Ración de Tiito

Tito é o Partido, o Partido é Tito e Tito somos todos.

agora que Tito non é máis que un busto, agardo que non se tome ao pé da letra, a min o de cortarme á altura dos ombreiros non me senta nada ben.

mentres escribía esta sentencia dun filme de Emir Kusturica, inquería ao meu sobriño, de apenas un mes de idade, sobre a súa opinión ao respeito de Tito e o Partido. Evidentemente choraba, non sei se por medo a acabar nun campo de traballo ou por que, pero seguro que algunha escura razón rondaba o seu feble pensamento.

en fronte da miña casa hai edificios de vivendas de arquitectura tardofranquista. Da súa fachada penduran todo tipo de prendas, ao máis puro estilo proletario nun filme de Rosselini. Varias señoras departen de fiestra a fiestra, unha cunha rede na cabeza fuma e cuspe o aire dos pulmóns mentres coloca unha man baixo o cóbado do brazo que sustenta o cigarro. A roupa seca é retirada por unha outra señora dos andares inferiores mentres as de máis arriba observan. As paredes grises do edificio reflicten a luz abundante do sol e a escena morre cun silencio xeral e uns berros de Airas preguntando polo seu Tiito.

remember when...

unha furtiva sesión recordatorio para este case final de marzo.
se cadra, verémenos nunha futura República Independente de Castro Verde, cun puño en alto apertando ben forte a esperanza.

please, give me some of your love, girld

por consello de Jaureguízar retomei a lectura de Ser ou non de Xurxo Borrazás, mentres Eric Burdon pedía un pouco de amor. Debo rectificar sobre a miña anterior impresión precipitada. O libro mellora, dunha forma intensa, tratando a perversión con amor, para devolvela á súa condición, sen prexuiciala. De todas formas, hai cousas que, na miña opinión, sobran, que se fan moi longas e polo que a novela perde dinamismo.

todo isto lémbrame...

do teu corpo/ filtrándose polos meus beizos/ pechados pols tensión de terte/ de conformar a túa figura/ de ser sonda auscultando/ un interior que non finxe espantos

ou tamén

culmino coa humillación/ das miñas partes/ confundindo o sadismo/ entre as formas/ que un murmurio de mar/ transporta/ corrompendo co sal/ as superficies// non te miro aos ollos ausentes/ pérdome na virtualidade do desexo/ feito imaxe

O que tamén me pide Jaureguízar é que esqueza as posibles diferencias que puidemos ter nalgún momento. Eu digo que as diferencias son diferencias, malia que tentemos maquillalas. Non teño nada que esquecer, porque están presentes, porque son necesarias. O problema non son as diferencias, é o noso comportamento ante elas. Particularmente non adoito deixame levar polas diferencias, non deixo que me consuman, nin me deixo transportar por elas, malia o que se poida intuír pola miña forma de dicir as cousas. Mesturo a miña lingua soez coa ironía (non sempre con éxito, polo que dou en entender ás veces).

deitámonos perdidos na tasca
de matriz afumada
de embigos supurando penitencias
como verdades absolutas
recicladas no baixo ventre


o último péndulo cabicha
de puro ébrio
facsimilar
despois de anos de sucumbir á última
cervexa


dúas ou tres vidad despois
de ser un
e aínda miramos atrás
desmemoriados


estar un só
que ninguén ousou tan sequera
un outro
prender coas mans suxas
da terra
e falar de vagar
co ar do tempo nos beizos
e as gadoupas da historia nas palabras


e o péndulo a pendular
e o tempo a decorrer as hormonas
que fican sen alento ao pouco de comezar
replantexándose os plantexamentos
e cavando co pé na areia
a súa propia tumba

procelosamente doces

Foi en Quiroga, da man de Xabier Castro, onde coñecín a Lara Bacelo. Presentounos un traballo en audiovisual, do que levo tempo á procura, protagonizado por Kiko Neves e Fran Alonso. Dende aquela, fiquei un pouco prendado dese traballo seu e das espectativas doutros novos. Hoxe, visitando os procelosos vieiros da internet, topeime cun pedaciño dese video. Quedo enormemente emocionado.

podería facer unha lista, non moi extensa, das facturas que me acosan todos os meses. Normalmente non adoito solucionar o tema ate o último día do mes, pensando que en vintecatro horas pasará o recadador virtual para pedirme contas. Este mes non é diferente nese sentido, o que si cambia é que aínda estamos a vintecinco e xa lle estou a dar voltas ao tema.

Supoño que todo veu despois da entrevista de traballo do mércores, utilicei o feito de que son enxeñeiro para calcular os gastos segundo as condicións da miña nova vivenda en diferentes vilas galegas. Vivenda compartida, vivindo só, con ou sen axudas institucionais, gastos de desprazamento, manutención e outros no apartado de varios, amortización do carro (seguro, mantemento...). Nese sentido, ser enxeñeiro é desesperante, porque todas as previsións adoitan ser nefastas.

O caso é que todo isto serviume para facerme unha idea do sector inmobiliario en diferentes puntos do país, xa que para os meus cálculos traballaba con datos reais.

Apartamento en Vigo, 28 metros cadrados, na avd. de Madrid,(20 min de Urzaiz) en torno aos 450 euros.

Apartamento en Lugo, 50 metros cadrados, na avd. de Madrid, (6 min do centro amurallado) en torno aos 200 euros.

onde abandonei a Xurxo Borrazás?

normalmente non adoito facer críticas de libros. Se me gustan ou non queda para min e para aqueles que me inquiren ao respecto. Hoxe non vai ser unha excepción.

