Feliz e sangrando

Os meus tacóns son tabúes líquidos
esta mañá mamá taladra as paredes con
cancións de misa, rezos con ritmos, pantasmas sacras
que colgabamos na porta da entrada,
ningún anxo.

Quere luci-los cadros e perderse
nos camiños construídos durante todos estes anos
a base de óleo e cedras de pelo de marta grumbacher
dos pinceis traídos de América,
irremprazables.

Daquela só había un sitio para min
colgábame do pescozo o colexio de monxas
repuxado dentro da medalla que gañara por méritos propios:
silencio e bo comportamento.

Esta é unha historia terrible áceda e suxa
pero ata que unha non canta en altonon descobre os pecados:
deixarei caer o vestido
para manchar as follas
será igual de noxento que pensar no bolo alimenticio
baixando a gorxa cada vez máis enorme penetrando
o estómago nos libros de quinto;
así é como maría jesús frega as escaleiras e coida a portería
mentres sor custodia atende a secretaría
chegan rumores de que a literatura en oitavo vai ser difícil:
non deixa poñer as tildes os puntos e as comas
ata o final do dictado.

Agora sei que todo o que escoitei naqueles días perdidos
era mentira.O único que permanece indescifrable é o que ocorría dentro
do ximnasio ós mediodías e a vez que eugenia me ensinou
un pube incríblemente hirsuto ós once.

Tiven que escribir mil veces o meu nome antes de coñecerte
termita e pobre
porque o mundo vai por partes e esta relixión

digan o que digan
canta no inferno
coñece a tristeza de despois do sexo pero iso é un segredo
e tamén estes tacóns suxos do sábado mencendo.


Ana Cibeira

as identidades de Nana Coromoto

Ana Cibera estrea blog. Unha verdadeira aposta pola innovación.

dada III

hugo ball

dadá II

richard huenselbeck

hans arp

'dadá'

hans arp

dadá

Raoul Hausmann (Vienne, 1886 - Limoges, 1971)

l'homme approximatif

'fondo domingo tapadeira sobre o fervor do sangue
semanario peso acurrucado nos seus músculos
caído no interior de si mesmo reencontrado
as campás sonan sen razón e nós tamén
soade campás sen razón e nós tamén
nós aledámonos do ruído das cadeas
que faremos sonar en nós mesmos coas campás.'

Tristan Tzara. 'L'homme approximatif'

imaxe: 'Tristan Tzara' por Vázson Olaj

o galego e a telefonía

realmente gústame falar co servizo de atención ao cliente da miña operadora de teléfonos. adoito ser atendido por persoal de voz suave, e dun xeio impersoal, sen presas pero sen pausa, vaime informando de todo canto preciso saber a calquera hora do día.

xa cando me din de alta nesta operadora informeina de que estaba interesado en recibir todos os servizos en galego, pero dixéronme que por diferentes cuestións aínda non era posible. dende aquela e para non perder o costume, hoxe volvín chamar solicitando que tanto a miña factura, como a propaganda e todos aqueles outros servizos a min dirixidos fosen en galego. doutra volta volvín recibir a mesma resposta, pero hoxe cunha lixeira diferencia, a rapaza fíxome agardar inesperadamente para redactar, e que deste xeito quedase constancia por escrito, unha nota coa miña petición.

todo isto lévame a outra problemática, se cadra moito menos relevante, é que odio esquecer o nome das persoas que me agradan. así que, descoñecida do servizo de atención ao cliente de amena, grazas por ter a deferencia, cousa que ninguén fixera antes, de tomar en serio as miñas demandas. Independentemente do que faga a postieriori a empresa para a que traballa, grazas.

elvira riveiro tobío e arxilosas

elvira vén de sacar do prelo o seu segundo libro de poesía baixo o título de 'arxilosa'.



as Redes Escarlata sacaran, no seu día un especial do boletín 'espasmo' adicado a ela.

sendo, como é, polo menos a min parécemo, unha das poetas máis interesantes do noso país, e dígoo con moito máis que o aprecio que especialmente lle teño, podo dicir que este libro debería ser considerado como un punto de inflexión entre unha poética feminina dos noventa, fondamente marcada pola figura de Yolanda Castaño, para abrir unha nova era moi diferente e moito máis cercana ao cotiá de cada un de nós.

crazy en xuvecurtis.com

Un realto da miña autoría, 'crazy', pódese atopar na páxina da mocidade de curtis, polo que lles quedo moi agradecido.

