Teatro: Autor e Personagem

Dia 15 de Janeiro 2005, pelas 22h, haverá:
Filo-Café: Teatro: Autor e Personagem, em Braga, no bar Insólito.


Estão abertas as inscrições para participar nos diversos modos que estes acontecimentos permitem.
Incomunidade
Tm: 965817337

Do cento once

I
acordamos
aquela noite acordamos
na distancia dunha comunicación de teléfono
sorrir
aquela noite de martes
para mércores
sermos felices
iso acordamos
ese martes era fin de ano
así que a mañá de aninovo
sorrín
e fun feliz
e ao día seguinte
era xoves



II

chámote
sigo ao meu
cóntoche
xa sabes
este profudo baleiro
este ser e non ser
esta miseria
e os mesmos resesos referentes de sempre
escóitasme en silencio
ata que respondes
egoísta es un egoísta
adicándome de seguido unha pauliña
que me afunde en remorsos
penso en berrarte
en mandarte a paseo
ou pedirte que cales
o único que fago
é escoitar sorprendido
e despois
colgar o teléfono
sen dicir máis nada
de seguido
pola noite soño contigo
e cando acordo
só lembro o mellor dos pesadelos


Kiko Neves

Tamén o tempo nas horas

Preparamos sen presa o destino das ánimas
con consciéncia de proletários
que suan nos libros,
espreitando unha e outra vez
un horizonte nada à alba
onde os teóricos non se atreven a ollar.
Coñecemos a aqueles,
carniceiros erixidos salvadores
das vítimas do escárnio que figuran traballo de seu.

Negociamos con outros
que, cando ánimas innatas,
creron na revolta do home sen leis
e nen sequer o home é home.

Pero acadamos a vitória sen paliativos
chegando na abstención teórica
e medra a acción.


Óscar Antón Pérez Gracía

o tempo nas horas

Este poema é o primeiro do poemario 'o tempo nas horas' que vén de resultar gañador no certame de poesía Rosalía de Castro de Cornellá.


o corpo
coa idade marcada na pel
gravada coa silueta do cotiá afincada nas formas

construín no vento
unha palabra para facer o silencio
novamente

Un debate mil repúblicas

+info no foro do blog

Os cen golpes

Son os golpes recibidos por esta Melissa Panarello os que me entretiveron o día de onte e a primeira mañá de hoxe. Ben, podo crer que a rapaciña o escribise tan nova. Como lectura é recomendada para transportes públicos, deixando a ollada perdida, se cadra nalgún busto, ou nun ollar indiscreto, sempre buscando a complicidade dos que nos circundan e tentando imaxinar o que acontecería de facer real o desexo de intimar cun descoñecido e falar abertamente e reproducir eses apartados que Melissa descrebe con intensidade realística. Do resto dos momentos que ela menciona, facer unha reinterpretación para facelos algo máis cribles.

Hoxe deixei un instante a lectura para recibir o correio. O concello de Arteixo convídame a difundir as bases do catorce certame de Narracións Breves Manuel Murguía, do que darei cumprida información no foro do blog.

Resumo de contidos

Resumo dalgúns dos contidos do foro:

-Activación da comunidade arredemo (www.arredemo.info)
-Acto da Plataforma Galega polo Nom à Constituiçom Europeia
-Comunicados do Movemento polos Dereitos Civís.
-Actividades programadas por Unión Libertaria.

budas ditosos

Ben, posto a recomendar libros de sexo. Xa que se cadra me apresurei moito a recomendar un libro dunha rapaza tan nova. Vou falar dun outro que non é de nova nin de rapaza, pero que expresa abertamente un sentir sexual... (agora que o penso, segundo o señor Ubaldo si é de rapaza, pero quen cre xa nestas cousas)

Falo A Casa dos Budas Ditosos do amigo João Ubaldo Ribeiro.

Pero eu, como ben di o señor Manuel Rivas nun seu poema, 'eu falo falo ou non falo', vou calar.


A cousa quedou realmente fálica.