Fai algunhas semanas comprei o Ser ou non de Xurxo Borrazás. Comeceino con grande interese, por iso da expresión fluída e a visión aberta das cousas máis cotiás. Por diferentes razóns, andar dun lado para outro, perder o tempo con caralladas varias, funo perdendo de vista, lendo aos poucos e reflexionando sobre a vacuidade e o absurdo. Hoxe rescateino de debaixo dunha chea de cd's para descubrir que o que me atraera del nun principio desaparecera xa, resultando un libro pesado e reiterativo, sen apenas interese.

Mentres lía algunhas páxinas ao chou, non puiden preguntarme onde deixara ese Xurxo que poucas semanas atrás me chamara tanto a atención.

Sen dúbida, Ser ou non é un libro para ler axiña, deses que serven para matar o bicho, sen moita máis historia.

Para min o Borrazás segue a ser un local interesante próximo á coruñesa Praza de Pontevedra.

ben, para semellar coherente co que adoito dicir sobre a crítica, coido que debo deixar prospecto. As miñas opinións non deben ser interpretadas máis que como iso, meras opinións, influenciadas polos meus gustos, ás veces cambiantes, mentres creo unha identidade propia, outras veces firmes, a causa do traballo xa feito. Agardo que ninguén renegue deste home, Xurxo, polo que eu poida dicir del. Persoa da que nada sei, nin coñezo persoalmente. Pola foto da contratapa do libro semella un tipo agradable.

Propaganda?

Un mentres conduce reflexiona sobre diferentes aspectos da vida, ou non. Onte deume por relembrar as vellas campañas publicitarias das cidades de Ferrol e Narón.

A de Ferrol lembro que fora unha das grandes campañas feitas ate o momento, co desafortunado lema de Ferrol, nada que ver!, un destino irónico levounos a editar un álbume de fotos. Pódese pensar que para unha cidade onde non hai nada que ver, a que carallo vén a edición dun álbume de fotos. Nel había unha foto onde o obxecto principal era unha gaivota. Ben, unha gaivota non é que sexa grande cousa, pero algo é, polo tanto o de nada que ver queda, cando menos, un chisco esaxerado.

O de Narón era algo máis realista e igualmente irónico. Narón, o futuro máis preto. Aquí non había álbume de fotos, pero para que? Con ese lema, de saír faríano todas neghras. O curioso é que, malia as funestas espectativas dos publicistas, Narón é un dos concellos que máis medra economicamente en toda a comarca.

O que nos falta por saber é se estas contradictorias campañas publicitarias tiveron algún tipo de efecto sobre as visitas.

animal 15

chegada da revista animal, voces de contertulios partidistas de fondo. A democracia dá moito xogo. Seméllame estar escoitando a voz de Comba Campoy mentres leo un seu artigo. Prescindo por un momento da retranca, para introducirme nos modelos de organización viciñal. Máis contertulios de fondo. Lembro aquel texto que falaba das tertulias televisivas, comparando as escasas luces intelectuais dos contertulios co show de Pippo Baudo. Marcho do son terrible da TV.

Dou en lembrar as pernas de Pin, as cadeiras, o rostro lixeiramente ilumidado por un farol no medio da estrada. Pouso definitivamente a animal nun lugar confortable. Recóstome eu mesmo sobre unha superficie mol e pecho os ollos. Os coches escóitanse fóra, o vento. Aquí dentro vivo lixeiramente illado de todo iso. Non miro o reloxo pero teño fame.

horas macaco

Non sei se foi antes ou despois de Pin. Non sei se existe tan sequera un Pin reptante atopado na lama.

As comparacións son odiosas, nada de Pin, nin de lama, nin de sacos cheos de latas de comida.

Embargado, xa non por un positivismo absurdo, senón por un cansancio reconfortante, como o alivio propio despois dunha dura confesión.

hoxe á mañá ao teléfono no supermercado, unha señora que me pide que fale en inglés, eu falo. Dende Dublín, ofrecéndome un traballo. -Agora estou na Galiza, en todo caso déixeme o seu número e xa a chamarei.- Non dixen as razóns últimas, non falei de Pin e das confesións difíciles, do cansancio, do sentirme ben, malia todo.

instauración do día mono mandril

despois da cea de rancios poderíamos dicir que queda instaurado o día do mono mandril, con patada nos xenitais significando on e off. Exceptuando unha baixa prematura a causa do destilado de mandril (anís del mono) e unha posterior e conseguinte ao licor café, as forzas foron decaendo a conta gotas. Bautista e o subcomandante sacho, dúas baixas irremplazables, pero que nos acompañaron cunhas pezas no folkdido antes da retirada. Despois periplo Villares, sempre magnificamente inquietante.

A seguinte disque o catorde de maio. Quen sabe se para daquela estaremos todos apagando lumes.

Onán parrulo perdido no asfalto

estes días visitei o foro do cartafol dos libros de vieiros, alí entre escritores, críticos e lectores asiduos fan da literatura unha cousa seria. Para min a lietratura, como todas as cousas, non é unha cousa seria, se o fose non dedicaría o meu tempo a facer unha imitación burda dela.

