alberte momán

Nova Páxina

2007-11-18T12:32:00.000Z

A técnoloxía evoluciona, e permite crear novos espazos manexables dun xeito sinxelo e rápido. Estas foron as razóns que me levaron a crear esta novo sitio, no que se condensas as cousas que fun facendo nestes últimos anos, e no que se verán reflectidas as que se vaian sucedendo.
Convídovos a pasar a esta nova habitación.

Pasade

Obra Publicada

2007-06-16T11:53:00.000+01:00

O lobo da xente
Edicións Positivas
2003

'Erótica'
Editora Arcosonline.com
Agosto 2005
Descarga

O alento da musa
Difusora de Letras, Artes e Ideas
2007

'Efecto Iguana'.- Novela por entregas publicada no suplemento cultural Kalaikia.
Colaboración nas revistas Madrygal e Dorna.

Participación en volumes colectivos:

'Sempre mar. Cultura contra a Burla Negra'

'Xuro que nunca volverei pasar fame'
(Difusora de Letras, Artes e Ideas.2003)

Libro publicado cos textos lidos nos

dias da criação

2006

'Isto é un poema e hai xente detrás'
Espiral Maior. 2007

a porta verde do sétimo andar

depósito legal: VG543-2007

mudei

2006-12-01T15:44:00.000Z

mudeime:

atendereivos en:

http://sensilencios.blogspot.com/

aquí

2006-01-03T17:09:00.000Z

volvín

aquí

http://sensilencios.blogspot.com/

closed

2005-12-14T11:22:00.000Z

pechei,
ou como dirían en Ribeira, pechín.

for sale

2005-12-10T16:44:00.000Z

estou pensando que era bo o momento de ir pechando o local. Déxovos con algo máis dun ano de arquivos.
se cadra abra algún outro co tempo, pero agardo que un chisco diferente.
salú e forsa no ...

devolucións

2005-12-10T11:40:00.000Z

chega o remate do ano e con el as devolucións dos libros que, acumulados ate agora nas librerías, retornan aos almacéns dos que, en moitos casos, non deberon ter saído nunca.
analizando o tipo de libro que non se vende, podemos facer análise de por onde vai o criterio editorial e por onde os 'gustos' do lector/a. Lonxe de títulos como 'que me queres amor?' do señor Rivas. Libro que, probablemente, vende máis exemplerares da súa edición en español (ubicación: de costas á sección de galego, dous andeis á esquerda), co seu ridículo '¿qué me quieres amor?'. Libros que por outra banda teñen un público variado e dirixido basicamente pola fama do autor, máis eu polo seu carisma. Atópanse outros, como as 'conversas con Bernardino Graña', que semella ter caído en desgraza, ou a obra completa de Fran Alonso, edicións enteiras de Positivas que nunca callan no público máis ávido. E así, afastándose os catro libros que adoitan saír nalgún xornal, acumúlanse listas enormes de libros que irremisiblemente volverán 'cual oscuras golondrinas' a plegar as súas páxinas dentro de montón de caixas amoreadas no alamcén dalgunha distribuidora.
se alguén está a buscar algún saldo, nos próximos días será bo momento de visitar os recónditos e lúgubres espacios orientados para os esquecidos, dentro de calquera librería, ou asimesmo nos sórdidos andeis dalgunha tenda de segunda man.

facendo escola

2005-12-07T16:17:00.000Z

é de tod@s coñecido o blog de vsqn. unha enigmática figura pola que moitos/as se preguntan. vsqn unha páxina non exenta de adeptos/as que agora comeza a crear escola, malia que, sen desmerecer, moi lonxe aínda do orixinal.

onte

2005-12-02T10:29:00.000Z

onte foi a tarde de Lupe e Luz, un encontro con poetas de dúas épocas, pero cun certo nexo que as vencella, uníndoas nun mesmo desexo, nun mesmo gusto pola vida.

hoxe temos xa a programación do festival do día 16, na praza dos Bombeiros de Compostela.

A partir das 19 horas:

Pinto de Herbón e Luís Caruncho amenizando o serán

Airiños da Luaña e Caivanca farán festa dende a tradición

Mini e Mero porannos en pé de guerra contra as inxustizas

Os Tres Trebóns e o Vendaval do Rosal poran a nota máis Carnotxa e mariñeira

Loretta Martin darannos a súa visión máis nova

Non Residentz darán unha volta o ambiente co Hip Hop máis propio e actual

Ás 20:30 horas:

Recital poético contra o capital a cargo de Gaspar Domínguez, Sechu Sende, Asun Arias, Xosé Luís Santos Cabanas, David Otero, Daniel Salgado e Xabier Paz.

1 de decembro

2005-12-01T15:50:00.000Z

é o primeiro de decembro e xa case están ultimados os preparativos para o festival que o Sindicato Labrego Galego organiza nunha campaña contra a OMC (Organización Mundial de Comercio).

O día 16 de decembro poderemos contar, na praza dos Bombeiros de Compostela coa presencia de grupos como Loretta Martin, Mini e Mero, Non Residenz... ademais dun recital poético a cargo de Gaspar Domínguez, Sechu Sende, Asun Arias, Xosé Luís Santos Cabanas, David Otero, Daniel Salgado e Xabier Paz, a celebrar a partir das 20 horas nesa mesma praza.

Feliz e sangrando

2005-11-30T16:35:00.000Z

Os meus tacóns son tabúes líquidos
esta mañá mamá taladra as paredes con
cancións de misa, rezos con ritmos, pantasmas sacras
que colgabamos na porta da entrada,
ningún anxo.

Quere luci-los cadros e perderse
nos camiños construídos durante todos estes anos
a base de óleo e cedras de pelo de marta grumbacher
dos pinceis traídos de América,
irremprazables.

Daquela só había un sitio para min
colgábame do pescozo o colexio de monxas
repuxado dentro da medalla que gañara por méritos propios:
silencio e bo comportamento.

Esta é unha historia terrible áceda e suxa
pero ata que unha non canta en altonon descobre os pecados:
deixarei caer o vestido
para manchar as follas
será igual de noxento que pensar no bolo alimenticio
baixando a gorxa cada vez máis enorme penetrando
o estómago nos libros de quinto;
así é como maría jesús frega as escaleiras e coida a portería
mentres sor custodia atende a secretaría
chegan rumores de que a literatura en oitavo vai ser difícil:
non deixa poñer as tildes os puntos e as comas
ata o final do dictado.

Agora sei que todo o que escoitei naqueles días perdidos
era mentira.O único que permanece indescifrable é o que ocorría dentro
do ximnasio ós mediodías e a vez que eugenia me ensinou
un pube incríblemente hirsuto ós once.

Tiven que escribir mil veces o meu nome antes de coñecerte
termita e pobre
porque o mundo vai por partes e esta relixión

digan o que digan
canta no inferno
coñece a tristeza de despois do sexo pero iso é un segredo
e tamén estes tacóns suxos do sábado mencendo.

Ana Cibeira

as identidades de Nana Coromoto

2005-11-28T09:16:00.000Z

Ana Cibera estrea blog. Unha verdadeira aposta pola innovación.

dada III

2005-11-25T16:39:00.000Z

hugo ball

dadá II

2005-11-25T16:24:00.000Z

richard huenselbeck

hans arp

'dadá'

hans arp

dadá

2005-11-25T09:23:00.000Z

Raoul Hausmann (Vienne, 1886 - Limoges, 1971)

l'homme approximatif

2005-11-24T18:28:00.000Z

'fondo domingo tapadeira sobre o fervor do sangue
semanario peso acurrucado nos seus músculos
caído no interior de si mesmo reencontrado
as campás sonan sen razón e nós tamén
soade campás sen razón e nós tamén
nós aledámonos do ruído das cadeas
que faremos sonar en nós mesmos coas campás.'