Confío que sexan de utilidade estas suxestións, que tenden a xogar co escándalo público para facer susexo, como ben nos respostan da incomunidade.

Hai que foderse!

Hai que foderse e o malo é aínda saber se foderemos.

Onte ou antonte, xa non lembro, estiven a ver na canle de televisión alemana Viva, o 'Sarah Kuttner Die Show'. Preguntarédevos acaso se coñezo o alemán, e en caso negativo se se trata dun programa coa suficiente carencia de argumento como para que dea igual se falo ou entendo alemán. Ben, dentro das estupideces coas que a grella televisiva nos agrede, este é un programa do máis inofensivo, e dígoo eu que non teño nin puta idea de alemán. Pero ás noites o que non teño é sono. Ademais de que a presentadora, a propia Sarah, e permitídeme o tratamento informal, non está exenta de certo estraño atractivo.

Ben, vendo este programa, sen entender nada, vin como daban paso a unha rapaciña minúscula, pero tremendamente atractiva; decidida, pero con certo toque de timidez, propia dunha rapaza relativamente nova. Pois, cal a miña sorpresa cando descubrín que entendía sen conflictos o que estaba a dicir este novo ente advenedizo, e podía intuír por onde ían as preguntas, en riguroso teutón, que lle facía a magnética Sarah.

Para non mantervos máis en suspense, direi que a fermosa convidada era, a ate fai poucos días menos de idade, Melissa Panarello, a máis que intelixente rapaciña siciliana que escribíu 'los cien golpes' (título español), cando contaba coa cádida idade de quince anos.

Agora vos preguntaredes por que digo que hai que foderse. Porque debe vir unha rapaciña de quince anos a falarnos abertamente do sexo para que comecemos a crer na súa natural indispensibilidade, e todo con declaracións para El Mundo do tipo:

'Cuando estoy en casa me conecto a Internet. Busco, exploro... todo aquello que me excita y que me hace daño al mismo tiempo. Busco la aniquilación que nace de la humillación. Busco los individuos más bizarros, aquellos que me tratan como una puta. Aquellos que quieren descargar rabia, esperma, angustia, miedo. No soy distinta de ellos'

'Oigo el sonido de la televisión encendida en la otra habitación y me llega la vocecita de mi hermana, que entona la sintonía de un programa de dibujos animados americano... Dentro de mí no hay calma... Me admiro ante el espejo y me quedo extasiada... El placer de mirarme es tan grande y tan fuerte que de pronto se vuelve un placer físico, que llega con un cosquilleo inicial y termina con un calor y un estremecimiento nuevos, que duran pocos instantes. Después viene la vergüenza. Al contrario que Alessandra, nunca me entrego a fantasías mientras me toco'

Ben, un breve estracto do libro, por iso de non perder rigor informativo:

“En mi paladar se han entremezclado hoy cinco gustos distintos, cinco sabores de cinco hombres. Cada sabor es una historia, una porción de mi vergüenza. Estando desnuda en medio de ellos he sentido la pertenencia a un mundo desconocido. Pero después, saliendo de aquella habitación, mi corazón se ha roto en pedazos y he sentido una vergüenza indecible”.

Moitos debería ler isto, se cadra nonmáis que outras cousas, ssobre todo porque o máis probable é que se trate dunha estratexia publiciataria, pero ben ou iso, ou asistir ás conversacións con A. no messenger.

Jinggangshan

O vran pasado, paseando por un rastro do casco vello de Dublín, atopei un libro de poemas de Mao Zedong. Tratábase dun volume bilingüe cunha moi coidada traducción ao inglés de trinta e nove poemas. Eu traducín un que non é dos mellores, pero no que considerei ver a estratexia do inimigo que se oculta nas sutiliezas fronte a forza da palabra. Resalto, por tanto o seu valor como premonición ao que hoxe, setenta e seis anos despois, estamos a comprobar.

Baixo os outeiros voan as nosas bandeiras e proclamas,
Por riba dos cumios soan os nosos claríns e tambores.
O inimigo rodéanos mil veces máis forte,
Firmes permanecemos na nosa terra.