Marx dicía que 'a primeira condición para a liberdade de prensa é que non sexa un oficio'. Defeito, os meios que din unha verdade máis ou menos obxectiva son aqueles non profesionais e non suxeitos a intereses partidistas. Na literatura non se pode dicir que sexa o mesmo, pero si que todo aquelo que ten que ver con 'prestixio' ou cultura institucionalizada resulta, por norma xeral, bastante despreciable.

aí vos deixo un pedazo desa pseudolietratura que eu fago, nada serio, na estable, nada real (ou si):

na mágoa

na comunicación

á inversa

dunha historia que foxe

como o mar entre as dedas

vólvome sedimento silencioso

calcificado

na ausencia de pasado como norma

vive de ti de min

contra ventura

vive de min

nas ausencias

vive de min

os soños que ambos falaramos

falaramos de compartir

xuntos

vive de min

e cólmate da miña seiva

que reloce como o látex

húmido

dun Onán parrulo perdido no asfalto

morto por saír da lagoa

na acinación a culpa

no soño

inconsciencia

de amar

dicía Carvalho Calero que 'esperamos contra toda esperanza'. Sempre ando a descontextualizar esta frase para facela máis miña, non sei se por un ataque de egoismo ou sinxelamente para sentir que existe un reflexo de min mesmo na literatura e no pensamento deste país.

Coma sempre, e máis nestes últimos tempos, son moitas cousas polas que debo esperar, moitas delas non as comento por un absurdo medo a que un ente maligno mande todo para o carallo, pero hai outras que si, como a entrevista de traballo do mércores que vén en Compostela, na que depositei todas as miñas esperanzas, malia que me dificulte a coexistencia con certos aspectos da miña vida en Vigo cos que me gustaría seguir adiante. Pero espero tamén en que iso teña solución.

Mañá en Lugo cea de rancios. preguntarédesvos que comen os rancios, non o sei, pero nós supoño que ou churrasco ou cocido. tratándose de Lugo é case unha obriga e xa boto en falta unha boa enchente carnívora. Alí, reencontro con xentes, lugares, todo moi emblemático, estigma dunha época, positivamente.

Logo o regreso e esa permanente sensación de precisar un algo que non dá chegado, malia os intentos por atopar un equilibrio que me permita despregar esas potencialidades adurmiñadas. Esperamos contra toda esperanza? non sei sequera se se trata dunha espera ou dunha aprendizaxe baseada no ensaio e erro. Agora principalmente dominada polos erros. O cal agardo que redunde positivamente na aprendizaxe. Polo demais todo ben, con salú e ghanas de comer. Porque o caso é non levar gholpes, e non me refiro a Ferreira Gholpe, que como é miudiña lévase ben debaixo do brazo.

Ben, a sen máis, un saúdo a Lara que semella un chisco baixa de moral, a María que disque está algo vaga, a Carrachón que semella que lle pasan os cólicos e a Alicia que xa me chegou o seu primeiro libro e do que disfruto.

Botar o mar polos ollos

Alicia Fernández, que recentemente veu de ver publicado o seu poemario 'Botar o mar polos ollos' en Ediçoes Tema, vai estar este 2 de abril ás 20 horas, no Centro Social A Treu dA Coruña (Rúa San Xosé, 12), presentandonos o seu traballo. É de agardar que estea moi ben acompañada por moitos compañeiros e compañeiras, así que promete unha noite estupenda.

teimamos malia todo

Fálase de corrupción á hora de adxudicar as obras para a reconstrucción de Iraque. Despois do asasinato vil de milleiros de persoas, a corrupción semella o menor dos males, pero aí está, case que como unha lousa sobre as nosas mentes, como para facernos esquecer que todo o asunto xa estaba corrupto dende o comezo. E digo civil, porque doutro xeito semellaría que sinto compaixón polos soldados invasores. Foron alí a morrer, pois que morran, como está mandado.

Pero isto non deixa de ser un efecto máis do que sempre din en chamar a 'occidentalización dos aborixes'.

E malia todo, grandes historias de amor, desas que nos deleitan mentres duran, e incluso despois porque a maxia, aínda que oculta, permanece. Persoas que cambian de compañía de teléfono, movidas polo aspecto máis pragmático do sentimento, ou que mudan de domicilio, que procrean. Innumerables mostras que están aí, moi perto, agardando a que botemos un ollo. E isto, malia todo.

Servizo Galego de Colocación

Hoxe fun ao SGC para modificar o curriculum, polo que puiden descubrir o desastroso programa informático que se usa para almacenar a información sobre cada parado ou parada. Resulta que como enxeñeiro técnico agrícola, e figurando como tal, para un posto de capataz agrícola debo facer unha inscripción a maiores dicindo que aceptaría un posto con esa catalogación, para ser persoal de mantemento debo engadir outras dúas categorías diferentes, a de produccións hosrtícolas sen contar, viveiros e xardíns e aquela que si inclúe os viveiros e os xardíns. Ben, o caso é que como enxeñeiro estou capacitado para traballar nun cento desas subcategorías que aparecen no programiña do carallo, pero só podo estar apuntado nun máximo de cinco, sendo condición sine qua non constar inscrito nunha categoría para optar ao posto ofertado.

A cuestión, xa resumindo, media hora da miña vida bastante perdida e para nin tan sequera saír colocado. A rapaza que me atendeu, bastante comprensiva ante as miñas demandas, tan só fumaba Ducados. O que me queda por saber é se para saír colocado hai que levar o material da casa, ou apuntarse nalgunha categoría específica.

Minimal IV, última entrega

A figurante coñece o meu nome e non cansa de repetilo. Son os tempos do antes, sempre son os tempos pasados en boca da figurante. Lembra. As rúas ateigadas de feromonas, tamén bolsas e paquetes pequenos.

Espacio escénico: rectángulo 3m x 2m, iluminado debilmente, enmarcado pola sombra, desviado sobre a dereita visto dende o público. Sobre o proscenio á esquerda, iluminada debilmente, rodeada de sombra, a posición de V[1].

