqqqquuuuuuuuuueeeeeeeeeeeee nnnnnnnnnnooooooooooonnnnnnnnn ppppppppppooooooooodddddddddaaaaaaaaaa dddddddddddeeeeeeeeeeesssssssssssssspppppppppppppppeeeeeeeeeeeeeggggggggggaaaaaaaaaaaaaaarrrrrrrrrrr aaaaaaaassssssssssss xxxxxxxxxxxxeeeeeeeeeeeemmmmmmmmmmaaaaaaaaaasssssssss........



na idade do aluminio fálase do feismo



vou durmir
estou na media fornada eu tamén.

do verde que levamos fóra

identifíquese

procuro a miña identidade
no teu verde
para sentirme parte de ti
da túa forza
fáctica
como un membro
viril
máis
dentro do teu corpo

‘tutta la sofferenza
in un colpo
di vista’

'I want to live in fire'

Ás voltas coa música, estou coa Apocalyptica, que non deixa de ser todo un espectáculo. A verdade é que co tempo, cando un se vai acomodando a certas cousas da vida, ás que nunca pensou se prestaría, xurde unha nova forma de revisionismo, se cadra ás veces un chisco reaccionario, no que un se pregunta sobre a estupidez do mundo e pensa en formas espeditivas para súa eliminación masiva. Neses momentos a música cumpre un papel esencial, particularmente grupos como este cuarteto de corda. Neste xeito de nova ilustración autárquica, grupos como The Smiths tamén teñen o seu espazo, aínda que, e malia o que se poida pensar, non hai como un bon Kalasnjkov, executado polo mesmísimo Goran Bregovic, para destrozar as ansias alienantes do máis influinte dos poderes fácticos.

Afortunadamente, isto só acontece dentro da ficción do soño, e dura tan só o tempo dunha cación, logo, as guerrillas voltan ao monte para permanecer en estado latente, a teorizar sobre o revolucionario do aborto da galiña.

filos -café

FILO-CAFÉ: HERANÇA E CRIAÇÃO

27 Outubro 2004,
21h
Bar da Sociedade Guilherme Cossoul

Com: Susan Pensak
Apresentação: Joana Lima

Performance: Cristina Benedita

Entrega dos livros de Susan Pensak:
Frankincense and Myrrh / Olíbano e Mirra ( inglês-português)
Denso com música ancestral: Ditos/ética de Pizarnik

Tradução Alexandra Bernardo que cantará Alejandra Pizarnik e Uxío Novoneyra

Ask

Hoxe vsqn fíxome lembrar The Smiths un dos grupos cos que medrei musicalmente, ademais de The Clash, por suposto. Nunha época na que coa música se dicían cousas, ás veces tamén coas letras, unha época na que aínda existá ilusión por cambiar o mundo malia un aparente nihilismo visceral, en contraposición a un momento como o actual no que máis parece que desexamos amoldarnos a un sistema corrupto, pero sen que se note demasiado.

Lyrics by Stephen Morrissey
Music by Johnny Marr

Shyness is nice, and
Shyness can stop you
From doing all the things in life
You'd like to

Shyness is nice, and
Shyness can stop you
From doing all the things in life
You'd like to

So, if there's something you'd like to try
If there's something you'd like to try
ASK ME - I WON'T SAY "NO" - HOW COULD I ?

Coyness is nice, and
Coyness can stop you
From saying all the things in
Life you'd like to

So, if there's something you'd like to try
If there's something you'd like to try
ASK ME - I WON'T SAY "NO" - HOW COULD I ?

Spending warm Summer days indoors
Writing frightening verse
To a buck-toothed girl in Luxembourg

ASK ME, ASK ME, ASK ME
ASK ME, ASK ME, ASK ME

Because if it's not Love
Then it's the Bomb, the Bomb, the Bomb
the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb
That will bring us together

Nature is a language - can't you read ?
Nature is a language - can't you read ?

SO ... ASK ME, ASK ME, ASK ME
ASK ME, ASK ME, ASK ME

Because if it's not Love
Then it's the Bomb, the Bomb, the Bomb
the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb
That will bring us together

If it's not Love
Then it's the Bomb
Then it's the Bomb
That will bring us together

SO ... ASK ME, ASK ME, ASK ME
ASK ME, ASK ME, ASK ME
Oh, la ...


