Caridad, vida mia

conta co beneplácito da dúbida
a dúbida mesma é beneplácito

onde doe
hai sempre unha ferida
sangrante
un dedo
unha man
un brazo no bizarro da dor
con nome de sucursal bancaria

onde hai unha man libre
existe sempre autocompracencia
erección
orgasmo sobre milleiros de linguas
zugantes

coñecín
un día
unha tal Caridad
non deixaba de ter unhas boas pernas
onde sosterse
deixeime acoller polos seus peitos
levado polos misteriosos azos
das súas aptitudes

hai sempre historias que doen
máis ou menos
logo todo pasa
co tempo

sobre todo no Nadal
deixo sempre un espazo no meu leito
para a debilidade

declaración

a tormenta escampa
coa forza dun cheiro familiar
reserva dun instinto primitivo

súo por baixo da túa pel
na húmida quentura da túa vulva
abalado
polas convulsións do teu corpo
tralas miñas caricias

posúo as claves dun soño egoísta
afondando na entreperna
en loita continua
co teu pracer
que mimo
coa dor agridoce da miña abstinencia
mentres impregno os rostro
cos teus fluídos

terra enxoita?

a marca dun sorriso imberbe
nos xenitais
a constancia dun adeus
sobre as costas
exsangües

medimos a dor en palabras
pronunciadas
ou silenciadas
en pensamentos nos que damos
en cismar
porque dicimos que chove
e vai frío
pero tamén somos nós mesmos
cando escampa
sen caer na conta

ADRIANA ZAPPAROLI

Un nunca sabe quen nos pode proporcionar un autor ou autora interesante. Ese é un traballo que o compañeiro Lau Siqueira adoita facer moi ben; na súa bitácora adoita introducir autores do seu Brasil natal, dos que se extrae unha fermosísima poesía. Pero a sorpresa non foi atopar a Adriana Zapparoli, no blog do Lau, senón o feito de que esta autora ten un poemario titulado erótica, xustiño como a miña erótica, recentemente galardoada co Francisco Añón de poesía.

aínda lembro

permanecemos espidos
na noite presente
xogando a mollarnos
co froito dos nosos sorrisos compulsivos

longo tempo na distancia
para xuntar
as nosas febles figuras
nun todo común
salpicado de erotismo

Novidades no foro

Despois desta semana de agasallos en forma de poema, deses que dá a literatura galega, dos parabéns ao camarada Ramiro despois da publicación de Mares de Queijo, cómpre tamén lembrar as diferentes convocatorias que este Nadal saíron á luz e que se atopan no voso foro.

Entre outras cousas, lembrar as actividades que está a levar a cabo Fala Ceive: campaña para que aumenten na televisión e radio galegas os contidos sobre o Bierzo, a publicación que se pretenden levar a cabo e para a que piden a vosa colaboración; tamén as iniciativas do MpDC; o próximo filocafé que será en Braga, no Insólito Bar...

E sen máis, desfrutade destes días e comezade con xeito o novo ano.

Desterrada do meu corpo

Levo esta dor
cravada nos ollos
como unha doenza,
por máis quilómetros
que interpoña
non deixo de ver
este mar
afincado en cada parto.

Verónica Matínez Delgado. Desterrada do meu corpo
Letras de Cal. 2001

GZ-editora e Mares de Queijo

Parabéns ao compañeiro Ramiro Vidal polo seu poemario.

GZ-editora publica Mares de Queijo do poeta Ramiro Vidal
Descargas en: http://www.agal-gz.org

Website: http://www.agal-gz.org

Os teus dedos na miña braga con regra

Gústame incomodarme,
levantar a miña saia,
abrir a miña braga
e ver o río.
A humidade onde
dentro de min
non hai ninguén.




Fuxo da miña vida
e vou cara ó manicomio
onde ninguén finxe
estar vivo.





Quero correr
como se me buscasen
pra matarme.




Deixei que el me tocase
porque me gustaba ser tocada.
Como unha frauta para un indio.
Como un instrumento dun país libre.




Lupe Gómez. Os teus dedos na miña braga con regra.
Edicións Xerais de Galicia. 1999.

Quen nos defende a nós dos idiotas?