Tristan Tzara. 'L'homme approximatif'

imaxe: 'Tristan Tzara' por Vázson Olaj

o galego e a telefonía

2005-11-24T15:16:00.000Z

realmente gústame falar co servizo de atención ao cliente da miña operadora de teléfonos. adoito ser atendido por persoal de voz suave, e dun xeio impersoal, sen presas pero sen pausa, vaime informando de todo canto preciso saber a calquera hora do día.

xa cando me din de alta nesta operadora informeina de que estaba interesado en recibir todos os servizos en galego, pero dixéronme que por diferentes cuestións aínda non era posible. dende aquela e para non perder o costume, hoxe volvín chamar solicitando que tanto a miña factura, como a propaganda e todos aqueles outros servizos a min dirixidos fosen en galego. doutra volta volvín recibir a mesma resposta, pero hoxe cunha lixeira diferencia, a rapaza fíxome agardar inesperadamente para redactar, e que deste xeito quedase constancia por escrito, unha nota coa miña petición.

todo isto lévame a outra problemática, se cadra moito menos relevante, é que odio esquecer o nome das persoas que me agradan. así que, descoñecida do servizo de atención ao cliente de amena, grazas por ter a deferencia, cousa que ninguén fixera antes, de tomar en serio as miñas demandas. Independentemente do que faga a postieriori a empresa para a que traballa, grazas.

elvira riveiro tobío e arxilosas

2005-11-23T18:14:00.000Z

elvira vén de sacar do prelo o seu segundo libro de poesía baixo o título de 'arxilosa'.

as Redes Escarlata sacaran, no seu día un especial do boletín 'espasmo' adicado a ela.

sendo, como é, polo menos a min parécemo, unha das poetas máis interesantes do noso país, e dígoo con moito máis que o aprecio que especialmente lle teño, podo dicir que este libro debería ser considerado como un punto de inflexión entre unha poética feminina dos noventa, fondamente marcada pola figura de Yolanda Castaño, para abrir unha nova era moi diferente e moito máis cercana ao cotiá de cada un de nós.

crazy en xuvecurtis.com

2005-11-20T12:38:00.000Z

Un realto da miña autoría, 'crazy', pódese atopar na páxina da mocidade de curtis, polo que lles quedo moi agradecido.

Manuel Fraga. O grande demócrata

2005-11-17T12:33:00.000Z

Manuel Fraga, participante activo da suposta democratización do Estado español, un dos pais da constitución (logo haberá quen se pregunte polas razóns que se argumentan para a necesidade de cambiar o documento por un realmente democrático que formalice a diversidade do Estado e defenda os intereses de tod@), di cousas como estas:

Fonte: il corriere della sera:

Manuel Fraga, ex ministro del Caudillo: «Non fu fascismo» «Zapatero sbaglia a riaprire le ferite, si deve guardare avanti»
Trent' anni fa moriva il dittatore spagnolo. «Fu un pacificatore. Non ho dubbi che col tempo il giudizio su di lui sarà positivo»
Franco lasciò un' economia in sviluppo, una forte classe media che prima di lui non esisteva se non a Madrid, Barcellona e Bilbao, e preparò la successione individuando la persona giusta, il re Juan Carlos. Tutto questo aveva fatto dimenticare agli spagnoli il modo con cui era salito al potere. In anni terribili, però, in cui le cospirazioni straniere contro la Spagna non erano frutto di fantasia

coido que non hai dúbida que o fascismo, coa máscara de democrático, brinda a posibilidade (obriga) á esquerda a recoñecer que a dictadura non foi mala e veu a traer a paz a un estado en conflito.
así vén a social democracia do psoe e as delcaracións últimas de Quintana sobre os independentistas detidos. Estamos fodidos e xogamos a seguir os pasos que marca a dereita!

democracia? me muero de risa

2005-11-16T15:31:00.000Z

Juan Martínez Galdeano died in the custody of the Guardia Civil

Spain/Morocco: The authorities must be held accountable for the violation of migrants' rights

Is the Spanish Kingdom a real democracy?

No it isn’t. About a dozen of Galician young fellows have been arrested by the Spanish police in the last couple of days. Their only crime is having an opinion and speaking out.

Muertes bajo custodia en el Estado español (pdf)

unha volta e outra... máis

2005-11-16T11:11:00.000Z

decidira dar unha volta á poesía que estaba a construir a medida que lía 'DADA: LA FUNCION DEL RECHAZO; EL SURREALISMO: LA BUSQUEDA DEL PUN TO SUPREMO' de Patrick Waldberg. Pero unha volta, unha volta en que sentido? Se cadra nun aspecto formal, se cadra de perspectiva... Finalmente volvín falar do que adoito, pero tentando aniquilar a figura do poeta como paso iniciático previo á reconstrucción da sociedade. Comezo a prescindir do poeta para facelo humano. Executo, en definitiva, á figura para volver ao ser, estrictamente. E como non tiña a quen matar, mateime a min mesmo, pero sempre en boa compaña, aínda que desta volta será anónima.

Como sempre, este poemario pasará a engrosar a lista de textos sen publicar que teño resgardados da choiva na memoria do ordenador, temporalmente de baixa.

curtis tamén é un mundo

2005-11-14T12:43:00.000Z

Variando o título daquel 'fisteus era un mundo' de Lupe Gómez, para falar do certame de relato curto de Curtis, fallado o pasado 28 de outubro. Alí estivemos nun grandioso reencontro con Xabier Bermúdez, que resultou gañador da presente edición. Foi un enorme pracer toparme de novo con el, despois de varios anos, e saber que non perdeu a ansia por achegarse ao aspecto máis cotiá da tradición galega, nunha prosa que recorda épocas pasadas ao mesmo tempo que as volta atemporais.

Recomendo encarecidamente a súa lectura.

de volta

2005-11-13T10:58:00.000Z

volvín, e posiblemente con moito pesar. Entre as moitas experiencias interesantes destes días en Irlanda, estivo a visita a Irlanda do Norde, pasando a noite da fin de semana pasada en Glenariffe, nunha granxa de ovellas, e despois visita a Belfast, onde percorrimos os barrios católico e protestante guiados por un individuo moi peculiar.
volvín e o primeiro que fixen ao regreso foi durmir e logo... logo comecei a matar ao heroe. vou ar un cambio de perspectiva... pero esa será outra historia.

insurxencia (anónima?)

2005-10-26T09:25:00.000+01:00

traballar con obsesións adoita axudar á hora de conquerir estilo literario, pero ás veces...

no meu caso, para describir situacións concretas ou momentos moi específicos na miña vida utilizo, como símbolos, a persoas que coñezo ou coñecín nalgún momento da miña vida. Así aparecen nos meus textos unha xeira de nomes, para moitos descoñecidos na súa meirande parte, pero que simplifican moito o traballo de descripción de determinadas situacións.

É ben coñecido, coido, o caso de María Lado que aparece nalgún dos meus textos, pero temos moitos outros: Valentina, Marta Giulia, Pierpaolo, o doutor Segneri, do meu tempo en Italia; Pilar, unha compañeira de facultade que xogou un papel importante na elaboración de 'O lobo da xente', polo que é probable que me odie un pouco; Héctor, Grisel, David que coñecín no tempo que estiven en Inglaterra; aquela prosituta ucraniana que non tiven o pracer de coñecer en Moscova...