Xa a nosa defensa é unha armadura,
As nosas vontades unidas como unha fortaleza.
De Huangyangjie o clamor do estrondo das armas,
A palabra chega o inimigo resgardouse na escuridade da noite.

Mao Zedong

+info no foro do blog

Excremento mutilado

fixéronme unha tatuaxe
cun cravo enferruxado
que dicía
'amor de
(puta)
nai'

agora non ten brazo
ten un toco pulido
coma un peito de nena
que se volve nocturno e balorento
coas turbias humidades
dos solpores de outono


'Excrementos'. Fernando Castro Paredes

CICLO DE CINEMA E MÚSICA NO ATENEO FERROLÁN

proxección do filme Nagoyqatsi (Vida como Guerra), este martes 23 de novembro ás 20:15 horas no salón de actos do Ateneo Ferrolán

Organiza: Colectivo OPAíí!!! - Rádio FilispiM / Colabora: Ateneo Ferrolán.´


+info no foro do blog

@s nov@s da Biblioteca Virtual

Podo furarte coa tinta negra,
chorarás nos meus folios apagados
e os panos que pidas
voarán para os países do desexo[...]

Alizia Fernández



o sinal implícito
a illa sempre neutra
o azucre turbio e esquecido

tempo,aire,noite

o colo deles en outono
a risada urbana na orella
o inseguro insecto instantáneo

Pedro Fraga Garea



a beleza do xesto
case un incendio quede
sexan as palmas devolvendo
a voz cristal convulso

Nana Coromoto



[...]É o puño que busca mans
bágoas de sal reflexando lúas
notas no vento
A pregunta, a dúbida,
que pode importar quen exclame[...]

Pindusa



É fermoso construir-te, construir-me. Reciclar trabalho morto para lhe dar de novo sentido.[...]

Ramiro Vidal

Primeiro amor

[...] O que fai encantador ao noso país, aparte por suposto do feito de que estea meio despoboado, malia imposibilidade de procurarse o máis mínimo preservativo, é que todo está abandonado menos as vellas deposicións da historia. Estas son recollidas encarnizadamente, son conservadas e paseadas en procesión. [...]

Relatos. Samuel Beckett

O venres fíxose material o primeiro amor de Brais González. Alizia disque terá tamén a oportunidade de coñecer o outro seu.

Serán dos fillos non mastigables que comprirá espallar como o polen.

Zivot je cudo de Emir Kusturica, serviu de espacio para o pasado, para unha renovación dun todo case que histórico. Hai historias que non se esquecen nunca.

Aderezando todo, agora, cun Narf que recomendo, tamén.

Pausadamente.

I am Dina

Ole Bornedal fixo que o cinema noruego se mostrase en salas comerciais do Estado Español con esta magnífica fita. Por unha vez a calidade do cinema supera ao estilo mercantilista a que o audiovisual nos ten afeitos.





Permitídeme que faga unha recomendación especial, para este filme xenial.

Enquanto há força

Enquanto há força
No braço que vinga
Que venham ventos
Virar-nos as quilhas
Seremos muitos
Seremos alguém
Cantai rapazes
Dançai raparigas
E vós altivas
Cantai Também

Levanta o braço
Faz dele uma barra
Que venha a brisa
Lavar-nos a cara
Seremos muitos
Seremos alguém
Cantai rapazes
Dançai raparigas
E vós altivas
Cantai também


Enquanto há força. José Afonso








Coro da primavera

Cobre-te canalha
na mortalha
hoje o rei vai nu.

Os velhos tiranos
de há mil anos
morrem como tu

Abre a trincheira
companheira
deita-te no chão.

Sempre à tua frente
viste gente
doutra condição.

Ergue-te ó sol de verão
somos nós os teus cantores
da matinal canção
ouvem-se já os rumores
ouvme-se já os clamores
ouvem-se já os tambores

Livra-te do medo
que bem cedo
há-de o sol queimar.

E tu camarada
põe-te em guarda
que te vão matar.

Venham lavradeiras
mondadeiras
deste campo em flor.