Ese cristo morreu na cruz
por nós
alguén debería dizer-lle
dunha vez para sempre
que nós
nós
nunca seremos capaces dunha cousa asi
ainda que caian cinquenta dilúvios
ou cento cinquenta
e a terra se abra para tragar-nos
porque nós
nós
nunca pedimos este mundo
Servia-nos qualquer outro
Qualquer outro



Igor Lugris. Quen nos defende a nós dos idiotas?
Letras de Cal. 1997

biotopo

cómpre sachar moi fondo
para non dar co ferro nos cantazos
e aclimata-los ollos ó traballo manual
de colle-la polpa dos días con corpo de mazá.

cómpre rebentar de cara adentro
co sol e o mar e cantos lumes sexan conservados na memoria

e saberse fósil anaco de cuncha
bisonte ou fento
a rotación e a cópula.



A teta sobre o sol.Olga Novo
Letras de Cal. 1999

Delicatessen

(lírica do amor, patria e madrugada)

O primeiro que lle pedín ao meu corpo cando nacín
foi que servise tanto para fuxir
como para albergar homes-nenos-paxaros,
e pelicar patacas.
Que as mans que máis tarde tería levasen o bafo das bandeiras,
pero tamén a quentura das olas do caldo.
Na madrugada esperto sobre o meu corpo,
baixo o celme leitoso das miñas nais,
e vexo como desaparecemos en vidas licuadas.
Nin tan sequera o nome que me arincou do útero
obedece a estas pernas que fuxiron sempre de todo lugar.


Diario bautismal duna anarquista morta. Emma Pedreira Lombardía.
Espiral Mayor.1999.

A néboa da Resignación

El mundo que queremos es uno
en donde quepan muchos mundos

Subcomandante Marcos



Todo o tempo do mundo para escreber
poemas: estou no paro, como todos
os meus colegas menos tres:
o que tivo sorte, a que emigrou

e o que levaba en segredo a sua
afiliación ao poder. Mido o tempo
coa velocidade das sombras
mentres espero e des espero e

des humana a vida e o tempo esgaza-me
o futuro, a búsola, e os camiños,
o tendón, o trilce e o carpe diem

e afogo na néboa da Resignación.
Cómpre saír á rua, Galiza, e avanzar
En rio, a suma de esforzos humana vida todos.


Odiseas. Sechu Sende.
Letras de Cal. 1998

Pel de ameixa

Parece innecesario falar de amor, ás veces,
e construír poemas de corpos derrubados,
de fume, de suor, de ventás apagadas,
de líquidos encontros e seguras derrotas.

Parece innecesario mais aínda transitan
folios e máis folios, e libros ademais.

Destrúen o silencio, de feble arquitectura,
dos que calando amamos con terca intensidade.

Parece innecesario falar de amor, ás veces,
para esquecer sen saña as bandeiras do odio
ou as bágoas humildes de quen non ten futuro
e nin pedir perdón por ignorar que somos.


Pel de ameixa. Marta Dacosta
Premio de poesía Miguel González Garcés, 1995

mondo difficile

Hai unha desas persoas que semellan ter as palabras exactas para cada situación. Unha delas é Nanni Moretti. Con xoias da cinematografía italiana como Caro diario, Aprile o Ecce bombo, leva o seu discurso impecable á pantalla cun humor que lle imprime aínda máis veracidade.

Visitando a rede atopei este blog, mondodifficile, facendo referencia á canción de Tonino Carotone. Nesta páxina aparece as declaracións de Nanni, facendo referencia á situación política italiana, cunha futura victoria da esquerda en Italia:

"Forse tra un anno e mezzo potremo vincere (più per demeriti degli altri che per meriti nostri) ma sarà una magra vittoria in un paese piegato psicologicamente e moralmente, devastato dal punto di vista costituzionale, economico e ambientale." Nanni Moretti, 15/12/04

que traducido vén quedando: se cadra tras un ano e medio poderemos vencer (máis por desméritos dos outros que polos nosos méritos) pero será unha pobre vítoria nun país derrotado psicoloxicamente e moralmente, devastado dende o punto de vista constitucional, económico e ambiental.