Nos espacios pequenos é difícil sorrir, moverse resulta imposible, pero sempre hai algún estúpido. Caemos. Ambos.
Visita breve con intensidade media. A figurante é o pasado, iso vólveme irascible mentres lembro e sorrío. Existe un magnetismo entre ambos corpos. A figurante tampouco se separa. Fala mentres me mira, olla a estrada e volve a min como se temese a miña fuxida na súa ausencia. Malia todo, ama os espacios pequenos. Eu, afágome. Despedida.
Na casa transporto todos os elementos precisos para a subsistencia a unha mesma estancia. Decátome de que todo canto preciso cabe nun só cuarto. Descubro os espacios pequenos. Quentes sempre esperan a chegada do ocupante. A luz é tamén necesaria.



No campo abro con resaca a fiestra, o verde inunda a paisaxe. Miro o interior, a ausencia de mar. As palabras pérdense no vento doutro xeito. Hai sempre máis eco no interior. Os sons, sen destino, camiñan ao redor das fábulas no monte. As árbores pérdense no obxectivo, as cores mestúranse coa nitidez das inquedanzas que desfiguran as formas. Estas mesmas carecen de futuro no interior, como se viñese escrito no cerebro de paquete de cereais de almorzo.
Carece de portas, de saídas, na aridez das xentes mestas, consolidadas no inverno do interior, curtidas pola friaxe, na ausencia de soños entre a néboa.
Camiño tamén eu sen destino como se me debese á súa historia. Non comprendo malia todo, que estrañas forzas me inducen a continuar. Paro fronte as hortalizas, deitadas sobre si mesmas, nunha xeada que fai estación no silencio de un milleiro de mortes.
Contemplo os comedores de patacas, non podendo evitar certo amigable desprezo. Eles tamén emigraron, antes de sucumbir ao subsidio.
Podería dicir que tamén me doe o interior, sangro polas súas superficies como sobre o meu propio corpo.
Saúdame a soidade no negro estandarizado da indumentaria dunha muller, antiga como o mundo mesmo, daquel neolítico ancestral do que garda reminiscencias.
-Seica ha chover. Avisaron onte no parte.
Cómpre gardarse do inverno no interior, porque de falar, lembraríanos a débeda de sangue que contraemos coa primavera, ano tras ano, para volver a el, ao inverno, cheos dunha forza ficticia e insultante que lle nega o seu poder en outubro, volvéndose submisa en decembro, abrindo xaneiro coa esperanza dun novo amencer.
Odio case tanto a esperanza como aos comedores de patacas. Pero non son nada e fico en silencio estudiando as súas formas, as súas palabras de interior entre a brétema. No interior nace o silencio, a desesperación dun silencio que fai entolecer. Odio o silencio máis que a todo o anterior, polo que ten de destructivo, asfixiante tortura nas augas que non flúen.
Penso que no interior todos fan caligrafía. Tardan moito ao escribir o nome e asinar. As rúbricas expresan sempre dúbida e aran o papel como se se tratase do limo das súas eiras. Pido moitos autógrafos no interior. Encho páxinas e máis páxinas ate saciarme e non volver pedir ningún, ou pedilos sen mirar, ausente. Os nomes repítense, sempre. As caras tamén pero prefiro manter o segredo, como se non soubesen que na súa árbore xenealóxica se confunden outras mil caras iguais, de interior imbuído no sangue perverso.
Coido estar sempre de paso nas estancias, coido confabularme coa morte dos tempos, gardando como últimas reliquias as doenzas do interior. Gárdome eu mesmo nelas para volver, cheo de soidades, ao mar en fin de semana.
No retorno vou cheirando a necrofilia pola estrada, nos vehículos que pasan en ambas direccións, porque xa nada está libre do mal.
Vexo figuras nos retrovisores que me din que non estou só. Vexo mortos coa mirada posta nun punto, apenas uns metros por diante dos seus fociños, estáticos. Busco acelerar sempre máis, pero a morte acompáñame, vai por min auspiciada. As figuras levan consigo o gris do inverno. A indiferencia dunha morte lenta gravada nos rostros. Hainos que falan tamén por teléfono, pero nunca sorrín. Tampouco eu sorrío, non levo comigo esa capacidade dende hai anos. Síntoo polos figurantes, dóeme tamén por eles, que asenten sen comprender o significado das afirmacións. Tan só por un motivo, o mesmo motivo que vexo no verde do interior, nas xeadas pernas das prostitutas cando cae a noite na cidade. Eles, que son só quen de intuír unha dor fonda de necrofilia. A mesma que vexo nos corpos que me superan na autoestrada. Unha dor de supermercado baleiro nunha república ex-soviética. Unha dor de figurante perdido entre o fume e o balbordo dun sórdido local na anoitecida luguesa. Unha dor de crianza perdida na nube do inverno á porta do metro de Moscova co nariz enzoufado de pegamento.
Angustia. Na debilidade acaricio misteriosamente unha luz que me cega. Éme imposible cubrirme do resplandor. Acaricio agarimosamente o volante do vehículo cunha man, a outra é un parasol cravado na area. Viñó nunha tarde de vran brillante sobre a auga cristalina.
As formas conseguen enganarme. Como se non puidese ser doutro xeito, volve a min o cerebro de caixa de cereal, un camioneiro robusto con forma de triángulo invertido. Ábrese camiño entre a luz, avanzando pola area dun Viñó ateigado de masas sorrintes. Desexa falarme. Volvo ao parasol como medida de identificación, pero a súa sombra é omnipresente. Sei tan só que sorrí.