Venham enlaçadas
de mãos dadas
semear o amor.

bis

Venha a maré cheia
duma ideia
p'ra nos empurrar

Só um pensamento
no momento
p'ra nos despertar

Eia mais um braço
e outro braço
nos conduz irmão

Sempre a nossa fome
nos consome
dá-me a tua mão.

bis


José Afonso

O noso herdo

Nós somos un pobo de loitadores de sangue real:
os nosos devanceiros loitaron con folgo barudo;
o que cantaron vellas lendas, cumprírono eles:
en acción brillantes e sublimes defrontando a superioridade
do inimigo.


Os corazóns, decrebados en infindas mágoas,
as mans que retesiaron a vella, ferreña liorta,
non loitaron en valuto na sanguiñenta defensa:
a cabeza dos netos endexamais se xongue.


Aínda gardan sempre as súas espadas o cadulliño de terra
que as cinzas dos seus pais no seu seo conserva;
aínda alampan os seus corazóns en apapeante fogo,
cheo de sagrada carraxe na loita pola patria.


Ningún criminal inimigo debe profanar endexamais o chan:
pois están abonados de sangue e bágoas os veigais;
ningunha moutela de mala paz nos pode arrincar a nós
o herdo dos nosos pais deica o día do Xuízo!


Cancioneiro da poesía céltica. Julius Pokorny
Editorial Galaxia. 1991

A censura informativa sobre o Prestige queda impune

Despois da censura informativa practicada pola Xunta de Galiza e o Goberno Central, durante e despois do afundimento do Prestige, o MpDC presentou unha Queixa ao "Defensor del Pueblo" e unha Petición ao Parlamento Europeo para que velaran pola liberdade de prensa e o dereito a recibir unha información veraz.
Tras o informe do "Defensor del Pueblo" que considerou a información facilitada por estas administracións de "tendenciosa e partidista" e reclamou unha investigación parlamentaria, a Comisión de Peticións do Parlamento Europeo vén de informarnos de que non pode tomar medidas contra o Estado Español por non poder reclamar a aplicación das directivas europeas existentes; unha que foi asinada polo Estado Español no ano 98 pero non foi trasposta nin tan sequera despois do acontecido co Prestige, e outra que non entra en vigor ate o 2005. Estas normas comunitarias obrigan ás autoridades públicas a transmitir aos seus cidadáns en caso de ameaza inminente para a saúde humana ou o medio ambiente, todas as informacións que manexen dende o primeiro momento para que sexan difundidas de inmediato e con transparencia.
Da resposta da Comisión Europea dedúcese que ambos gobernos estaban amparados en non dar información inmediata e incluso contraditoria porque aínda non era de aplicación a normativa comunitaria. Por este motivo o MpDC esixe que esta normativa sexa adoitada sen demora xa que no caso de voltar a producirse unha catástrofe ecolóxica de calquera tipo os cidadáns poderían ver anulados os seus dereitos de ter información veraz e clara. E unha irresponsabilidade do Estado que dous anos despois do accidente máis grave producido nas costas galegas aínda non existan normas claras para evitar este tipo de accidentes nin para coñecer o seu alcance real.

Movemento polos Dereitos Civís

+info no Foro desta páxina

arredemo

O MpDC critica á sentenza ditada pola Audiencia Provincial de Lugo contra 3 sindicalistas de Lugo

O Movemento polos Dereitos Civís critica á sentenza ditada pola Audiencia
Provincial de Lugo que ratifica a condena dos tres sindicalistas de Lugo que participaban nun piquete na pasada folga xeral do 20 de xuño
En Compostela a Fiscalía pide para un sindicalista máis dun ano de prisión
por realizar unha pintada durante o conflito laboral e a folga de CESPA

Por desgracia, continuamos a ter que amosar publicamente o noso rexeitamento as sentenzas e as peticións de condena que desde o Poder Xudicial se veñen realizando nos últimos tempos no noso país.