Na miña humilde opinión, somos moitos os que deberiamos reflexionar sobre todo isto.

inútil e verdadeiro

mostro o poema que levo na pel
poema de indiferencia
de amor propio e alleo
inesperado
desesperado
seña de indentidae
epitafio

non hai outras marcas
nin estigmas
tan só un poema inútil
verdadeiro

a inutilidade do verdadeiro, como reflexión é unha merda, e máis se pensamos que significa a aceptación dun sistema corrupto, onde a verdade queda fortemente submetida fronte o engano, a deshumaización das relacións humanas, o poder da economía... pero non se tratou, a creación do texto, como unha rendición, tan só unha leve vía de escape, a asunción dunha inutilidade que nos desprende do sistema de valores creado polo sistema. Dende o momento en que son inútil para el, poderei ser libre.

prexubilados a partir de 52 anos

Unha nova reconversión sacude os asteleiros galegos. Máis, probablemente, de 3000 trabaladores veranse afectados polas prexubilacións, coa conseguinte reducción da carga de traballo, afectando tamén a dúcias de empresas auxiliares que traballan, en parte ou na súa totalidade, para os asteleiros.

Miles de familias, unha vez máis, verán perigar a súa estabilidade económica, mentres os sindicatos maioritarios, aliados co goberno, falan do mellor dos acordos posibles entre Sepi e traballadores.

Non hai palabras que demostren a indignación e a frustración da comarca de Trasancos e de toda Galiza.

Só queda confiar na unión, que fai a forza, dos traballadores dos asteleiros de todo o Estado para que fagan da súa reivindicación xusta unha realidade.

Sucede que me canso de ser hombre

[...]
Sucede que me canso de ser hombre

Sin embargo sería delicioso
asustar a un notario con un lirio cortado
o dar muerte a una monja con un golpe de oreja
Sería bello
ir por las calles con un cuchillo verde
y dando gritos hasta morir de frío.

[...]


Walking Around. Pablo Neruda
Residencia en la tierra

Kassandra

na enfermidade do rostro
non hai soños

as pálpebras riman ao vento
a necesidade de sentirse comprendidas

a pel mesma enérvase
finxe sorrisos cómplices
sen máis complicidade que o desespero

sen máis que hipersensibilidade na pel
e a forza das mans entumecidas

sen obrigas
alén dun dominio sentimental


Qune é Kassandra? Un espellismo
non ficcción da humanidade

Poetas e analidade

Lembro un día en compaña de Branca..., ben, como poderedes supor, lembro máis de un, pero un en concreto no que compuxemos un poema que versaba sobre a poesía e as ganas de cagar. Faciamos unhas moi pouco poéticas sentencias, pero cargadas dun algo que as facía esencia dunha poesía anovadora.

Ben, máis tarde, concretamente o día da presentación de Sangue sobre Silenzo de Brais González en Salceda, viñamos falando Xiao Roel e máis eu sobre o mal que recitan @s poetas, sen especificar claro, facendo unha xeralización un chisco absurda. Pero é que parece que para escribir, @s poetas, foron dad@s, pero para recitar, a cousa cambia un chisco. Hai, dende logo, honrosas excepcións, como o caso de Anxo Angueira, pero son as menos entre este tumulto de bolboretas poéticas que van de acto en acto.

Pensando nisto, cheguei a unha conclusión tan evidente que incluso sinto vergoña de expoñela, pero o caso é que certames poéticos hai centos, millerios, nos que se valora unha suposta calidade dos textos, pero quen valora as capacidades interpretativas d@ propi@ poeta?

Por iso é que se me ocorreu facer un certame poético onde non só se evidenciara a indiscutible calidade d@s nos@s poetas, e doutros que non teñan dono tamén se queren, senón que se centrara na interpretación do texto. por iso que propoño, así entre os que ledes isto habitualmente, convocar un certame de poesía recitada. Os textos enviaríanse gravados nun casette, mp3 ou en claquera das variantes que a tecnoloxía sexa quen de crear para tal efecto. Obviamente, os medios técnicos non entrarían a concurso, o que importaría sería o texto (polo que deberá acompañar á gravación o poema impreso) e a recitación (en calquera das tamén variantes que se poden atopar, ou incluso das que non se atopan, o cal imprímiríalle máis valor ao asunto).

Pois sirva logo esta proposta para facernos reflexionar (estamos en guerra hai que reflexionar, que diría o Antón Reixa) sobre a poesía e a analidade d@s nos@s poetas.

el infierno es este cielo

y es flama que se eleva
y es pájaro a volar
en la noche que se incendia
en la leve oscuridad

Burn it blue. Caetano Veloso e Lila Downs na Banda sonora de Frida.



son o vento
do lume a chama
na incandescencia do momento
fume de palabras
de actos irresponsables
disque
din tamén que vítima do instante
da corrupción do tempo

son distancia
infamia consecuencia de si mesma
na noite que se queima
horizonte perdido nos contornos da terra
feito escuridade
amazona dun peito só
o peito tan só
cheo de vida simbólica
de vida e morte nas mans ensanguentadas
amor e desamor
consciencia
existencia desprendida
sobre unha mágoa
caricia de cariño
valentía

silencio orixinal

Estendeu la detonació d'aquest
poema; després calleu
i diluïu-lo en el silenci
original.