En fin, sen máis pretensión que a de crear figuras que colaboren na elaboración dos textos, uso as persoas que me rodean, incluíndoas finalmente para que consten e dean veracidade. O que si nunca fixera fora porme no lugar do aludido/a, elaborando unha resposta ao feito de aparecer asiduamente nas miñas invencións, polo que me sorprende agora saber os efectos do ego de cada un ante estas pequenas ousadías. Ben, agardo xogar un papel interesante no efecto que este feito teña no ego de cada un deles.

do suicidio

2005-10-24T14:53:00.000+01:00

Filo-café: Inês de Castro

2005-10-17T15:24:00.000+01:00

Filo-café: Inês de Castro
5 de novembro, 20.00 h
Vigo-Galiza

Pub Sete Mares
Travesía de Santiago de Vigo, nº 2.
36201 Vigo

Acto Público Aberto Ao Desejo e à Criação

Organiza: incomunidade

Emissores Inscritos:

adrán escarpa (león - performance); alexandra bernardo (carcavelos - música); alexandre teixeira mendes (porto - poesia); álvaro simões (coimbra - pintura); amadeu gonçalves (famalicão - literatura); ana bela covão (lisboa - fotografia); ana macedo (porto - filosofia); ana maria cibeira (madrid - poesia); anxo pastor (vilagarcia de arousa - pintura); aurelino costa (argivai - poesia); carlos peres feio (carcavelos - poesia); carlos quiroga (compostela - poesia); carmen nuevo (oviedo - poesia); companhia de dança amalgama (lisboa - dança); conceição rodrigues (porto - literatura); deborah nofret (ponferrada - multimedia); estela guedes (lisboa - audiovisual); eunice santos (lisboa - literatura); fernando rodriguez gomez (pontecesures - poesia); filipe sardinha (coimbra - pintura); gabriela rocha martins (silves - poesia); iana reis (lisboa - música); jorge neves (porto - cinema); jorge nogueira (coimbra - escultura); jorge velhote (porto - poesia); josé viale moutinho (porto - poesia); josé vicente (senhora da água - poesia); júlia moura lopes (porto - poesia); leopoldina camilo (vila real - filosofia); lois gil magariños (corunha - poesia visual); manuel forcadela (vigo - poesia); manuel vidal vilaverde (vigo - poesia); manuela gavião (porto - emergências); maria azenha (lisboa - poesia); maria gomes (coimbra - poesia); mário galego (nazaré - poesia); marikel lahana (paris - cinema); marisol oliva (vigo - comunicação); mônica delicato (s. paulo - fotografia); nani pinto (braga - artes tradicionais); nel amaro (asturies - artes performativas); nuno rebocho (lisboa - poesia); olga moreira (pombal - expressão corporal); patrícia afonso (coimbra - pintura); patrícia magadán (león - performance); paulo bragança (lisboa - música); paulo condessa (lisboa - poesia); paulo de azevedo (lisboa - fotografia); pedro lamas carral (compostela - música); ramiro vidal alvarinho (ourense - poesia); ramon cruces (compostela - poesia visual); rako (figueira da foz - pintura); risoleta pinto pedro (lisboa - poesia); rui mendes (coimbra - poesia); salviano ferreira (vila nova de gaia - poesia); servando barreiro (vigo - música); silvia zayas (león - performance); sónia alves (lisboa - artes plasticas); susana pestana (braga- teatro); teixeira moita (braga - teatro); teresa macedo (porto - filosofia); tiago gomes (lisboa - artes editoriais); tiago moita (s.joão da madeira - poesia); virgílio alberto vieira (braga - poesia); william gavião (porto - teatro); xabier rodriguez baixeras (vigo - poesia)

habédesme permitir

2005-10-15T18:10:00.000+01:00

hábedesme permitir que hoxe tire algún que outro penedo contra o meu tellado, tan precario que semella de fibrocemento.
habédesme permitir que fale sobre un dos aspectos do sindicalismo e a organización social que máis repercute, ao meu parecer, na desmobilización da sociedade en xeral. Lonxe da propaganda, da inmediatez do pensamento alienado, existe unha perversión aínda meirande que afecta ás organizacións de base. E coido que resulta moito máis grave polo feito de que afecta á estructura das propias organizacións. Ao meu modo de ver, a aparición de profesionais do sindicalismo, liberados, motivou a desvirtuación dos movimentos, xa que desprazou, na maior parte dos casos, a responsabilidade cara persoas que pouco tiñan que ver co propio sector ou fragmento da sociedade a mobilizar, participando na desarticulación dos elos que unían á sociedade. Sendo os liberados a asumir o traballo das organizacións de base, o resto de membros das mesmas pasaron a resposder como mera afiliación véndose, maiormente de forma involuntaria, fóra da propia actividade da entidade, blindándose estas e caendo nunha espiral de endogamia, pecando nalgunhas ocasións de partidismo.
No momento que o 'afiliado'deixa de participar activamente nas decisións do organismo, comeza o proceso desmobilizador, deixa de sentir súas as campañas a levar a cabo, sendo actividades alleas aos seus propios intereses.

Ben, permitíchedesme e estouvos moi agradecido, agora debo marchar, como partícipe deste mal, agárdanme unhas cervexas á saúde do sector.

agora xa!!!!

2005-10-14T11:08:00.000+01:00

xa!!

onte tiven un soño

2005-10-13T09:24:00.000+01:00

foi unha cousa curiosa, pois espertei rindo a gargalladas. Eu era un preadolescente indio (da India), ao que os pais mandaran a estudiar a Caxemira, convivindo cunha parella de chineses, nunha vivenda de planta cuadrangular e teito a catro augas, de pouco máis dun metro setetenta de alto. A escena foi a seguinte: dende a única fiestra frontal do inmoble, un leito de metro trinta e cinco, coa parella deitada, sobre el un bolso inscrita a proclama reivindicativa 'mozos vivide libremente coas vosas parellas'. En fronte, como único elemento a maiores do leito, unha mesa redonda cun mantel ocre cubrindoa ate o chan. Os problemas comezan cando os pais do mozo irrumpen na estancia e o home saca a roupa para meterse debaixo da mesa, onde había un teléfono de ducha e unha palangana. Ás dificultades propias de ducharse debaixo dunha mesa, sumouse o feito de que o fillo o agarra violentamente por un brazo para tentar sacalo do seu hixiénico acubillo.

que cada un saque as súa propias conclusións.

causas pendidas I

2005-10-11T14:50:00.000+01:00

buscando unha terapia

2005-10-10T16:09:00.000+01:00

'o traballo como terapia'

estou a preparar un post, ou dous, para mañá ou pasado, se é que podo, porque coa choiva veuse tamén un tempo revolto. De súpeto fíxose a escuridade e o que semellaba, ate fai pouco, sinxelo e rápido tornouse complexo e máis a longo prazo. Cando se agarda ate o máis breve instante semella un longo prazo. Estou ate o carallo de agardar, pero tento que iso non repercuta no meu estado de ánimo.

ate o de agora a cautela fíxome recuar fronte algunhas decisións de tipo profesional, pero se cadra cómpre analizar as cousas dende outra perspectiva, porque, tristemente, nada resulta ser como semellaba nun comezo, e as espectativas márcannos dunha forma insospeitada, facéndonos ver o mundo por tras dun filtro máis ou menos permisivo segundo a natureza do noso máis íntimo desexo. O problema chega cando o desexo frustrado busca unha compensación. Nese momento a realidade faise patente e un vese envolto nunha sorte de traizón conspirativa contra un mesmo que o fai renegar violentamente do entorno que ate o momento o envolvía.

Ou non... que nunca se sabe. Mentres tanto vou na procura da miña terapia.

sen dúbida

2005-10-07T17:09:00.000+01:00

vivimos, sen dúbida, tempos de cambio: máis dun mes que non chove dentro da nosa xeografía, China, cos seus dous sistemas un país, comercializará arroz transxénico, a Pin torcéuselle o dedo dun pe (dicir que é un cambio practicamente imperceptible, pero coido que a dor é o suficientemente perceptible como para facer fincapé no cambio. Todo é unha cuestión de perspectivas).

Pero, alén deste clima case que apocalíptico e estas transxenéticas variacións dos alimentos, que pasarán por volverse contra nós, facendo como na película das lesmas xigantes ou como no ataque dos ultracorpos, hai outras varacións menos agresivas, as que semanalmente, coido, nos trae a revista das letras, desta volta adicada a Ted Hudghes (aquel que se arrimaba a outras mulleres aínda despois de casar con Sylvia Plath), e estes cambios son os que fan dunha tarde estraña como hoxe un momento de entrañable disfrute e de agradable lectura.

E nesto estou a matinar xusto agora, que teño a OMC nunha parte do cerebro e a manifestación do 19 noutro curruncho inóspito do meu infrautilizado instrumento para a reflexión e o raciocinio.

Se tedes un momento, e tédelo senón non estariades a ler isto, parádevos un intre a ollar pola fiestra (como no ferriniano 'crepúsculo e as formigas') tentado escoitar as conversas de quen camiña, parándovos nas expresións particulares dos seus rostros, logo mirade para a estraña luz deste outono desprovisto de outono e se cadra chegaredes á mesma conclusión ca min. Vivimos nun tempo de cambio.