Manuel Fraga. O grande demócrata

Manuel Fraga, participante activo da suposta democratización do Estado español, un dos pais da constitución (logo haberá quen se pregunte polas razóns que se argumentan para a necesidade de cambiar o documento por un realmente democrático que formalice a diversidade do Estado e defenda os intereses de tod@), di cousas como estas:

Fonte: il corriere della sera:


Manuel Fraga, ex ministro del Caudillo: «Non fu fascismo» «Zapatero sbaglia a riaprire le ferite, si deve guardare avanti»
Trent' anni fa moriva il dittatore spagnolo. «Fu un pacificatore. Non ho dubbi che col tempo il giudizio su di lui sarà positivo»
Franco lasciò un' economia in sviluppo, una forte classe media che prima di lui non esisteva se non a Madrid, Barcellona e Bilbao, e preparò la successione individuando la persona giusta, il re Juan Carlos. Tutto questo aveva fatto dimenticare agli spagnoli il modo con cui era salito al potere. In anni terribili, però, in cui le cospirazioni straniere contro la Spagna non erano frutto di fantasia

coido que non hai dúbida que o fascismo, coa máscara de democrático, brinda a posibilidade (obriga) á esquerda a recoñecer que a dictadura non foi mala e veu a traer a paz a un estado en conflito.
así vén a social democracia do psoe e as delcaracións últimas de Quintana sobre os independentistas detidos. Estamos fodidos e xogamos a seguir os pasos que marca a dereita!

democracia? me muero de risa

Juan Martínez Galdeano died in the custody of the Guardia Civil

Spain/Morocco: The authorities must be held accountable for the violation of migrants' rights

Is the Spanish Kingdom a real democracy?

No it isn’t. About a dozen of Galician young fellows have been arrested by the Spanish police in the last couple of days. Their only crime is having an opinion and speaking out.

Muertes bajo custodia en el Estado español (pdf)

unha volta e outra... máis

decidira dar unha volta á poesía que estaba a construir a medida que lía 'DADA: LA FUNCION DEL RECHAZO; EL SURREALISMO: LA BUSQUEDA DEL PUN TO SUPREMO' de Patrick Waldberg. Pero unha volta, unha volta en que sentido? Se cadra nun aspecto formal, se cadra de perspectiva... Finalmente volvín falar do que adoito, pero tentando aniquilar a figura do poeta como paso iniciático previo á reconstrucción da sociedade. Comezo a prescindir do poeta para facelo humano. Executo, en definitiva, á figura para volver ao ser, estrictamente. E como non tiña a quen matar, mateime a min mesmo, pero sempre en boa compaña, aínda que desta volta será anónima.

Como sempre, este poemario pasará a engrosar a lista de textos sen publicar que teño resgardados da choiva na memoria do ordenador, temporalmente de baixa.

curtis tamén é un mundo

Variando o título daquel 'fisteus era un mundo' de Lupe Gómez, para falar do certame de relato curto de Curtis, fallado o pasado 28 de outubro. Alí estivemos nun grandioso reencontro con Xabier Bermúdez, que resultou gañador da presente edición. Foi un enorme pracer toparme de novo con el, despois de varios anos, e saber que non perdeu a ansia por achegarse ao aspecto máis cotiá da tradición galega, nunha prosa que recorda épocas pasadas ao mesmo tempo que as volta atemporais.

Recomendo encarecidamente a súa lectura.

de volta

volvín, e posiblemente con moito pesar. Entre as moitas experiencias interesantes destes días en Irlanda, estivo a visita a Irlanda do Norde, pasando a noite da fin de semana pasada en Glenariffe, nunha granxa de ovellas, e despois visita a Belfast, onde percorrimos os barrios católico e protestante guiados por un individuo moi peculiar.
volvín e o primeiro que fixen ao regreso foi durmir e logo... logo comecei a matar ao heroe. vou ar un cambio de perspectiva... pero esa será outra historia.