The Smiths

alentos sobre o prohibido

I
non teño liñas de metro
para colmar o meu descanso
pero si camiño
e suor
lembranzas do teu carmín descoidado
sobre o rostro

non canso de camiñar
aló onde ninguén me agarda
deixando na comisura do traxecto
restos do amor
que vou perdendo


II
é posible que non signifique nada para ti
pero o deporte ínchame
tamén
as pelotas

e non pouso a cervexa no ventre
mentres camiñas perdida
entre cuarto e cuarto

se cadra o cinceiro
en ocasións compartidas
mentres pousas os pés nus sobre as miñas pernas
e sorrimos entre o silencio


III

.............................dun poema de elvira
non puiden máis
que percorrer as túas mamilas
con ignorancia
e caer do silencio
da túa indiferenza
ate sucumbir
polo efecto da miña propia costela
cravada no peito

obrigado

fiquei sen palabras por un intre.

obrigado Alexandre Teixeira pola túa hospitalidade, obrigado á Incomunidade toda. Onte-hoxe filo café.

unha aperta

CANÇÃO INGÊNUA SOBRE A CRUZ VERMELHA

Se todos os homens, em todos os países
Têm braços que levam
O pão
A esperança
E um hino nacional
Por que então pai
Comemos ramos de carvalho
E cantamos, quando chega o momento, poemas tristes
Pai
Estamos bem, estamos protegidos
À sombra da Cruz Vermelha
Quando se esvaziam os sacos de farinha
A lua se converte em pão diante de meus olhos
Por que, pai, transformaste meus gritos, minha fé
Em migalhas, em queijo amarelo
Nas tendas da Cruz Vermelha??


Ó meu pai
Acaso o bosque de olivas nos protegerá
Quando venha a chuva
Podem as árvores substituír o fogo para nós
E o luar
Poderá derreter a neve ou queimar os fantasmas da noite
Eu te faço milhões de perguntas
E em teus olhos, sinto um silêncio de pedra
Responde-me pai
Tu és meu pai
Ou por acaso me converti em filho da Cruz Vermelha
Ó meu pai
As flores brotam á sombra da Cruz
Os rouxinóis cantam
Porque então dinamitaram minha casinha
Por que, pai, sonhos com o sol quando chegas do crepúsculo
E me chamas, me chamas freqüentemente
Quando sonho com doces e uvas secas
Das tendas da Cruz Vermelha
Me privaram de meu balanço
Pisotearam meu pão no lodo e minhas pestanas na poeira
Me arrebataram o cavalo de madeira
Me obrigaram a pôr o fardo nas costas de meu pai
A suportar o peso das noites
Ah! Quem fez estourar em mim rios de fogo
Quem me arrebatou a virtude das pombas
Sob as bandeiras da Cruz Vermelha.


Mahmud Darwish

medley

- chego agora.
toda uma noite os olhos a vigília o saber do tempo porque ele a cadeira onde me sentei para ver passar o pensamento.

Intensidez


e toda a ânsia foi engolida pelas horas e pelo homem.
dentro de mim.
dentro dele, o amor, com todos os seus fins, justificou as minhas esperas.

Mariza Lourenço


O cheiro da manhã penetra-lhes os sentidos e encontra-os colados no sêmen envelhecido. A solidão vazada agora é desejo em riste. Feita do infindável prazer do chupar, a boca recomeça novo ciclo. O orgasmo, em explosão lírica, inunda os anseios pecadores espalhando vida pelos poros latejantes.

Loba



non coñezo esta cama. este espacio entre as paredes. as sabas azuis, sen debuxo. é tan tarde e aínda non me levantei. el -sexa quen sexa- está na ducha, coa radio posta.

vsqn


Tirou a calcinha lentamente, sem desgrudar os olhos daquela buceta que se mostrava. Linda! Uma buceta realmente bonita, natural, com os poucos pêlos displicentemente crescidos, tentando inutilmente cobrir uma buceta que se queria à vista, exposta, oferecida.

invisível


Tiro de min as horas, xa é tempo. Limpo as extremidades e fico aínda no soño por un pedazo. Confíome ás partes, unha vez máis, para erguerme camiñando amodo co destino posto no retrete.

muddy waters ou gústame como andas, gústame como falas, nena ...