Para ver sen trabas
A neve de Ueno
Abre as portas[2]

[1] Aire de jeu: rectangle 3m x 2 m faiblement éclairé, entouré d’ombre, décalé à droite vu de la salle. A l’avantscène à gauche, faiblement éclairé, entouré d’ombre, l’meplacement de V. Quoi òu. Samuel Beckett.
[2] Shooyi akeyo/Uneno no yuki io/Hitome min. Masaoka Shiki

Minimal III

Gústame a cidade, polas rúas e os espacios pechados. Son frías e hai sempre moito ruído. Iso gústame, ou non. Camiño sen rumbo, sempre. Tento aparentar que vou algures, pero simplemente miro, ollo para todas as partes, escoito conversacións e memorizo as caras, as curvas das rapazas xeitosas, algún nome.
Non colecciono os billetes de autobús porque son todos iguais. Para min cada viaxe é diferente. Cando estou na cidade nunca collo o coche, gústame que me guíen segundo unha ruta e un horario. Despois, camiñando, esquézome do tempo e do espazo, dou voltas por onde non hai coches, pero si moita xente, ou non. Tamén vou ao mar e contemplo. Miro para os barcos e lémbrome pescador. Nunca escribo sobre os barcos, tampouco os retrato, prefiro as persoas e outros obxectos, porque me axudan a lembrar que son necrófilo. Os barcos, os barcos están cheos de vida e escapan sempre ao meu obxectivo.
Gústanme as portas e as letras antigas das tendas, dos letreiros, dos anuncios. Retrátoas, escanéoas e escribo con elas palabras que non din nada, pero que son todo.
Raras veces falo, ou falo todo o tempo, en silencio.
Un can tamén defeca ao pé dunha árbore, moi perto de onde o seu dono, bébedo, vomita. Unha señora, en sentido oposto, mira de esguello e tapa o nariz con expresión descomposta. Non moi lonxe, dous mozos danse a man, dous bicos. Despídense.

-Mañana por la tarde voy ir al cine con Patri, pero nos vemos pasado.- Repítome mil veces o nome. Patri. Patri. Patri. Na súa estupidez resúltame irreal.
-...
-No, por la mañana no puedo.
-...
-Mi madre.
Unha rapaza fala polo teléfono subindo o bolso marrón, coa man dereita, ate a articulación do brazo co que sostén o aparello. Peitéase. Un rapaz albino toca ‘Suspiros de España’ co acordeón no portal dun edificio. Un grupo de señoras, con grandes abrigos, sorrín e bótanlle unha moeda na caixa do instrumento. O resto dos que pasean demostran denotada indiferencia. Penso na necrofilia como única saída e suspiro.

Cando estean no fondo, terán todo o peixe que queiran[1].

Cidade. O mar esperando calmo a vinganza do inverno. As pernas de bailarina falan e sorrín, moi pechadas no subconsciente. Camiñamos. Paramos e a friaxe cámbianos o rostro. Derramo cervexa pola comisura dos beizos e síntoa esvarar tamén polas súas pernas de nuclear enfundado na delicada indumentaria do amor a si mesmas, ao que elas poden dar, son quen de ofrecer e ofrecerse, con exhaustiva pulcritude.
Bícoas mil veces. Non se decatan, como se nunca viviran mil veces eses bicos de mil e outros beizos á súa vez. Paseamos.
-A ver parella, unha tapiña? Temos tortilla normal e a especial, con cogomelos e queixo.
Unha especial despois de mil miradas, tamén. Un sorriso prolongado e un silencio facéndolle as beiras ao tempo. Frío. Perdémonos na ausencia de conversa.
-Pois si.- Non son que de insinuar unha retirada sen repetilo varias veces.
Un camareiro pénsanos febles infantes na súa primeira cita, pero son xa sete anos xa de confianza e mil e outras intimidades, incluso. Como o primeiro de todos eses anos, pero sen mans nos beizos, sen descanso. Despedímonos.

Na cidade todo permanece. Outras pernas me acosan polas rúas coa mirada. Sinálanme partes da súa fisionomía que con gusto profanaría. No silencio non deixo de ser home. Ben considerado, son pouco home. Tampouco fumo, ou si, cando presento o meu traballo en público. Desvía a atención.
Hai quen busca prenderlle lume a un auto. Non levo a cámara. Vai frío. Na cidade sempre hai quen pasa frío. Gustaríame poder suxerirlle uns cantos vehículos a quen o lume busca. Curiosamente as autoridades tamén acoden, pero marchan silandeiras trala nosa ocultación. E digo nosa, porque tamén fixen miña a causa, levando unha man á articulación da extremidade oposta.
Na cidade hai sempre quen pasa frío, outra vez. O lume nunca ten sempre a mesma cor, a mesma intensidade nin forza. O xusto nunca é suficiente, o inxusto, por pouco que for, sempre é demasiado. Pena, ao fuxir, desperdiciar tanta enerxía. As lapas confunden a noite, que centra a súa atención. Marabillado hai quen contempla o ceo iluminado. Contemplo. In the mood for love.
‘Subindo as escaleiras, fermosa, eternamente fermosa. Chove e sobre a pedra a auga reflicte as súas pernas. Ao fondo hai quen come, cuberto tan só por unha simple lona’.
Hoxe non chove, pero vai frío. Malia o feito de non chover, sinto a friaxe húmida dos pés sobre a pedra mollada rubindo polas pernas. Non son máis palabra, comezo a carecer de definición.
As autoridades pasan de volta enturbando a noite, disipando a fermosura. Penso que por iso son as autoridades, para o resto está a beleza. Descubro o odio, pero... silencio. Hai quen ri. Un pequeno Azteca fuxe sen demora dos colonos, levando consigo as súas pertenzas. Sorrí. Continúoo coa mirada posta no seu sorriso e fágome cómplice da súa loita. Pasa. Un home bébedo sae con retraso á porta dun bar próximo e cuspe cara fóra.