1 millón

2005-10-04T11:50:00.000+01:00

polo fomento do emprego e contra a precariede, a mellora do poder adquisitivo dos salarios e polos dereitos colectivos e individuais dos traballadores

A Gentalha do Pichel

2005-09-29T12:00:00.000+01:00

transcrebo nota informativa:

Se a semana passada já tínhamos adiantado a boa nova, a abertura do Pichel (o centro social da Associaçom Cultural Gentalha do Pichel ), hoje a Gentalha quer informar mais devagar sobre o programa de eventos que se vam realizar durante a inauguraçom.

Assim, a jornada inaugural começará às 19h com umha pequena apresentaçom do centro social O Pichel a cargo do responsável geral da Gentalha, Ângelo Meraio. A seguir, às 20h, @s assistentes estám convidad@s a uns petiscos para ver com calma o local e comentar as suas impressons e com certeza, as suas críticas. Mas será a exposiçom fotográfica Em dança, que apresenta a fotógrafa Luz Castro, a primeira das actividades que o número 21 da rua Santa Clara vai acolher como centro social O Pichel. Com tempo suficiente para contemplar as fotografias de Luz Castro e para ter comido e bebido, lá por volta das 21.30 horas darám começo as actuaçons musicais do Tino Baz e a seguir do Luís “Caruncho” com as suas Cantigas do Cego.Para acabar só fica lembrar que o Pichel está aberto a todo mundo e que sem a vossa presença e os vossos ánimos este projecto que agora começa nom teria muito sentido. A Gentalha do Pichel convida-vos a partipardes connosco nesta inauguraçom que com a vossa participaçom com certeza que se convertirá numha boa festa.

Arxilosa

2005-09-28T10:32:00.000+01:00

Este próximo xoves, 29 de setembro, ás 20.00 da tarde
presentarase na galería Sargadelos de Pontevedra (rúa da Oliva)
o libro de poemas
ARXILOSA
que vén de saír do prelo na colección Hipocampo Amigo de poesía.
O acto contará coa presenza de

Sabino Torres (editor)
Ana Acuña (profesora da Universidade de Vigo e investigadora)
Elvira Riveiro Tobío (autora)

Marikel Lahana - estreia mundial em lisboa

2005-09-27T11:14:00.000+01:00

Marikel Lahana virá a Lisboa, a 29 de Outubro 2005, para assistir à passagem integral da sua filmografia. A maior parte dos filmes exibidos terão a sua estreia mundial nesse dia. O Acto decorrerá na Sociedade Guilherme Cossoul, pelas 21h.

ver filmes

Depois das projecções, dar-se-á início ao
Filo-Café: Filmografias Contemporâneas
Convidada: Marikel Lahana
Alguns emissores inscritos: Alberto Augusto Miranda, Alessio Velotti (napoli), Alexandra Bernardo, José Maria Frade, Louise Babar (bruxelles), Manuel Guimarães, Sónia Alves, Susana Rodrigues
Inscrições Abertas até dia 10 de Outubro
+ inf: 965817337

onte

2005-09-27T10:47:00.000+01:00

onte fixen un post precioso sobre o ben que comera no Garum, sobre a soidade e as poucas ganas de cociñar só para min, sobre os problemas que teño con falar demasiado, pero fóiseme todo para o carallo, despois do que, quedei sen ganas para continuar a escribir.

hoxe é outro día pero continuo baixo os efectos dos problemas co post de onte, así que non vou engadir nada máis.

parafraseando a Fernán Gómez: 'a la mierda!'

gazpacho de melón

2005-09-26T18:48:00.000+01:00

freedom

2005-09-23T11:09:00.000+01:00

I used to think you understood
Taught me right and learnt me good
Made things simple for my brain
Told the truth and made it plain

But the implications I mistook
Until I found out whose side you took
And now with paper in my hand
I'm beginning to understand

So this is freedom - {They must be joking} They must be joking - {If they think its true} So this is freedom - [I doubt their truth} So this is freedom - {For me and you}

From the front page news to the interviews
It's sink the reds and lift the blues
They pretend they're differing points of view
But it's only different shades of blue

But the implications I mistook
Until I found out whose side you took
And now with paper in my hand I'm beginning to understand

So this is freedom - {They must be joking} They must be joking - {If they think its true} So this is freedom - [I doubt their truth} So this is freedom - {For me and you}

So this is freedom - {They must be joking}They must be joking - {If they think its true}So this is freedom - [I doubt their truth} So this is freedom - {For me and you}

F.R.E.E.D.O.M.
They locked us up once So they'll do it again

C.H.A.I.N.E.D.
They locked up my friends
Now they're coming for me

The housemartins

Cando estiven en Italia, resultoume curioso o feito de que unha das asignaturas máis importantes para moitos alumnos de agraria fose o 'Estimo', que non vén sendo outra cousa senón unha materia que ensina a facer valoracións económicas.

A miña inocencia facíame alleo a certas valoracións, eufemisticamente denominadas 'de estilo'. Eu que consideraba que as novelas xurdían da necesidade de contar unha historia, sen pensar na opinión dunha suposta crítica, que de existir que alguén me diga de onde saen as súas verdades absolutas senón da valoración subxectiva, ou na etiqueta e normas de bon gusto. Se un non pode contar as cousas como lle sae de dentro mellor que non conte nada.

gosto da 'escritura'

2005-09-21T16:52:00.000+01:00

'marabilloso mundo cruel' poderíase ter chamado este post.

onte podería ter sido uha noite máis proveitosa. Dende hai tempo non saio moito e dedícome a outras ocupacións tamén literarias. Onte si saín, fun ao cine, para ver 'Lili di' que á marxe dunha linguaxe soez e un final predicible pódese ver. Como dicía saín polo serán e descubrín, entre a maraña de cartaces que poboan os muros composteláns, unha actividade organizada por unha popular caixa de 'aforros' 'galega'. Un cartaz no que todo indica que se anunciaba un obradoiro literario dirixido por Yolanda Castaño, pero cun, ao meu parecer, pouco afortunado eslogan:

'Gústache escribir? con Yolanda Castaño'

Sobran as palabras se nos deixamos levar pola imaxinación. Pero realmente hai moito que engadir... Porque ben, escribir pódenos gustar independentemente da presencia de Yolanda, podendo esta, perfectamente, servir de estímulo para que nos sintamos máis motivados. Considerandoa a ela como un estímulo en si mesma, poderiao ser para moitas outras cousas: conversar, apreciar outras artes alén da literaria. Pero, relembrando unha expresión do Ramiro no Festival da Terra e da Lingua que viña a dicir algo como: 'Correndo o risco de semellar falocéntrico...' dándolle a volta á frase poderiamos concluír: con Yolanda Castaño gustariame...

Non é que me deixe levar moi amiudo por este tipo de reflexións, pero baixo o efecto da película co suxerinte da imaxe de Yolanda, non me foi difícil facer certo tipo de modificacións. O que si recomendaría á caixa de 'aforros' modificase de agora en diante o eslogan, por iso de manter a catadura moral, xa que está en xogo o futuro de milleiros de rapaces e rapazas que, inducidos polos seus proxenitores, abren unha conta cos seus exiguos aforros con vistas a pagarse a universidade. Non vaia ser que agora lles adea a todos/as por ser poetas. Porque alguén terá que traballar, digo eu.

o cabra

2005-09-21T12:27:00.000+01:00

permítaseme facerme eco desta sentencia xudicial da que a santissima nos fai partícipes

"O adjunto de promotor público, representando contra o cabra Manoel Duda, porque no dia 11 do mês de Nossa Senhora Sant'Ana quando a mulher do Xico Bento ia para a fonte, já perto dela, o supracitado cabra que estava de tocaia em uma moita de mato, sahiu della de supetão e fez proposta a dita mulher, por quem queria para coisa que não se pode trazer a lume, e como ella se recuzasse, o dito cabra abrafolou-se dela, deitou-a no chão, deixando as encomendas della de fora e ao Deus dará.Elle não conseguiu matrimonio porque ella gritou e veio em amparo della Nocreto Correia e Norberto Barbosa, que prenderam o cujo em flagrante.Dizem as leises que duas testemunhas que assistam a qualquer naufrágio do sucesso faz prova.