VI

adoezo polo todo
que pendura nos silencios


sempre hai algo que se repite
nestes versos
de forma aparentemente casual
pero no meu idioma
nese que creei para mentirme
faltan as palabras
que se perden inmersas
na visceralidade da súa expulsión


no meu pensamento espiral
sempre gardo un intre para verte denovo


VII

volvendo sen min
sen ti apenas adherida xa
en pequenos fragmentos
á miña sombra


a pequena cincenta
de voz rouca
de suor impregnando
os xenitais


volvendo en min
á realidade
sorbendo
anmiocentese
da súa matriz
en espiral
articulando sons infantís
sobre realidades de pura erección
vilial
estéril
por un desexo enfermizo que detestas
en silencio
mimando coa seiva dos teus beizos
a sensación
cos ollos ausentes
avergoñados


VIII

no futuro
de ausencias
este é o meu mundo real
hiperreal
cunha inmensa vasectomía
facéndome estéril

Volvendo sen min

V

en cada despedida
son máis eu
mentres te vas facendo diminuta
e cólmome dos aromas
de todos os orgasmos
alimentados cos ecos da túa voz rouca
sobre as paredes


esa es toda ti
nas ausencias
es paredes que falan
reflexos dispersos sobre as superficies
unha voz na memoria
esa es aínda
no regreso
para min
que non volvo nunca

dicindo apenas nada

Magie Cheung ás veces falta e sinto que hai cousas que non dixen. Pouco importa certamente, se cando falo non me fai nin puto caso. Pero, hai momentos nos que si se nota certa maxia, como cando facemos unha gracia e non precisamos mirar ao redor para ver se alguén ri.

Hoxe descubrín que hai quen me evita. Non o culpo, eu vou cheo de evitar á xente cando non me apetece falar, cando desexo desfrutar, por riba de todo, do meu espacio en soidade. Non o culpo porque se cadra tampouco son tan bon exemplo, se cadra non son nada en absoluto, ou si. Mais, que importancia pode ter.

Magie falta pero recuperei algo das máis queridas amizades, que me seguen, malia todo, e están perto cando son precisadas. Recuperei algo... e debo confesar que mentras estaba a falar desexei masturbarme, tanto que non puiden evitar botar unha fonda gargallada. Estou afeito a que ninguén entenda as miñas razóns para sorrir.

Hoxe dixéronme que debía ser moi feliz porque sempre estou a rir e a facer bromas. Afortunadamente a que me falou dese xeito non entende nen a metade do que digo. Hoxe vinme obrigado case que a explicar por que a miraba de arriba abaixo e respondía: quen o diría! ante a súa exclamación de: es que el autocad me deja estrecha! Apresureime de seguido, cun era broma nos beizos, a corresponder ao seu asombro cun sorriso de complicidade. Logo sentinme estúpido.

Magie hoxe estaba farta do mundo e quixo marchar lonxe, pero quedou prendida na humidade das paredes. Hoxe Magie é outra muller. Eu son outro eu desesperado por falar, por dicir todo canto penso, por masturbarme e sorrir ate caer deitado, exausto. Pero lembro que cando falamos, raras veces entramos onde eu desexaría estar agora e por iso escribo e tento pensar noutra cousa.

Hoxe recuperei parte da miña vida pasada, con gusto e con cóxegas na entreperna, porque hoxe, máis que nunca, son a cincenta feromónica, esgotada de tanto pensar, de tanto fregar a merda do mundo contra as neuronas e ver que nada se inmuta. Tampouco eu o fago xa, pero disimulo. Disimulo porque disque son poeta e os poetas son persoas sensibles, como de vidro, e falan de elefantes dentro de boas constrictor e non ven chapeus de aba ancha. Hoxe son aba ancha na cabeza dalgún puto mamón. Pero ao mesmo tempo son unha persoa sensible e falo como se me estivesen a agarrar as pelotas sobre asuntos que a ninguén incumben xa, pero que son excelsos, como a ambrosía. Hoxe son as faragullas que alguen deixou abandonadas despois de mollar o pan na puta ambrosía. Estou húmido e canso agardando unha morte de ácaros que me veñan foder, aproveitarse de min. Eu adoito aproveitarme de min, hoxe non é unha excepción, pero non son o único e iso tamén fode.

