buscando unha terapia

'o traballo como terapia'

estou a preparar un post, ou dous, para mañá ou pasado, se é que podo, porque coa choiva veuse tamén un tempo revolto. De súpeto fíxose a escuridade e o que semellaba, ate fai pouco, sinxelo e rápido tornouse complexo e máis a longo prazo. Cando se agarda ate o máis breve instante semella un longo prazo. Estou ate o carallo de agardar, pero tento que iso non repercuta no meu estado de ánimo.

ate o de agora a cautela fíxome recuar fronte algunhas decisións de tipo profesional, pero se cadra cómpre analizar as cousas dende outra perspectiva, porque, tristemente, nada resulta ser como semellaba nun comezo, e as espectativas márcannos dunha forma insospeitada, facéndonos ver o mundo por tras dun filtro máis ou menos permisivo segundo a natureza do noso máis íntimo desexo. O problema chega cando o desexo frustrado busca unha compensación. Nese momento a realidade faise patente e un vese envolto nunha sorte de traizón conspirativa contra un mesmo que o fai renegar violentamente do entorno que ate o momento o envolvía.

Ou non... que nunca se sabe. Mentres tanto vou na procura da miña terapia.