CONSIDERO:QUE o cabra Manoel Duda agrediu a mulher de Xico Bento para conxambrar com ella e fazer chumbregâncias, coisas que só marido della competia conxambrar, porque casados pelo regime da Santa Igreja Cathólica Romana;

QUE o cabra Manoel Duda é um suplicante deboxado que nunca soube respeitar as famílias de suas vizinhas, tanto que quiz também fazer; conxambranas com a Quitéria e Clarinha, moças donzellas;

QUE Manoel Duda é um sujetio perigoso e que não tiver uma cousa que atenue a perigança dele, amanhan está metendo medo até nos homens.

CONDENO o cabra Manoel Duda, pelo malifício que fez à mulher do Xico Bento, a ser CAPADO, capadura que deverá ser feita a MACETE.

A execução desta peça deverá ser feita na cadeia desta Villa. Nomeio carrasco o carcereiro.Cumpra-se e apregue-se editais nos lugares públicos.

Manoel Fernandes dos Santos,

Juiz de Direito da Vila de Porto da FolhaSergipe, 15 de outubro de 1833."

.(Fonte: Instituto Histórico de Alagoas)mas foi o Adilson que enviou pra lista da Patota...

Centoonce

2005-09-19T14:36:00.000+01:00

Unha máis que recomendable lectura e unha máis que recomendable presentación.

O venres 23 de setembro, ás 20 horas. Na librería Cervantes (Policarpo Sanz, 27, Vigo), presentará Kiko Neves o seu 'Centoonce' (Ed. Xerais. 2005), contando coa presencia de María Lado e Fran Alonso.

es minusválida, non podes bailar! (II)

2005-09-15T16:41:00.000+01:00

es minusválida, non podes bailar! (I)

2005-09-15T16:39:00.000+01:00

harmonía de contrastes

2005-09-13T13:03:00.000+01:00

'esta vaca non é terrorista arrepentido'. Os Resentidos

de ter unha vaca chamaríalle Lauren Vaca, ao touro se cadra Bogart, ou outra cousa. Pode que lle puxese un crotal único no mundo co nome de Lauren. Lauren a vaca... non había quedar mal.

sempre quixen ter un can co nome de Guenguis, para poder dicir que teño un Can na casa, polo demais os cans son bichos bastante detestables.

Pero as vacas son diferentes, enchúfaslles unha mangueira e en dez minutos tes case que o almorzo preparado. os insumos de fóra son mínimos: culler e cunca (que son investimentos e polo tanto só hai que adquirilos unha vez cada certo tempo), sucre, cacao ou café ao ghusto. Nas noites de inverno sempre se agradece a presencia de Lauren. Bogart, pola contra, sería bastante cabrón, por iso que sempre andaría coa teima de levalo ao matadoiro, ao fin, de ter cuchos habíallos encargar ao veterinario, que os trae metidos nunha pipeta, conxelados con nitróxeno líquido. A esencia dun Bogart metida nun frasco.

Se cadra tamén podería ter un frasco co nome de Lauren que me levase o almorzo á cama todas as mañás. Os frascos din que comen menos e teñen menos gastos, así podería cambiar a miña cunca de flores por unha de marca, cos bonecos dos 'tainy toons' debuxados todo ao redor.

ollada ecolóxica

2005-09-09T17:05:00.000+01:00

tiña unha vaca que chegaba aos oitomil litros... e leveina a un centro de desintoxicación

para-noia visual:
indentifíquese problema e solución

estavas só quase indefesa

2005-09-08T14:56:00.000+01:00

estavas só quase indefesa
A brisa que vinha do mar
ondeava-tre o cabelo ao de leve
como que a segredar histórias antigas
e mistérios remotos de ilhas suspensas
Como intruso grardei distância
a olhar-te temeroso do feitiço
perdido no achamento de te ver
E indefeso fiquei eu.

'apenas um tédio que a doer não chega'. Fernando Martinho Guimarães
Edições Fluviais. 2005

mil e unha horas

2005-09-05T18:51:00.000+01:00

despois da presentación do poemario 'as mil horas', que circulou pola rede de diferentes formas, quedei matinando na ampliación do número de horas e incluinlle unha nova xeira delas, 'as horas de Pin', cunha nota introductoria que reflicte a evolución dun sentimento dende a soidade da espera á chegada de Pin, repleta de momentos intensos e longas ausencias.

Agora, haberá, agardo que non moit@s, quen se pregunte pola procedencia dest@ misterios@ Pin. Ben, aínda que pouca, Pin garda relación co personaxe dun libro de Samuel Beckett, 'Como é', sendo o meu Pin unha metamorfose do outro Pim, visto dende unha perspectiva diferente. Se ben, este novo engadido das mil horas, non se centra na vida de Pin (todo ao seu debido tempo), si se conta a historia dun encontro e como ese encontro foi quen de cambiar a traxectoria da migración de ambos, centrándonos nunha única liña, reptante sobre unha lama que, polo menos ate o encontro, impedía calquera equilibrio.

Polo momento, o destino deste novo conxunto de poemas é incerto, se cadra algún certame, se cadra a relirculación deste novo poemario por internet, quen sabe...

Polo de agora tendes o poemario 'erótica' na rede (www.arcosonline.com) polo que non vos vou saturar, pero mantédevos á espera.

cinco e dez

2005-09-01T16:02:00.000+01:00

xa non lembraba a forma da 'nabicol', debeu ser nunha ou dúas ocasións que me cadrou de ver algunha.

hoxe viñéronme preguntar se a horta era poética e eu pensei, de inmediato, na 'nabicol', pequena e imperturvable. Nese instante sobreveume a preocupación: e se todos os meus poemas tivesen forma de zanoura gordecha e compacta?

a cousa non é para rir. Se cadra, todo se debe a un aquel de perversión subconsciente.

Como estabamos en directo, diante da ilustre audiencia fenesa, disimulei, agardando que as ondas hertzianas non fosen quen de transmitir os meus pensamentos.

notas

2005-08-30T15:18:00.000+01:00

1.- Comunícame o Ramiro que 'Radio Filispim' comeza, dende Ferrol, a emisión en probas no 93.0 da FM. Ao enderezo opaii.rtm@gmail.com podedes enviar unha mensaxe dicindo como e de onde recolledes o sinal.

2.- Filo-café: Inês de Castro. 5 de novembro, 20.00 h Vigo-Galiza. Pub Sete Mares
Travesía de Santiago de Vigo, nº 2. 36201 Vigo
Inscrições Abertas
Organiza: incomunidade
Modalidades de participaçom:
poesía, performance, teatro, dança, música, fotografía, audiovisual.
Cada participante non debe exceder os 10 minutos na súa intervençom. Interesad@s en participar poñerse previamente en contacto (dizendo a modalidade de actuação) com:
Alberto Augusto Miranda (Portugal): incomunidade@yahoo.com.ar
Tm: +351.965817337
Xoán Carlos Domínguez Alberte (Galiza): xcalberte@yahoo.es
Tm: 619 788 097
Informaçom en internet: http://incomunidade.blogspot.com

3.- O portal de Internet arcosonline.com, na súa sección adicada á publicación de obras galegas, portuguesas e brasileiras, vai lanzar un poemario da miña autoría, baixo o título de 'Erótica'. Ficades convidados a descargalo, dende o portal, gratuitamente.

amiaza para 'As Catedrais'

2005-08-26T13:30:00.000+01:00

ADEGA paraliza as obras de construcción dunha granxa de cultivos mariños que afecta ao Espazo LIC "As Catedrais" (Foz)

luns

2005-08-22T15:52:00.000+01:00

De volta á calor compostelana. Relendo o centoonce que soteño entre as mans. Despois do final dun concerto de La matumba en Pontevedra, con doces no bolso e a pena dunha fin de semana máis, colmada de ausencias e reencontros.

a Francisco Domínguez Romero

2005-08-19T08:37:00.000+01:00

trouxemos do tempo un verso
sacando da memoria as palabras
o son
dunha man
trémula

ficamos en silencio aínda un pouco
trazando
docemente
o futuro

na memoria para sempre

2005-08-17T13:05:00.000+01:00

Foi en múltiples ocasións nas que resaltei a importancia da memoria como pilar fundamental para a existencia dun pobo, dunha sociedade ou mesmo do propio individuo. Hoxe, con máis razón, reclamo a capital importancia da memoria, pois debemos lamentar a perda dun amigo e compañeiro. O pasado 12 de agosto faleceu Francisco Domínguez Romero. Non teño palabras e non quero tampouco buscalas para describir esta situación, coido que pouco debo e podo engadir ao feito.