Non sei onde ir
Sentado
Vertical
En avant
Abordade os coches
Veña esa vasoira[2]

Entre os carnívoros están os verdadeiros comedores de patacas. Cando estas faltan, eles emigran. Na cidade todos son forasteiros, falan idiomas distintos, fan interpretacións diferentes dos mesmos sons e ao final, calan. Sabendo isto, nunca se ten medo na cidade. A escuridade tan só trae as estrelas, as pernas xeadas das prostitutas e o silencio. O día, a necrofilia.









[1] Que ben! Vladimir Maïakovski
[2] Flores de tomate. Philippe Soupault

Minimal II

Son como o grupo, a masa, vivo permanentemente amalgamado a ela. Supuro os seus mesmos lixiviados, posúo as súas mesmas debilidades e inquedanzas. Tamén preciso a miña dose diaria de carne morta para revivir; iso, e tamén o sexo dos venres á noite.
Xa fóra do bar, unha muller mira para min mentres penso todo isto. É maior e parece asombrada. Pola miña parte, xa non teño medo e devólvolle a mirada. Síntome tan valente que meto medo, pero a señora, lonxe de asustarse, sorrí e dáme os bos días. Síntoo polos que din que aquí nunca pasa nada.
Non teño medo, pero tampouco desexo ter unha recaída, así que busco desesperadamente, de rúa en rúa, un cine onde boten algo cun nome exótico, cun cartel sobrio e elegante, pero dotado dun certo enfoque desenfadado, non explícito pero abertamente sensual. Ávido de emocións busco un lugar onde illarme do mundo. O cine. No cine non importa atoparse con miles de persoas, cando a luz no está acesa non existe o temor, sobre todo cando existe unha lei non escrita que obriga a manter silencio.
Na ficción das palabras busco sentirme espeso. Desexaría poder definirme a este respecto. Espeso é denso, significa sentirse colmado dun algo especial.
Despois do cine sempre expreso a miña máis absoluta relaxación, saudando a claridade das luces nocturnas e camiñando. A cidade móstrase como unha revelación e eu actúo como a súa testemuña, un intérprete minucioso de enigmas, dos enigmas da cidade.
A noite tráeme tamén o Terceiro D. Aínda que resulte, se cadra, un pouco pesado, as obsesións son unha debilidade que conduce os meus pasos, aló onde vaia. Adoito pensar que, como debilidade, déixome levar excesivamente por esas obsesións, ate illarme do mundo.
Terceiro D.
-Diga.
-Ola, son eu.
-Que sorpresa! Sube.
O traxecto en ascensor faise interminable e as paredes posúen a capacidade de provocar en min unha angustia infinita.
-Que tal! A que debo a túa visita?
-Estou de paso. Poderías darme asilo?
-Claro. Ceaches? Queres comer algo?
-Non gracias. Preferiría deitarme, estou canso.
-Ben. Eu estaba a piques de facelo. Se agardas un momento pásoche a roupa para que te acomodes no sofá.
Acomódome tentando non facer excesivo ruído. Busco no aire os movementos, os seus, no cuarto adxacente. Con cautela érgome. A porta permanece entreaberta, a súa porta. De costas o seu corpo insinúase por baixo do pantalón frouxo de liño. Por baixo da blusa as mans procuran as xuntas da roupa interior. Moi perto, aínda dentro da súa brillante áurea, o suxeitador cae lentamente e tras del a blusa voluptuosa nas ondas da brisa. Un torso liso descóbrese baixo a tenue e vibrante luz dunha candea. De cara a fiestra, como esculcando uns ollos furtivos do outro lado, uns ollos que amen en silencio os seus peitos nus, uns ollos que respecten o amor dun silencio sen nome, na ausencia, no descoñecemento.
-Pasa, non quedes na porta. Non haberá castigo por acceder á visión prohibida, pero racha o silencio e faite dono da estancia[1], sen preguntas e só por unha noite. Se mañá non lembro o teu nome non alzarei a voz ao ceo na túa procura.
Entro e percorro co meu alento as súas costas.
O durmir, bárbaro, inconstante. Érgome despois do insomnio. Ela esperta despois dunha pinga do meu cabelo mollado sobre o seu rostro. Tento manter o rictus de profundidade perante a indiferencia dela, que dá a volta pechando novamente os ollos.
Unha madalena na cociña, un pouco café frío na cafeteira e sucre. Miro atrás dende a escuridade do corredor. Atópome de fronte co silencio e un lene ruído de resortes no cuarto. Pecho a porta despois de min. Inutilmente tento volver entrar. Esquecín recoller a roupa de cama da sala de estar, o pixama e outros útiles propios do momento. É hora da fuxida. As portas espertan. Fóra, xardín de inverno, defeca un gato sen dono[2]. O frío non ten dono. Naturalmente, enfermo de soidade, sacude as formas da cidade mimando con ansia as expectativas.
Malia todo, ao entrar no coche prendo con presteza a calefacción, sacudo as mans para desprenderme das últimas folerpas de xeada e dispóñome a sacar o abrigo moi amodo, con sensualidade na estreiteza do cubículo.
Na cidade, as meniñas van para a escola. Levo conta de non levalas por diante. Rin estupidamente ao ollarme. Respecto rigorosamente as normas de tráfico. Creo expectación entre os coches que me preceden. Ódianme.
As formas quedan inmersas no tecido da conducción. Soa o teléfono. Deteño o coche, non desexaría ser denunciado por un asunto tan intranscendente.
-Deixáchesme soa.
-Certo. Durmías.
-Odio espertar termando da ausencia. Sosténdoa entre as mans. Co frío do baleiro.
Non respondo e a comunicación córtase. Tardo aínda un anaco en proseguir a marcha. Sinto que me doe o pene. Ás veces dou en pensar nos bonecos representando figuras reais, na maxia e na combinación de ambos. Ás veces sinto que non teño moitas cousas nas que pensar.