Extendede a detonación deste
poema; despois calade
e diluídeo no silencio
orixinal.

Joan Brossa



luz que mima distancias


non hai poema coas fiestras pechadas
astutamente as codias repousan
endurecidas co balor
fronte ás gadoupas do tempo.

amor orgánico

Sólo los obreros y campesinos irán hasta el fin, sólo su fuerza organizada logrará el triunfo.
Sandino. 1930
Ideario Sandinista. José B. Escobar
Departamento de Propaganda y Educación Política del FSLN. 1984.


Mentres buscamos a forza organizada debaixo das pedras, un poema


nas horas trabállase nocturna
unha sombra en tempos luminosa
abeirada
nun aló tan murcho ...
un insomne particular

as prostitutas fan un país
compracido
ás veces ausente
en cavernosas estructuras do pouco lucro
de suores
de formas gravadas na ambigua eternidade dos momentos
aloxadas na retina
..............pel lixada de humidades
na memoria das paredes

o resto do eu e ti
que somos sen-(min)-mental
busca acubillo nas ausencias illadas do mundo
na incomodidade da esencia do mesmo mundo
que somos tamén
nunha eterna despedida

contacto no hotel ambassador

eu non quero abrir as revistas.
a miña fame impediume bicar o teu anel,
ti es católica e nunca se sabe.
por min soubeches como fode o lumpen
pero opturei o grifo para seguir sendo unha ficción.

lembra.

a ponte chea de impactos de bala
a situación, a pirola no ar escuro,
o winston americano, o xeito de te esquecer.

miro,
son unha cámara perpetua no reality show,
cóntasme a túa vida para que sexa adulto
si, si,
¿mellor por diante ou mellor por detrás?
só pareces parva no teu horario habitual

breve sismo:

caíches
o sur moveuse un pouco do sitio
e nin tan sequer

proba outra cousa



Carlos Santiago. Metalurxia
Edicións Positivas. 1996

os blogs que nos deixan

Alizia, Elvira, Ana (intensidez).

Non deixaron testemuña das súas palabras, pero con nós continúan.

Unha aperta a todas.

Joan Brossa

estes días volvín a recoller do andel un volume antolóxico sobre a obra de Joan Brossa, e entre os poemas aos que máis recurro extraio este.


La gent no s'adona del poder que té:
amb una vaga general d'una setmana
n'hi hauria prou per a ensorrar l'economia,
paralitzar l'Estat i demostrar que
les lleis que imposen no són necerráries.


A xente non se decata do poder que ten:
unha folga xeral dunha semana
sería suficiente para afundir a economía,
paralizar o Estado e demostrar que
as leises que impoñen non son necesarias.


Joan Brossa

máis info no foro

Convocatorias do foro

á volta do link

praia de paxariñas

Unha vez máis, lembrar a Luísa Villalta, desta volta cun poema de José Carlos Soares adicado a ela.

Vem pelos olhos se vendo
a névoa de seus amores
que nestas águas mexendo
já nascem estrelas e cores

de urze e tojo floridos
se cobre o peito em que esconde
na Praia das Paxariñas
a asa o voo e aonde.


José Carlos Soares. Areia de same
Estratégias Criativas. 2003

Furorscribendi

Saudemos ao Furorscribendi que nos deixa, desprendamos o seu enlace da nosa lista de enderezos, pero gardemos un espazo para ela no recordo, máis adentro aínda porque

A eternidade nunca será
Tan afortunada como o breve
Instante da túa existencia.


Adiquemos logo estes versos antigos para ela que marcha, permanecendo na memoria e leamos en alto mentres se vai facendo diminuta. Alén do horizonte perderase a súa figura, deixando ben perto de nóa a súa sombra.


Ha la curiosa facoltà
Di sembrare più giorno quando annotta
Le ombre sebbene si accentuino
fanno notte senza stelle.

Il sospiro caldo
fa una breve estate
Nel gelido inverno,
fa più inverno
L’inverno
E brucia
Con l’umida felce dei suoi occhi