Tan só dar a última aperta ao camarada.

haikai

2005-08-11T14:46:00.000+01:00

escribo mil veces
o meu nome na area
para esquecerme
outras mil veces

son froito de todas as dores

Alberte Momán

mexando por nós

2005-08-09T10:53:00.000+01:00

sendo nós mesmos a mexarnos por riba, poderiamos xogar a lamentarnos cunha 'poética escatolóxica', relembrando tamén os tempos nos que a incontinencia nos marcaba como nenos e nenas.

Mais isto non queda... como dicilo, glamuroso, polo que existe unha tendencia a referirse ao poeta como un ente que carece de toda necesidade fisiolóxica que o una á superficie deste mundano mundo.

Nas relacións sociais e políticas vai acontecendo algo semenllante e, polo menos dende que teño 'razón' que non 'uso de', ao producirse un distanciamento entre clase política e base social, a primeira quedou como nun Olimpo ficticio, mentres que a segunda acuñou para si o termo de 'apolítico' ou 'apolítica' segundo corresponda á personalidade de cada quen.

E onde quedamos o resto? Pois nun limbo, flotando como cabaliños do demo e cunha sensación permanente de non pertencer a ningures.

E así remato(me)

terra e lingua

2005-08-01T12:19:00.000+01:00

Cando a ditadura é un feito

a revolución é un dereito

dicía Xurxo Souto, aos berros, perante máis dun cento de persoas no Festival da Terra e da Lingua, organizado pola Fundaçom Artábria.

Alí coreáronse outras proclamas do estilo na conformación dun novo mundo que queremos. Alí estiven tamén eu, cos meus versos e un bocata vexetal sobre a herba e a xeada.

fronteiras

2005-07-28T12:58:00.000+01:00

despois do día da carne, case que, ao ver o que dá de si, estou por cambiarme ao leite.

o malo son sempre as fronteiras, esas que un se marca, como escapando do mundo. Pero para iso un tamén se fai poeta, para ter onde ir cando non se quere estar en ningures.

Non vou renegar da carne, porque adoezo por ela, incluso cando xa vou farto sinto unha atracción estraña, que me impulsa a continuar, pero o leite, iso si que marca a diferencia. Lembro de cando neno, as tardes, despois de xogar durante horas ao futbol cos compañeiros e compañeiras do meu barrio, volvía para casa e tomaba un vaso de leite ben frío da neveira. Pero non era como agora, que un compra leite en brick porque non pode andar todos os días a compralo fresco, senón que se trataba dun leite do día, dese que sabe aínda ás mans que muxen, a caldeiro de aceiro inoxidable, a forraxe, a millo... daquela daba gusto. Despois de engulilo, un sentíase mellor consigo mesmo, como nesa eterna paz que transmiten as vacas.

xata con patacas

2005-07-27T12:19:00.000+01:00

cómpre tamén facer un día da carne (compría facer un do leite, que se nos vai) pero o da carne ten outro tipo de connotacións dunha intensidade, se cadra, maior, alén do meramente dixestivo. Hoxe para min, e despois de moito tempo, vai ser o día da carne. Xata con patacas. As outras connotacións van sen guarnición, polo menos fritida. Porque para tempos de escaseza as humanas necesidades, chamadas fisiolóxicas, non teñen un silo posible, polo que de comer faise mentres hai, e cando non... xexún, que vai máis acorde cos cánones da estética actual.

E logo dirán que a fame ten algo de poético, pero a fame non fai o poeta, sendo o poeta o que fai a fame, aínda que cómpre non deixarse enganar polo feito de que haxa máis poetas que xente a comer, que iso vén dado máis por unha cuestión de liberalismo económico que pola inspiración e a poesía, xa que é ben sabido que cando os poetas se xuntan a comer, comen primeiro e recitan despois, que é de moi mala educación falar coa boca chea. Que non estou dicindo que sexan 'uns cheas', que tamén, pero en menor medida.

En fin, chega o momento, é a hora, xa o estómago está a facer o seu traballo, as glándulas salivares producen saliva... ben, que todo funciona como debera, segundo o seu destino pauloviano.

sen un intre de calma

2005-07-26T08:37:00.000+01:00

non vou negar que foi unha sensación estraña a de ter entrado nun lugar onde horas máis tarde só había un fondo boquete. Pero independentemente diso, para non facer a crónica estúpida da páxina de sucesos de calquera xornal mediocre (que por outra banda é o que hai neste e nnoutros paises), cago na hostia! quixera saber a que andamos a pensar. Nunca coidei que o independentismo adicase o seu tempo a facer ese tipo de artefactos, pero vaia carallada, e non polo caixeiro que pena non me dá, pero o que si é triste é que con cada unha desas caralladas os dereitos inalienables do individuo vanse para o carallo, estas cousas serven de desculpa á dereita para dicir que fai falla 'seguridade', se meteran a seguridade... Tan estúpido me parece todo isto que preferín pensar que fora a propia dereita a que fixera tal cousa, para continuar coa política do medo, que parece ser a que máis rendemento político está a ofrecer.

Polo demais, uns días de descanso, para durmir e comer ben, para ir de concerto en concerto, recomendo La Phaze, xa que facía ben tempo que non disfrutaba tanto dun cocerto.

E pouco máis, tan só o seguro das vacas que chama.

entre forraxes

2005-07-22T11:41:00.000+01:00

o millo cortado 0.75 m de altura proporciona un maior valor enerxético que cortado a rentes do chan, aínda que menos fibra.

o outro día comín, por vez primeira, os cereais deses do almorzo con alto contido en fibra e sentinme vaca por un intre. Aghora estou pensando en facer un silo de leite con galletas.

desviacións sistemáticas

2005-07-19T10:00:00.000+01:00

dez da mañá. A pantalla do teléfono perdeu algún píxel máis dende onte e son incapaz de recoñecer o número da oficina da Seguridade Social, onde unha voz feminina invítame a marcar o 10, nun castellano moi de Compostela.

penso na noite entre as sabas, tamén penso nunha cifra ao carón do meu nome sobre o papel timbrado dunha aseguradora. Non sei por que non me sorprende o valor pola miña morte. Non saben da quentura das sabas, das salgadas humidades, dos momentos de risos, das soidades que por momentos invitan á reflexión...

10 anos

2005-07-16T10:55:00.000+01:00

este ano, cúmprense dez anos de moitas cousas: o meu primeiro premio literario (coido que o de Dornedá, cunha especie de obra de teatro chamada 'a gardería'), conquerir o carné de conducir, así como carnés de organizacións varias...
Pero como os carnés, cómpre saber se estou de renovación ou sinxelamente caduco.

Dúas fotos e DEI vello!

coas novas fotos se cadra cómpre abrir unha nova etapa. De pelo longo, barbeado...

carne

2005-07-14T17:12:00.000+01:00

matinando

2005-07-13T15:02:00.000+01:00

'Unha das grandes vantaxes de ser muller é que podes pasar ao lado dunha negra moi guapa sen desexar convertela nunha inglesa'

Virginia Woolf

lugo (2002)

2005-07-12T12:51:00.000+01:00

recuperando esas fotos do meu tempo en Lugo. 'Hai cincuenta anos nada era diferente'

astra

2005-07-11T15:21:00.000+01:00

unha recomendación de Nana.

a ver homiño, a ver!