Magie Cheung faltou á hora da cea. Sáltase as comidas sen dar explicacións e desaparece. Fai ben, hoxe, como todo o anterior, descubrín que comer é banal, só ate que as forzas xa non son forzas e un vai caendo na redundancia. Afortunadamente trátase dunha redundancia sen sufrimento, senón ate o carallo habiamos rematar dos que sufren. A tomar polo cu, morre dunha puta vez! habíamos dicir se dúbida.

Hoxe Magie Cheung falta e eu vou durmir coas bonecas de Playboy.

o pensamento, con Magie Cheung

IV

co convencemento
do novo ser
entre as pernas
son máis outra cousa
limpo de amores e outras vergoñas
de esencias estériles
libando do momento


desta sinxeleza
admiro o sosego nun bico perdido
na furtividade da caza


xa non hai máis ausencias
sen pasado
máis esperas
sen futuro


somos os outros
que convimos no último acordo
bilateral

a existencia bipolar
non é máis asunto de ambos
senón teu e meu indistintamente
e por separado
sen terra
xa
sen unha bandeira definida
que eclipse outras dores
tan só a distancia de ambos
co mundo
perverso


del habemos amar
tan só
a dureza

Ponto de vista

Ponto de vista

Eu não tenho vergonha
de dizer palavrões,
de sentir secreções
(vaginais ou anais).
As mentiras usuais
que nos fodem sutilmente
essas sim são imorais,
essas sim são indecentes


Leila Míccolis

Onte falei moito, se cadra de máis. Falei con Alizia que me recomendou este poema. Falei con Elvira que creo non me recomendou poema ningún. Quixen falar con Branca e non puiden, no último momento. E relembrei o poema que escribín estes días e que colguei no anterior post. Centreime na parte que fala da non existencia dunha bandeira, afondei no senso máis patriótico, e vin que se alonxaba da matria coa que comparto un vencello tan fondo como o de sangue. Para min, e non se trata dunha renuncia aos valores que defendín sempre e defendo aínda, non hai máis patrias nin terras que se identifiquen cunha bandeira, porque esas bandeiras, eses símbolos, non son os dun pobo e significan o control ou sumisión das masas. Desexaría que isto non fose así, mais os libertadores de patrias, demostraron e demostran, salvo contadas excepcións, e circunscribíndose ao noso entorno máis inmediato, unha incapacidade manifesta para defender os dereitos inalienables da persoa, negándolle o máis básico e elmental de autodefinirse como entidade propia. E xa non falo das faccións protofascistas representadas polo Partido Popular ou o descastado Partido Socialista, senón tamén por esa degradación do pensamento nacionalista representada polas faccións internas do país. As discusións polo poder xa chegaron demasiado lonxe, sen decatarse que 'salvo el poder todo es ilusión', que clamaba o pensamento Gonzalo de Sendero Luminoso. O traballo de base, fundamento da orientación máis esquerdista, finou ha xa algúns anos, e con el perece toda unha estructura social, que é de feito a única vía para a autodeterminación, non só gubernamental, senón a que define a identidade dun pobo.

E xa calo que vou xantar.

o pasatempo

Para quen teña lecer, este pode ser un bon pasatempo

SOS Courel

Unha canteira amiaza un dos espazos naturais mais importantes da Galiza

+ info

o pensamento

Agradezo hoxe a visita e o momentario de casimiro. Lin no seu blog uns textos en astuariano que me fixeron lembrar os meus tempos lugueses (sempre me remito a eses tempos) nos que vonvivín con Dolfu e Fidi, pertencentes a Andecha Astur, que disque estes días andan facendo declaracións polémicas sobre a academia galega da lingua. Particularmente, non lin as declaracións e impórtame ben pouco. Considero un retraso crear polémicas máis fundamentadas nos prexuizos que en feitos verdadeiramente relevantes.

Pero realmente, a miña intención hoxe era falar sobre a realción íntima entre Magie e máis eu, un pensamento de distanca.