En primeiro lugar, onte recibiamos a noticia de que a condena aos tres
sindicalistas de Lugo a máis de 14 anos de prisión era ratificada, e estamos
a falar de tres sindicalista que na tensión da pasada folga xeral estaban a
realizar un piquete. Este tipo de chamadas de atención pola vía penal o
único que tenta facer é amedrentar aos traballadores e ensinarlle deste
xeito o caro que lle pode saír a calquera erguer a súa voz nos tempos que
vivimos.

En segundo lugar, un sindicalista da CIG de Santiago de Compostela foi
procesado por realizar unha pintada nun conflito laboral e posterior folga
que tivo lugar na empresa CESPA. Neste momento, a Fiscalía solicita do
acusado máis dun ano de prisión. É isto normal? Podemos continuar a aturar esta situación de desamparo ante un poder xudicial que castiga a aqueles que defenden os dereitos dos traballadores e traballadores, que erguen a súa voz contra as inxustizas?

Desde o Movemento polos Dereitos Civís criticamos con dureza a situación que se está a vivir no noso país, no que se aplican diferentes criterios á hora de ditar sentenzas, o que fai sospeitar da imparcialidade e dos criterios dos xuíces, motivo polo que o MpDC xa reclamou en numerosas ocasións a
intervención do Consello Xeral do Poder Xudicial. Foi tamén por esta situación, pola que comezamos unha campaña de recollidas de sinaturas nos centros de ensino, na universidade e en todas as cidades de Galiza, e agora tamén esta campaña ampliouse e realizamos tamén unha recollida de sinaturas on-line a través de internet na dirección
http://perso.wanadoo.es/mpdc_gz/formulario.htm

II

en contraposición ao anónimo, chegoume esta outra mensaxe dun compañeiro que tamén lle chamou a atención isto da mediocridade. Disque se trata dunha canción dun grupo hardcore. Síntoo pero eu non estou moi posto nestas lides.

“No soy positivo, nada puedo mejorar
Ni negativo, no perjudico a nadie.
Participo en la vida sin dejarme absorber
Y valoro todas mis experiencias
Porque son el espejo de mi vida
Y no me engaño:
Soy mediocre
Soy mediocre
Soy un elemento urbano
Discrepo del modelo del mundo
Y no permanezco impasible
Pero no seré protagonista
Mediocre siempre
Mediocre ahora
Soy mediocre
Soy mediocre...
Lucha tú por ser el mejor!!”

HHH (a por ellos que son muchos y están super-cachas. 1991)

asumindo a miña mediocridade

no apartado de estractos debería ter incluído sen dúbida esta xoia anónima.

Moman: asume a túa mediocridade e deixa de patelar, pequeniño...

o de pequeniño levoume ao orgasmo.

que podo dicir? por suposto que son consciente da miña vulgar mediocridade. pero por que deixar de darlle ás pernas? sobre todo eu que gosto de ir camiñando a todas partes.

aprendín a aceptar a miña mediocridade como a respectar a do resto do mundo, en ocasións incluso máis ofensiva, e por outra banda, non deixo de circunscribirme aos foros onde estou inmerso, polo que podo dicir que non é unha obriga convivir con ela.

dentro do que cabe e salvando certos momentos de crise, podo afirmar ser un mediocre feliz, xa que a mediocridade non é un limitante para a ledicia. É case como determinar a fisionomía como limitante para a felicidade, co bonito que resulta ser un feo feliz.

e agora, meu amor, mira de estar sempre contenta/o, xa sabes que aquí estamos para todo canto precises.

un biquiño,miña xoia.

Sangue sobre silenzo

[...] Coa miña lingua que aínda vos cuspe
os restos de Bóveda,
escoitade o convivir entre o mar
e os ríos,
sentade na mesma cadeira onde moitos ergueron o
puño
e foron derrotados,
onde se feriu Galiza no puñado de aramios
que a paso lene aboian vento.[...]


Sangue sobre silenzo. Brais González.


+info sobre actos e presentacións, no foro deste mesmo blog

espasmo#13

xa está na rede o número trece do boletín espasmo, das redes escarlata

chat e foro

a Loba deume a idea de colocar un chat no blog.
agora quen quixer poderá comunicar todo canto desexe, quedar con quen queira...

agardo que sexa do voso agrado

tamén incluín un foro, onde poderedes deixar rexistrado todo canto haxa de novo polo mundo, opinións, actos de todo tipo...