Si me víchedes voar, aquí déixovos un pedazo de cola[3]

O asento fáiseme pequeno. Un campo verde, sempre verde. Cuberto por unha fina capa de follas. No contorno unha sebe de pseudoplatanus. Deteño o andar, paro o coche. Toda sorte do obxectos circunda o que foi nun tempo unha praza de estacionamento. Non moi lonxe, nun vehículo como outro calquera, un home durme sobre o asento do conductor, visiblemente inclinado. O peito cheo de faragullas, semella pan. Na comisura dos beizos, restos dalgún tipo de carne. Fixo a ollada sobre o pasto. Identifico sen dificultade as follas palmadas, ocres, dun marrón definido entre o verde. Volvo en min moi amodo. Abro todas as portas do coche, sinto que o aire abafa. Preciso un algo máis, un algo máis que descoñezo. Abro as portas, sento onde o conductor e tiro fóra os zapatos, os calcetíns. O chan permanece frío e húmido baixo os pés. Odio poñer o calcetín co pé mollado. Pecho as portas. Acendo a calefacción. Acendo o motor. A fame acúdenos a ambos. Unha estación de servizo para uns cantos octanos de sucre e combustible. Hai días nos que o sal fai dano.

[1] Derroca o silencio e ocupa o seu lugar neste trono.
[2] Nora neko no/ Fun shite iru ya/ Fugu no niwa. Masaoka Shiki
[3] Si m’heu vist volar, aquí os deixo un tros de cua. Joan Brossa

Minimal I

Teño algo de febre. Estes días xa non andaba moi esperto, pero hoxe definitivamente fóronse as poucas forzas que me restaban.
Como non teño moistas ideas e as enerxías que teño van para curar esta merda, déixovos, por entregas, este relato: Minimal

Terceiro D. Unha rapaza aínda diante de min. Cuarto Esquerda. Deixo certa distancia entre ambos, se ao fin me acovardo, que non haxa testemuñas do delicto. Entra e fica un anaco coa vista cravada no meu xesto, agardando unha resposta que non chega. Vaise. A porta péchase, moi amodo, resistíndose ás forzas do resorte que a obriga. Péchase con grande disturbio de propios e alleos, que se volven, ou non, pero que están aí, partícipes do balbordo.
Sen disturbio ningún, na rúa camíñase creando indiferencia. Coches que pasan, de cando en vez pitan e acenden as luces a peóns despistados, a outros coches con conductores despistados, agoniados polos diferentes pesos da vida, ou borrachos, ludópatas... penso que todos somos un pouco necrófilos, morrendo e amando sempre a morte, burguesa.
Terceiro D, aproxímome. Temo tanto a indiferencia como o exceso de celo dunha rúa chea de medos, de paranoicos virándose psicópatas co paso das xeracións e eu, parado, tremendo, consciente do delicto que todos perciben, que non son quen de ocultar.
O medo lévame a aproximarme. Terceiro D. Máis e máis perto. Terceiro D, Terceiro D, Terceiro D. O medo lévame a continuar camiño, alonxándome axiña.
No Terceiro D perdo o subconsciente, resultando ser toda canta resposta acerto a ofrecer.
-Son vinte con corenta e cinco. Precisa unha bolsa?
-Terceiro D.
Cando ao fin descanso, cando ao fin son quen de ofrecerme ao lecer, míntome, ou non, sobre o contido dese Terceiro D, nunha rúa que non son quen de lembrar. Fíxome nas súas pernas núas con calcetín groso de la, e o cuíño e as coxas cubertas por un xersei longo. Despeiteada, camiñando polo parqué quente de chan radiante. Un can... ou mellor, sen el.
Apenas cincuenta metros na mesma rúa, nun tal Rock’n Roll, ideal para amantes dos currunchos escuros. Ben perto da porta, un refresco ben frío, por non dicir xeado, sácame o medo. Tremo. Un pito, se tivese un pito. Sei que non fumaría máis dun, polo que me nego a erguerme, solicitar as moedas soltas do peto da perneira dereita do pantalón e introducilas na máquina de tabaco, xusto en fronte de min, chamándome como nunca antes.
-André
-Perdoa, coñecémonos?
-Non.
-Logo desculpa, non adoito falar con descoñecidos.
-André, son eu, paspán! Con quen crías que estabas a falar?
-Terceiro D.
-Como?
-Ah, coño! Desculpa. Collíchesme abstraído, pensando noutra cousa. Que sorpresa! Que fas ti por aquí?
-Agora vivo ao final da rúa. Teño un traballo como camareira nun local do Franco. Xusto mentres non atopo outra cousa. Estaba ate o cu de vivir cos meus pais, sempre dando explicacións e toda esa merda, xa me entendes.
- Logo, acabaches?
-Si, xa hai dous anos. Quedábame unha máis o proxecto. Estiven chapando a dios, mentres facía o proxecto sobre unha fábrica de salchichas. Todo un ano enclaustrada. Logo outro de parada, agardando facerme un oco no mundiño dos enxeñeiros, pero...
-Xa vexo.
-E ti, a que andas?
-Estou en Vigo.
-E logo, por aquí?
-Agora disque son un artista, veño unha vez á semana a promocionar as miñas fotos, entre tanto intelectual.
-Borrachos e desesperados? É broma. Non tiña nin idea de que te adicases a iso.
-Eu tampouco.
-Hostia, mira que hora é! Encantada de terte por aquí. Por que non quedamos esta noite e falamos. Agora teño que marchar. Entro no curre en media hora.
-Non, mellor outro día.