I

o pensamento

como un parto

de materia

insustancial

II

medrar na antropofaxia

na historia detrás do espello

dominadora

nun besbellar de orgasmo

déixame medrar

aínda

non consigo durmir coa ausencia

e na súa trama consumo

dores de cristal

no padal sobre o que falamos

ambos

vivo nunha traducción

dos símbolos

que o tempovive para nós

grabados nas formas

esas figuras que noutrora veneramos

para esquecelas na resignación do estando

sen estar

para consumirnos en suor

en dores de pracer

en silencios sen futuro

III

non gardo impresións para tempos mellores

dos momentos que foron de ambos

é o meu xeito de non rendirme ás evidencias

é un xeito de dicir

que o presente é un todo que non cambiaría

do futuro ulín nun tempo as súas pegadas

que hoxe se contan por ausencias

e descifrei do seu sangiue na miña pel

un alento de desacougo

que me fixo inmune

a todas as dores

hoxe habito

cun meu beizo rozando as túas mamilas

e cóidome de min

como das túas dúbidas.

FILO-CAFÉ NO PORTO - 23 OUTUBRO

Porto – Púcaros Bar
(Rua de Miragaia, Arcadas da Alfândega)
23 Outubro 2004 – 22h
Filo-Café: Alejandra Pizarnik: Found on Translation
Com:Aida Cascais Soares (Portugal),Alberte Moman Noval (Galiza), Alberto Augusto Miranda (Portugal), Alexandra Bernardo (Portugal), Alexandre Teixeira Mendes (Portugal), André Veríssimo (Portugal), António Brás (Portugal), Aurelino Costa (Portugal), Elvira Riveiro (Galiza), Filipe Santos (Portugal), Jorge Neves (Portugal), Leopoldina Camilo (Portugal), Manuela Gavião (Portugal), Nuno Pinhal (Portugal), Marta Loureiro (Portugal), Regina Farmación (Portugal), Rui Farinha (Portugal), Susan Pensak (new york),Veronica Martinez Delgado (Galiza)

Apresentação e entrega do livro: "Denso Com Música Ancestral": Ditos/Ética de Pizarnik, da autoria da poeta nova-iorquina Susan Pensak (que estará presente)

He malgastado el don de transfigurar a los prohibidos (los siento respirar adentro de las paredes). Imposible narrar mi día, mi vía. Pero contempla absolutamente sola la desnudez de estos muros. Ninguna flor crece ni crecerá del milagro. A pan y agua toda la vida.
Alejandra Pizarnik

Tempo

Não sei da infância
mais do que um medo luminoso
e uma mão que me arrasta
ao meu outro lado.
Alejandra Pizarnik

no mar da nada

vivimos no mar da nada
como un soño

somos ese soño en esencia
por el e para el


despois das escuras pretencións comunicativas destes últimos tempos, cómpre reflexionar, a guerra non se dá por rematada.

un minuto de silencio

mmmmm

a decapitación da cincenta feromónica

debo, despois dunha fermosa noite cunha Magie Cheung de rostro cuberto, recapacitar. No efémero instante das horas todo fluíu con sinxeleza suburbana, nun pecado insconciente de si mesmo.

cómpre sempre ir máis aló
cómpre sempre difundir a mesaxe errada
para quen escoite dende as alturas

pero, como a Magie Cheung, non importan as alturas tendo un mundo valioso abrigando o corpo, por baixo da roupa. Ao fin e ao cabo, o común dos mortais está disposto a escoitar todo canto alimente a súa perversión, alén da realidade.

vivimos no mar da nada
en silencio

Thank you Magie for all, and take care.

o día despois

Erguínme como cunha forte resaca. Andiven lendo os post de onte por ver de recoñecerme neles, e fíxeno.

Para este último post, só podo dicir que: houbo un tempo no que formaba parte de tantas asociacións que deixei de ser persoa, para ser 'membro de...'. Agora sigo sendo 'membro de...', pero porque penso co carallo.

ficamos... na non sorpesa

ofrezo a miña bunda ao mundo, hoxe tamén á cannibalcafe, que deu co seu sangue nas miñas articulacións, polo acaso.

ofrezo a miña bundinha á serpe do membro que levamos dentro, adicando a exaculación a ese Onán, santo dos desposuídos, deus da soidade, para a soidade.