2005-07-10T13:43:00.000+01:00

'[...]pense o que eu e outra xente fai sexa do mellor que se escribiu nesta mediocre literatura.'

David Souto

e xa para rematar con esta discusión, porque eu para estas cousas sonche un desastre, e máis cando teño que falar sobre cousas que me interesan máis ben pouco.dende que teño uso de razón, do que hai ben pouco tempo, veño defendendo unha poesía sinxela, desa de poucas voltas retóricas, onde o autor se mostre tal é como é, sen medos nin prexuizos. Para min, e enlazando cun post anterior, Lupe Gómez ten esa virtude, fai da súa poética unha lectura amena, onde ollar para a autora de fronte e onde verse reflectido/a de ser o caso. Por exemplo, en 'Fisteus..' en narrativa, fai unha descipción dunha realidade que, evidentemente, non todos/as estamos capacitados para entender en toda a súa magnitude, pero forma parte da actualidade deste país, polo que resulta un documento de valor incalculable, tamén para as persoas as que esa outra Galiza as colle un pouco alonxadas.

Agora ben, eu que non son filólogo e teño cousas mellores que facer que adicarme á anilise formal de textos literarios, guíome exclusivamente pola subxectividade para crear un criterio propio, polo que se fago algunha crítica a poetas do tipo 1, é porque segundo meu criterio propio son pallas mentais destinadas máis como literatura de poetilla a poetilla, que de poetilla ao mundo circundante. Sinto se non me interesan as eruditas charlas sobre temas trascendentes na literatura, sinto se non disfruto de cuestións filolóxicas alén da mensaxe, pero fun por ciencias.

Como lector, paréceme estupendo que existan 'pallistas' de todos os tipos, pero sinxelamente teño a suficiente capacidade para crearme os meus propios gustos literarios, e desa base é da que humildemente parto.

bob coulter

2005-07-09T14:02:00.000+01:00

visual

2005-07-07T10:29:00.000+01:00

poética dos noventa

2005-07-06T18:17:00.000+01:00

Os noventa ou máis.

ando á procura dese 'Pornografía' de Lupe Gómez que se vai entregar con El Correo Gallego.

Lembro telo lido hai moitos anos. Agora entérome que debeu ser polo '95. Lembro tamén outras cousas.

Na súa sinxeleza marcou a pauta do que sería para min a poesía (sen afondar no resto de aspectos a avaliar).

Estou, por tanto, contento por conquerir o que daquela me fora imposible (lino de prestado), malia que non sexa o mesmo.

redes e capturas

2005-07-05T12:41:00.000+01:00

e disque foi o ghol.

estes días a falar de diversos temas do eido cultural, dáme por lembrar as redes, (daquela que deixaba barba de cando en vez). Tamén lembro outras cousas e as razóns que me levaron a marchar, camiñar por outras cauces, que viñan sendo as mesmas, pero preservando o todo no que cría e continúo a crer.

a cuestión é que tanto debate reabre o apetito, pero sempre de algo novo, para non redundar na caída. Porque cómpre estar onde se comeza a esquecer a palabra. Ao fin, o embigo témolo moi visto.

e agora, que?

2005-07-04T15:48:00.000+01:00

E non cómpre falar moito que despois todo se sabe. Na política, e sobre todo nun país pequeno coma o noso, todo acaba saíndo á luz. Incluso aquelas posturas máis intransixentes teñen a súa vertente máis racional no subconsciente dalgún político (profesional).

Por outra banda,Na intimidade sempre hai quen se confesa e di o que verdadeiramente pensa. Pero ao mesmo tempo, aí se marca a verdadeira diferencia entre opcións políticas ou individuos políticos. Están os que saben confesar os seus pequenos pecados e os que negarán ate a morte os seus máis grandes delitos.

Tamén están os que veñen e os que marchan. Dos últimos xa coñecemos o seu grao de corrupción, dos outros fáltanos saber o seu grao de coalición.

A miña dúbida verdadeira é se triunfará ou non a ideoloxía fronte á traición e ao populismo socialdemócrata.

O da ideoloxía todos sabemos que é algo utópico xa que, abafados polo neoliberalismo, dificilmtente podemos pretender sairnos da norma,pero cando menos agardo que podamos manter a esperanza, malia todo.

un ano

2005-07-02T10:34:00.000+01:00

podemos sacarlle semellanzas.

un día como hoxe de hai un ano comezaba este blog.

+ literatura

2005-06-30T15:44:00.000+01:00

da xente que hai tempo que sigo con gusto sae Mariça Lourenzo, nun blog que recomendo encarecidamente. Pero agora, sorpréndenos cunha outra iniciativa. Unha revista, Germina, que sorprende igualmente.

semanas

2005-06-29T12:09:00.000+01:00

o tempo non é cuestión de horas, é un sentimento que nos achega ou distancia a intervalos irregulares, con Pin, sempre con Pin.

á noite é sempre diferente. un dá en cismar e as noites evoluen como a escuridade, o desacougo de sentirnos sós nun cuarto estraño e escuro.

Os lugares desvincúlanse desa ansiada familiaridade nos intervalos de ausencia e as palabras perden o seu senso mentres as esculpimos na estrañeza dos lugares, e nós somos nós mesmos sentindo a vertixe das horas e a frouxedade dun entorno vibrante, en cambio permanente.

as horas son un sentimento, con Pin. Pin mesmo é un sentimento na ausencia de ambos, para ser un ás veces, cando os outros descansan.

champagna

2005-06-28T10:19:00.000+01:00

onte foi día de festa improvisada na Quintana. aló andabamos, esquecendo por un intre todo o que queda aínda por andar e agarimando a noite coa despreocupación lóxica de quen atopa un remanso na loita fronte á escuridade destes últimos dezaseis anos.

Máis que nunca, con cautela, avanzamos.

foto

2005-06-27T18:52:00.000+01:00

Foto sacada en Allariz no 2003

náufrago

2005-06-27T18:38:00.000+01:00

deixamos a suburbe para perdernos nas noites con Pin. Así descubrín que ate os seres aparentemente inertes súan. Entre a multitude de cousas boas que ten todo isto, está a de que podo deixarme á deriva sen medo a afogar, xa que a suor humidece pero non apoza.

unha deriva estática agradécese nestes tempos de mudanza, como referente fronte aos cambios, algo para lembrar como: naqueles tempos Pin e máis eu...

malia o que poda parecer as lembranzas sempre quedan, para o bon, ou para o igualmente bon pero que nos deixa tocados no senso do ridículo. Neses casos, cómpre sempre mostrar unha predisposición para a risa.

así, así imos sempre avanzando.

avanza!

chão de vespas

2005-06-24T21:15:00.000+01:00

d@s amig@s que se van facendo polo mundo adiante un sempre recibe gratas sorpresas. Déixovos un pedaciño, por se vós tamén gostades.

Rua de Fuzelhas

Treme-lhe o braço ainda
não o coração. Misteriosas

casas e a rua sob a névoa
os degraus tão velhos
cintilando. A uma porta
bate, espreita, espera

o mar que da janela
inunda o quarto. Então alguém
já canta sobre as águas, de dentro

sempre vem
o eco dos naufrágios.

José Carlos Soares
Chão das Vespas

Losing my religion

2005-06-23T23:34:00.000+01:00

volvendo para máis e mellor.

pensando dou en acabar coas ideas, para cuestionarme todo canto cría e recría único e verdadeiro. Non se me pode deixar só, xa o repito eu mesmo, despois de escoitalo mil veces... non se me pode deixar só mil veces...

xa logo vai ser tempo de deixar este confesionario para perder o fío noutras lides. Pouco a pouco vou perdendo o gusto por deixarme ver. Cústame, cada día máis, falar sen deixar de mirar ao meu redor, sobre todo cando penso que non vou ser comprendido.

por outra banda, hai certas cousas que non cambian, 'mis labores' continuan a ser de grande importancia para min e, agardo, que para quen me lea.

vai traballar e déixame ver a novela!!!