Vitriol - expo

18 Novembro 2005 - 19horas

Marco Brás na Sociedade Guilherme Cossoul
com Vitriol - expo de escultura
Performance de Berço e Parentesco

http://incomunidade.blogspot.com
Tm: 965817337

poesía visual

visualobxectual

algo que hai que ver

Ferrol esperta do seu sono

Estes días estou a recibir unha morea de mensaxes sobre actividades propostas para Ferrol. Ramiro é unha desas persoas que me mantén informado sobre o acontecer deste cidade que para min permanecía morta dende había xa moito tempo.

Unha das novas que recollín con ledicia foi o a de que o Concello de Ferrol retomase o asunto de Reganosa, para continuar as accións legais contra a ubicación ilegal da regasificadora.

Por outra banda, e de aí o enlace que vos paso, o grupo Unión Libertaria realizará entre o 20 e 26 deste mes as III Xornadas Libertarias no Ateneo de Ferrol. Tomando por uns días este centro, o Ateneo ferrolán, ideado dende os seus comezos polos anarquistas da comarca.

penso logo insisto

somos vítimas do penso logo insisto, ás veces non pensar traeríanos moitas satisfaccións. Por hoxe vou cheo de insistir, pero non de pensar...

despois dunha tarde de sinxela reflexión caín na conta de que era un individuo reflexivo, estupidamente reflexivo, pero fíxome tanta gracia que aínda estou a rir agora.

nesta tarde de ocio, dixen como Pensak: Estas a pedir demasiado silêncio Em vez Isso, Deus dá-te peixes. E certo, non hai como un bon pedazo de carne supurante para quitar o apetito. E apetito seica non me falta, se cadra si precisión e modais, pero o que é fame, decididamente non. Só que moitas veces o complexo é culminar, e un teme deixar os restos dunha suculenta comida desperdiciándose nunha mesa suxa e desordenada.

E si, os temores, grande cousa isto do medo. Logo, co tempo, despois de superado o trance, un bótase a rir e bromea co asunto como se tal cousa, sen confesar nunca que se portou como un cobarde, pero que máis dá se o tempo o cura todo. Pero non é así! o tempo non cura nada, ou decidimos sandar por nós mesmos ou simplemente botamos un monte de merda sobre a dor, mitigando o son das palabras que nos repiten unha e outra vez: cobarde! cobarde!

Pero que podo engadir eu sobre o xa dito, tan só que despois de ver este inventario indócil de elvira, un comeza a recapacitar e recapacita, e insiste sobre o mesmo una outra vez, ate que cae na conta de que non hai nada que facer, que somos vítimas de nós mesmos, do que fixeron de nós nos anos de perversión que van do nacemento ate a nosa morte, non sen unha previa recreación sádica na perversión dos nosos semellantes...

Pero esa é outra historia.

lecer obligatorio

Camiño con paso torpe, tusindo ás veces, remexo a friaxe no corpo facendo un pouco de espazo para a calor que vou desprendendo.

Onte tiven un lugar en O Pelouro, onde me cuestionei se ficar; hoxe, formando parte xa dun ritual, fixen unha breve visita a un lugar nas antípodas daquel de onte, e fiquei toda a mañá cuestionándome as razón desesperadas polas que nalgún momento de debilidade mental decidín facer esta última visita.

Tanto ten xa, teño algo de fame. Vou comer.

estractos

ti fas das túas feces poemas sobre textos escritos por outros


pero eu confórmome con non mirar cara a dereita


respiro na procura da contracción perdida preparándome para o parto



respiro textos poemas eu non dereita contracción

onte andiven perdido por un Ferrol húmido.

presentación do Sempre Mar. Cultura contra a burla negra

Eduardo Estévez tivo a ben lembrarnos a Xela Arias, e eu agora, paseando pola rede atopei esta foto de Luísa Villalta...