A Casa dos budas ditosos, quixen dicer, Cannibalcafe.

Vibro tamén nas ausencias

quixen dicer cannibalcafe, a falar dun asunto demasiado serio para ficar nunha brazada de seme feito historia cruel contra nós mesmos.

E habemos escribir unha historia de amor lonxe de máis para comprender por que precisamos de historias de amor.

podemos dicir que hai unha peaxe electrónica pola que a punta dese membro, que desvirtuado fala de nós, pase sen dor, sen olladas furtivas, na fuxida, sen escuras pretensións e as mellores ideas para con nós, que non son sempre ese matrimonio coa vida, que non son sempre esa ausencia na moral retorcida dun adeus para sempre.

pero, hoxe non hai poema, hoxe hai cannibalcafe

hai un adeus dende Sao Paulo

unido a Picabia polo amigo Raimundo, ao cal saudamos amigabelmente, que conseguíu unha versión do manifesto canibal dada en portugues, que todos e todas deberiamos agradecer.

unha aperta, todos somos mellor persoas grazas ao canibalismo, todos somos fantasticamente persoas gracias á antropofaxia, somos fanaticamente persoas grazas á misericordia e outras lacras patéticas, dignas da peor das ong's.

pero ante todo, un viva pola bunda da nosa amiga cannibalcafe, para ser profanada unha e mil veces co unico limitante do seu consentimento.

estou nas horas e nas ausencias

xa estou de volta esquecendo a tristeza e cantando a quen amo. Despois dunha longuísima viaxe de volta, con escala en Brest por causa da enfermidade dun pasaxeiro, despois de perder o voo de volta a Vigo e ter que quedar a durmir en Madrid, estou de volta.

Cinco días sen ollar o correio dan para moito, son horas as que levo tentando poñerme ao día. Xa onte tentei de facelo dende Madrid, pero foime imposible, o que si fixen dende a capital do centralismo foi o que, se cadra, non debería ter feito, pero quería escoitar unha voz amiga dende a distancia. Tiven tempo para arrepentirme por usurpar o seu tempo, a súa intimidade, pero malia todo, debo confesar que fiquei en parte comparacido.

Esta mañá, pola contra, nun deses moitos correios que poboaban a grella dos non lidos, vin, como se a ausencia fose eterna, reflectida nas liñas, a quen pensei non traizoaría nunca, advertíndome da miña traizón. Non creo que a miña resposta ao seu correio se correspondese coa realidade dos meus sentimentos. Non creo que nada, agás o meu rostro puidese reflectir o que sentín naquel momento. Sei que agora de pouco serve facer público o meu arrepentemento, pero trémenme as mans, suo por dentro ao descoñecer a forma para reparar o dano.

Hoxe, hoxe non hai poema, agradezo ao Lau Siqueira e ao Botequim poetico as súas palabras.

Agradezo a Isaac Estraviz o seu traballo correxindo o meu poemario 'Erótica' segundo o padrón do Brasil.

Pero, non desexaría que todo isto quedase nun agradecemento, nin no arrepentimento vácuo de quen se sinte observado despois de cometer o delicto. Sei que é difícil expresar todo canto sinto, pero pódese resumir nunha expresión soa, que non será un 'non volverá acontecer', será tan só un 'sinceramente'.

Cento once

Coñezamos, de ser posible un algo sobre Kiko Neves

I
ela
outra
guindou pedras de rabia
contra da miña ventá
con nocturnidade
e xenreira
mesmo berrou
foi aquel día que te contei
que estaba bébedo
e vomitei
pola ventá


II
cando me coñezas finalmente
saberás quen son eu
como son eu
mostrareime espido
simplemente
e has saber que o que non te guste
é mentira
soamente terás que escarvar
coas unllas
furarme
ata me tirar de dentro
do máis fundo


III
aos quince anos botei moza
unha rapaza calada
que non coñecía
escoitara falar moitas veces
da vida de parella
así que me acheguei a ela
para gozar
de todas as posibilidades
de todas esas cousas
o amor e así
namorei coma un tolo
e tiven ciumes
amámonos e berregámonos
e marchou todo o encanto
en silencios tensos
e insoportables
tres tardes durou a historia
quince horas simplemente
como os quince anos
que tiñamos de vida