Sei ben o que significa ‘outro día’. A estas alturas todos saben o que significa ‘outro día’. En ocasións como esta debo lembrarme a min mesmo que son necrófilo, para evitar sentirme atraído por determinados especímenes, dinámicos e cheos de vida.

gardo nas sombras
as nubes

baixo os pés
a inquedanza nerviosa das impresións
da vida sobre a pel

son eu mesmo a historia de todo un pobo
nas miñas xemas os seus humores impresos

na miña identidade exhalada
o seu alento

comigo vive e morre a esperanza
como a memoria

as mil horas

doe un pouco cando o frío ebrio
das lousas chega ao esfínter
por medio do pantalón vaqueiro


a escaleira sempre sempre permanece lixada
por moito que un pretenda limpala
quedando cun horrible cheiro a desinfectante
e ao po da vida que a foi erosionando
para facer cavernas na súa superficie
abrupta xa
formando un ecosistema propio e particular


doen as horas na escaleira

as horas sempre doen na espera, ou iso parece. O que cómpre é agardar tan só polo que paga a pena, malia que ás veces semelle difícil descubrir aquelo que merece a nosa atención. Particularmente, abranguendo o existencialismo, o de agardar por certas cousas xa non me ten sentido, a acción desespera menos aínda que os resultados, ás veces, non sexan todo o bos que un desexaría. Con esta idea pensei na distribución das mil horas, porque, cando hai moitas formas de comunicar e non sempre as edicións convencionais cumpren a súa función, é preciso idear formas de achegar a quen se desexa o que se quere dicir.

búscase editora audaz para poemario breve


Chámase 'As mil horas' e carece de vicios coñecidos. Cálido e sumiso. Prégase certa predisposición para o entendemento.


Se isto non funciona e, como se trata dun poemario para o que se precisa unha visión de conxunto, non o podo colgar na rede por partes, todos e todas aqueles/as que teñades interese mandádeme un correio solicitándoo. Se non mo mandades é probable que vos chegue de todas as maneiras, así que portádevos ben e que se note que hai certo aprecio pola poesía.

Berlín

Onte atopei Berlín en Compostela. Fun comer con Branca e ela agasalloume co Berlín de María Lado. Unha edición de poetas en Compostela que se entrega con El Correo Gallego. Todos aqueles/as que non sexades de Sant-Iago, sabede que estades a ler correctamente, El Correo Gallego. Eu tampouco o cría, pero é certo, positivamente.



o día abre mercerías e ultramarinos
e nós aquí
ao sol deste poema,
neste anquiño de ceo que recortan as antenas,
saudando os tellados vermellos dos veciños
e abastos
que toca a mediodía,
coas nosas cancións favoristas.


mira como dende o ceo
só sabe ser pequena
a cidade,
que cabe na presada de aire que preña as cortinas


María Lado. Berlín

Rozes

Un blog francés, non é que teña idea do que nel se di, pero gustariame poder dicirlle:

desexaría entenderte!

porque non leva tomate a empanada de zorza

A coisa mais bonita que temos dentro de nós mesmos é a dignidade.
Eliane Pontiguara



O Lau Siqueira sempre ten a ben mostrarnos autores e autoras interesantes, esta é unha muller do Brasil que escrebe pola defensa dos dereitos indíxenas.



A vida fica muito sem graça quando estou sóbria. Não. Não sou alcóolotra, muito pelo contrário: sou o tipo da pessoa que nasceu para não beber...
Suzi Hong


Certo que hai que ser quen de apreciar un Cabernet Sauvignon chileno da safra de 1998, como hai que saber apreciar que con ghaseosa ou cola sabe moito peor, pero o humano foi igualmente quen de inventar o kalimotxo.


En Compostela hai un lugar onde dan marisco de tapa, en Ferrol chamábamoslle minchas, claro que en Ferrol tamén tiñamos as parrochas... a empanada tamén estaba boa en Ferrol, aínda que depende, todo depende, no sul bótanselle pasas e está peor, pero tamén se come.

Se tedes un momento, parade no super, ou noutro lugar no andel dos viños, coa intención de comprar un. Ás veces un sorpréndese ao descobrir un interese pola contraetiqueta das botellas. Logo, se dispoñedes tamén doutro instante, ide a unha panadería de confianza e comprade unha de bacallau, ou de bonito, xoubas ou liscos. Levade todo para casa. Abride a botella e deixadea repousar no caso de que sexa un tinto (recomendo un tinto para esta proba), ou despois de tela no frigorífico se é un branco (probade o sabor afroitado do godello). Cortade a empanada en pedeciños pequenos, cadrados dunha polegada de lado, por exemplo. Servide o viño nunha copa, cheirádeo e bebede, moi moi amodiño. Sentade e disfrutade mentres baixa pola gorxa, tentando descreber para un mesmo as sensacións que díchedes en experimentar. Despois dun par de grolos, comezade a comer a empanada, alternando o un co outro, con calma.

Devolvede-me a ollada,
vos que disimulades atención
pois quero nacer camiño da casa,
quero diluir o sangue unha vez máis
fuxindo con presa de xanelas a trasluz
na homenaxe arquitectónica
ao feixismo irreparábel

Óscar Antón Pérez