Tamén o Eduardo lembrou a Maria Lado, sempre unha das miñas preferidas, malia que me estea quitando dun tempo a esta parte, debido ás sempre feromónicas cuestións da carne. Porque ao fin isto da poesía évos como unha drogha... sexual. Un acaba por foder cos poemas doutros, sufrindo de inapetencia, abstinencia, dun celibato real fronte a un virtual desacougo... Rematando melenudo e sen barbear, facendo cola nas oficinas do paro aparentando ter vida privada.

Íavos deixar a reseña do Diario de Ferrol, pero mirádea vós!

brevidade

as palabras que uniron para sempre as forzas primitivas

castración epidemiolóxica

biblioteca

se o fogo ten dois lados, dois lados terá a água, dois lados o vento, e dois lados a terra. Se oito lados tem o mundo, quanto tempo um homem demora a conhecê-los na totalidade?

Gonçalo M. Tavares. Biblioteca.
Campo das letras. 2004

A falsa suicida

OFÉLIA.-
Nós, as mulheres nuas somos como os mortos. Ninguém consegue deixar de nos olhar. Que terão os nossos mamilos e o monte peludo do nosso ventre? Que coisa fatídica. Irremediável. Que pestilência. E que terão os olhos que olham, olham, olham. Se não estou morta não tenho outro remédio senão estar nua. Estou nua porque não estou morta. Naquele dia estava prestes a matar-me e sem calcinhas. Sem calcinhas. Ali comecei a trabalhar. Todas as cabecinhas a olharem para mim. Exactamente como agora. Cabecinhas. Uma moeda, outra, outra, outra, olha para mim, masturba-te, lança moedas até que fique nua de tudo e com a mão suja, olha para mim, masturba-te, olha-me nua para que perca a vergonha quando entrar na sala de autópsias.

A Falsa Suicida
de
Angélica Liddell

tu nom o sabes

tu nom o sabes,
mas por ti se abriu
umha janela fechada
e por ela entrou
um cálido raio de sol,
para acalentar
um gélido coraçom
triste e sozinho.


Adriana Sartor. Amore e Amore


extraído da Agália. números 77/78

Secuela de Boris Vian

para todos/as aqueles/as que leron algunha vez a Borias Vian pode que recoñezan en Jean-sol Partre a un seu personaxe de novela.
navegando por internet descubrín que é algo máis que un personaxe de novela, e ademais do evidente parecido con Sartre, é un galego/a que ten unha cociña que tamén é blog (ou é blog cociña) e que escoita a The Clash. deste blog móstrovos a traducción dunha canción de The Clash:

Non estou derrotado
(I’m not down, The Clash, 1979)

Se é certo que o rico leva unha vida triste
E isto é o que din todos os días
Entón que fan todos os pobres coas súas vidas?
Non teñen nada que dicir ata o día do xuízo final?

Zoupáronme, tiráronme
Pero non estou derrotado, non estou derrotado
Avergoñáronme, pero medrei
E non estou derrotado, non estou derrotado

Eu só enfronteime a unha banda de burlentos en rúas estrañas
Cando os meus nervios estaban a rebentar e eu
Loitei contra o meu medo, e non escapei
Non o fixen

E vivín ese tipo de día
Cando unha das túas penas debería marchar
E cae, e cae e toca o chao
Cae, e cae, e cae un pouco máis
Depresión
Pero sei que ten que haber unha forma
Na que poida viralo todo ao meu xeito
Coma rañaceos elevándose
Andar a andar, non vou desistir

Así que vas por aí e pensas que
Es o máis duro
Do mundo, de todo o ancho mundo
Pero estás a varias rúas de onde
As cousas se poñen realmente duras
Aínda non estiveches alí

Zoupáronme, tiráronme
Pero non estou derrotado, non estou derrotado
Avergoñáronme, pero medrei
E non estou derrotado, non estou derrotado

universo

universo farto
de persianas abertas
a todos os caos
viste de júbilo:
esquece-me!


Ludovica Cantarutti. Fuga dalla memoria d'agosto

extraído da Agália. números 77/78