IV
unha noite moi longa
que non durmía
chamei por ela
a outra
non tiña senso
certo
son momentos de debilidade
a razón durme
e vence a irracionalidade
contestou dende o baño
dixo
estou espida
todo é moi estrano
non sei porque me chamas
seguíu a dicir
non ten senso
non sei nin por que falo contigo
tomareite xenreira de por vida
maldito cabrón
maldito cabronazo
berrou varias veces
seguíu un silencio incómodo
e volveu falar
non vas dicir nada
espida de todo
preguntei


Déixovos estes textos do poemario 'cento once' deste Kiko Neves inmortal.
Agardo que sexan do voso agrado

a quentura ou a doenza

andas quente ou andas doente

de bo grado atribúome este primeiro fragmento da sentencia, para doente temos a Fraga nestes últimos días. Veño de ler a Ramiro, falando desas marabillosas actividades extraescolares dos amigos do partido popular.
Xa había tempo que ninguén mencionada a Roubarllo Quería e fíxome gracia que dentro dos deberes para as próximas eleccións aparecese o seu nome.

pero xa sabemos todos e todas que a mal fodedor ate os pelos lle molestan polo que non é de estrañar a cara de can veñen traendo os que crían ter todo atado e ben atado, tan só lles faltaba mirar para o interior do seu propio partido.

Como xa en sendo tradicional, o feudalismo galego non é ben visto para o centralismo español, polo que a Rajoy só lle falta instaurar en Galiza a prima nocte, traendo os sementais de fóra. Pola miña banda, coido que as señoras de Baltar e Cacharro, han ter xa máis dunha noite no corpo, polo que non sei se darán afeito a carne nova.

Mais, e coma sempre, deixándome levar polo erotismo do momento, a miña perversión impídeme ver máis aló do meu membro, sobre todo hoxe, que tras unha tarde chea de mar con vistas traio as hormonas un chisco desencaixadas, case como na canción de Alaska y los Pegamoides.

Boas noites a todos todos e non esquezan de sorrir.

volvendo á historia

vexo o látego da historia gravado nas paredes
un leito desordenado
as pantasmas da humidade entablando amizade cos currunchos escuros do cuarto
vexoa roupa interior de ambos ciscada polo chan
unha morea de soños mordendo os marcos de portas e fiestras
termando dun mundo sombrío cos extremidades estendidas sobre o baleiro

Onte conversei, bastante, e vinme retroceder no tempo. Que podería dicir obxectivamente, despois de teren xa acontecido e de seren xa asumidos.

Teño agora unha razón para voltar a eles, para precipitarme neles, sen pensar. Agardo non ter forza suficiente para o regreso.

A liberdade para o que foi, tamén no estando, para o que será.

Baile Átha Cliath

Vibro coas cadeiras do suburbio esparexéndose sobre a cintura duns pantalóns cinguidos ao corpo. Se cadra, coas pernas grosas por baixo dunha minisaia, mostrando a condición dun suburbio nostálxico dos berros das crianzas xogando a existir entre as súas paredes.

Do nerviosismo destes días á volta a un Dublín escuro e outonizo. Movereime polas rúas coa impresión de ter deixado algo atrás, se cadra nunhas verbas furtivas nunha xornada que marque un tempo.

Portal Galego da Lingua

Hoxe, despois de recibir un correio de Ramiro, no que me anunciaba o terrible asalto ao Portal Galego da Lingua, fun visitar a paxina por ver as dimensions do acontecido e atopei esta mensaxe:

O PGL foi apagado por completo mercê a um fantástico profissional da informática. O projecto fica suspenso, quando menos provisoriamente. O futuro do projecto será debatido pelos responsáveis, na altura apenas amadores informáticos (nomeadamente no caso do que assina) e que, talvez, subestimaram a concorrência neste meio. Continuem, no entanto, ao dia da proposta reintegracionista. Há informações de destaque no web do MDL (www.mdl-galiza.org) ou em Galizalivre (www.galizalivre.org). Também pode consultar Questione della Lingua (http://questione.catus.net) ou Novas da Galiza (http://novasgz.com). Imagino que haverá algum outro projecto algum dia. Lembrai que a revista Agália sai cada seis meses com toda a informaçom e mais. Estará, quase com certeza na tua livraria. Vítor Manuel Lourenço Peres vitor@agal-gz.org

P.S.: Podem ver como foi o velho PGL, nalguns arquivos armazenados em http://web.archive.org/web/*/http://www.agal-gz.org. Obrigado ao Jesus Miguel Conde e mais o Celso Álvarez Cáccamo pela sua informaçom.

P.S. 2: Nesta página a Associaçom Galega da Língua informará, em seu caso, da abertura de um novo projecto. presidencia@agal-gz.org

agardo, sinceramente, que en breve se poida contar cun novo proxecto de PGL.

Dende este humilde site, quixera dar todo o meu apoio a todas as persoas que integran o portal.

Filo-café, periplo final e día de ausencia

Cheguei ao fin á casa, despois da ausencia. Agora dedícome a relembrar o acontecido con saudades, por ter deixado unha chea de amigos e amigas, os máis lonxanos de terras de Lisboa, tamén os moi queridos, e os non menos queridos e máis próximos, para voltar á rutina.
Para todos teño un recordo, si, no erótico tamén de cada momento, que o Ramiro ha lembrar xunto co Diego e a Elvira. Para a bipolaridade, para as fermosas palabras do querido Alberto á sempre presencia de Luísa Villalta. Lembro, lembro porque gosto dese sentimento.

Pero porque non todo é lembrar, sobre todo para aqueles e aquelas que non puidéchedes asistir ao filo-café, deixo a miña participación para o estando, porue alí estivemos estando.

I
vivo no pasado
cada día
comprendendo o futuro
xa sen misterios

vivo no zoar das teclas
aínda cando o presente me di que non existen
meditando sobre as formas
e o aroma que desprenden
no hiperreal impaciente
na ausencia de contornos
e friccións
o onanismo visceral
dun corpo que se rexeita
amando
confundido por un ir e vir
no vento
dunha canción de amor


II
o estando como ficción
pracer da ausencia
e na mesma
unha visión
colmada por un sentimento
terra alén

III
pasaxeiros do tempo
e da memoria

pasa a pedra de afiar
pola suspicacia
de partes ocultas
na ausencia prolongada
dun nós mesmos
anónimo

pasaxeiros
sobre terra enxoita
miriápodo cincento
de fame imberbe
nun adeus
de activa figura
recurrente na distancia

inocencia prolongada
de alfándega con bloques de aceiro
onde a prostitución campa
desvirtuada
no silencio que outorga
e sentencia
por uanimidade dos presentes.


No hiperreal todo flúe
A práxe do evidente

Estes non han ser os textos fundadores que liberen a miña terra, pero son uns versos dos séculos vindeiros.

Obrigado Alberto Augusto Miranda

curiosidade

Hai un cento de cousas que durante o día suscitan o meu interese. Nestes últimos tempos adóitame acontecer coas persoas. Ás veces coido que se trata dunha obsesión, porque non deixo de facer pesquisas sobre pequenos detalles da vida de xentes ás que practicamente non coñezo. Nunca chego moi fondo, ou polo menos non vulnero a súa intimidade, normalmente conténtome con indagar na miña propia cabeza, buscando unha forma de ser para o pouco que podo entrever de certas persoas.

Ao final do día, acumulo unha chea de nomes que dan voltas e máis voltas ao meu redor. Hoxe un deles sobresae do resto, Sonia. Sonia centra o meu interese durante breves anacos de tempo, logo esquézome, penso noutra cousa, para retomar outra volta o seu recordo, supoño porque a distancia entre ambos fai que xurda o desoncerto e que este aumente o meu interese. Recompilando todo o que dou en pensar, dá case que para unha vida enteira, pero fáltame a complexidade dos seus silencios, a dureza da súa seguridade, a madurez, o seu sorriso cómplice...

Despois tamén está Jaime, ... quen é Jaime?

Ambos forman unha parella francamente interesante. Eu, pola contra, dou en sentirme ínfimo ao seu lado, a miña decisión tórnase dúbida, unha constante pregunta...

Hoxe non hai