2005-06-23T22:57:00.000+01:00

Hai, indiscutiblemente, días para non pensar... mellor, rectifico, hai asuntos nos que pensar pensarás, pero hache sentar ben mal, ho, que cho digho eu!!!

O caso é que dicir digo de máis, ou non, e durante os longos silencios recapacito e convirto o pensar nunha teima obsesiva que deriva no insomnio.

Xa sei que Tracy Chapman non axuda nestes casos. Pero ben, despois de meterme media canción de Claudio Baglioni xa estou ao borde do suicidio. Non hai como revisar a xira de Apocalyptica por Rusia e imaxinar un directo desta xente e o ánimo cambia radicalmente. Pero ben, non hai como os tal Yamato para facer do sobresalto un xeito de vida.

A vida é unha novela televisada.

mundo de realidades

2005-06-20T16:40:00.000+01:00

Decidindo se asumir a realidade ou loitar, outra volta, pola consecución do perdido. Iste semella ser o debate en diferentes círculos domeu entorno.

Na miña opinión nunca é tarde para comezar de novo, sempre e cando se avalien dun xeito obxectivo os erros, doutro xeito córrese o risco de caer outra vez neles, sendo a segunda caída moito máis traumática.

hai que gravalos

2005-06-15T15:21:00.000+01:00

contra a carretaxe.

ollo se vedes un morto deses que votan, dependendo do grao de descomposición poden ser máis ou menos lesivos.

unha razón máis para dicir LUCÍA ALDAO

2005-06-14T18:16:00.000+01:00

A LINGUA DAS NENAS

Tiña os mesmos anos que unha rapaza cando é tonta
e as aspiracións xa lle colgaban das ventás.

Levaba unha nenez de anti-infancias,
coma quen perde a virxindade a cada momento...
pero tampouco importa
porque sabe que toleo se a vexo mascando un deses corazóns de gominola.

Toda unha idade de números negativos e semáforos en vermello
con bonecas verdes de pernas
pechadas.

E non escribía. Amosaba certo noxo polas cousas de punta afiada,
mais levaba caligramas tallados
no antebrazo e nos ollos
a forza de vento e de pedras de loucura.

Toda unha contradicción para curarche con saliva...
Toda unha vida escribindo o meu nome con faltas de ortografía:
Lucía leva h intercalada cando berras.

Lucía Aldao

Mar de tinta

2005-06-14T16:05:00.000+01:00

O venres 17 de Xuño, Mar de Tinta trasládase á Galeria Sargadelos na Rúa do Vilar (Compostela) para presentar o libro “U-lo Prestige? Entre a ecoloxía e a globalización”. O acto dará comenzo as 20 h. para por de manifiesto a denunciable situación que Galicia está a sofrer co modelo de modernización imposto polo poder onde a desfeita do Prestige e un síntoma máis desta endemia planetaria.

que é iso do autoparásito

2005-06-13T22:16:00.000+01:00

Despois de peticións varias coido que debo explicar un par de cusas. consideraba a relixión, no meu primeiro post sobre o tema, como un parásito para si mesma. A creación da moral implica a formulación da antimoral, do pecado. Dita limitación implica que, antes de existir a moral, non existise o mal, polo tanto consumimos o suposto 'ben' coa creación da súa antítese, ate o extremo de centrarse máis na delimitación da antimoral que no disfrute dos supostos 'bens' que proporciona a rectitude.
No segundo post, o tempo delimita unha moral que se consume no pecado que el mesmo reproduce.
Dende unha perspectivaexistencialista, todo isto ten solución. Xa Whitman dicía nun seu poema, 'se non é o problema e a solución do problema non é nada ou case nada'.
En definitiva, xa ceei, vou durmir, xa que logo.

autoparásito II

2005-06-13T15:24:00.000+01:00

o tempo
o tempo é unha ferida absurda, como a distancia, a ausencia que mima a suspicacia.
o tempo é unha ferida absurda,Pin. pero as horas están da nosa man, como canto somos quen de ofrecer.

autoparásito

2005-06-12T13:39:00.000+01:00

o povo é bom tipo?

2005-06-11T14:41:00.000+01:00

a net si proporciona un intercambio de valor incalculable que fai dela un medio indispensable e enriquecedor.

Folleando as páxinas dos amigos e amigas que un vai facendo, segundo pasea cal electrón no seu fluído elemento, atopei un título que me pareceu, cando menos, fermoso. 'o povo é bom tipo' é proclive ao intercambio.

Deixo a esferográfica deslizar sob a minha mão direita para te escrever algumas palavras. E acendo um cigarro porque as palavras, etéreas, não se materializam, e por cada fumaça que puxo do cigarro é como se quisesse arrancar a palavra certa, a frase mais coerente, o parágrafo perfeito, para te dizer qualquer coisa como

- Gosto de ti

pero ben, eu non sempre crin, e aínda agora cústame crelo, que o pobo sexa bo tipo. Se cadra nun sentido máis de contrato social, no que todos somos bos ate que a sociedade nos corrompe, sendo o medo á individualización, que dicía Erich Fromm, o que nos fai caer na perversidade e na alienación. O que si vén sendo certo é o desexo de crer no pobo como unidade e as aspiracións cara unha meta en común.

fronte ás apocalípticas delcaracións daquel biólogo, coido que danés, que aseguraba que as consecuencias, que agora consideramos negativas dende un punto de vista ecolóxico, da presencia do home na terra, non son máis que o froito da evolución lóxica do planeta, que pasará da entropía á orde coa extinción da especie humana. Un de-construír para acadar un mundo novo. Fronte a isto, aseveración que me parece moi discutible, quédanos só o ánimo de espírito para o traballo de 'aleccionamento' dunha sociedade corrompida por si mesma e inmersa nun corrente autodestructiva á que moitos, xa, nos resistimos.

un dereito inalienable

2005-06-10T22:16:00.000+01:00

xa se apuntaba en 'Ameliè' o feito de que o malograr a súa vida é un dereito inalienable do individuo. Pero ate que punto e baixo que perspectiva consideramos o feito de malograr a existencia do individuo?

Hoxe era o día de falar de Unión Penosa, que cortaba eucaliptos en fincas privadas sen o consentemento dos seus donos, o cal é unha práctica do máis común no noso país. Logo, disque, vanche a casa con catro pesos e un papel para que asines... é deprimente, pero caemos nas cacicadas unha e outra vez. E que conste que o preocupante non me parecen os eucaliptos, dunha tonelada seica. Logo viñeron os improperios e os desexos de coller unha tranca e poñerse a romper craneos a discreción. O da xustiza pola man non deixa de ter un aquel particular que queda case como revolucionario, pero...

tamén xurdíu a idea, e de aí o post, das consecuencias e, dada a responsabilidade do traballo, a conciliación dunha desas solucións 'dentro do sistema' para que todo continue como está, pero claro, isto último digoo eu así, case que sen durmir e sen moitas ideas na cabeza. O que si me queda claro, aínda que sexa unha parvada, é o dereito inalienable do individuo a malograr a súa vida... quen sabe o que acontecería se algún máis optase por esa opción.

Non sei, despois dunha semana intensa de reestructuración do sector lácteo, teño unha confusión de sentimentos, por unha parte esperanzadores e de depresión nerviosa pola outra, que me fan chegar a un grao de aturdimento tal que me resulta difícil, por unha parte, dicir algo con sentido e pola outra entrar a avaliar as posibilidades de canto estou a dicir.

os novos (the young ones)

2005-06-06T18:32:00.000+01:00

quen non lembra cando na TVG había algo máis... diferente:

O peor de todo o asunto é que eu son un comediante marxista, pero dende que saio moito na televisión, os meus amigos marxistas acúsanme de venderme ao gran capital e nas manifestacións fanme ir ao final, na cola. Todos andan a vender a nosa leira e eu teño que vender e teleprograma... Quero aproveitar esta oportunidade para xurar por Daniel que eu non me vendín.

parte meteorolóxico

2005-06-01T18:44:00.000+01:00

xa é primeiro de xuño e corre unha brisiña interesante por Compostela, que contrasta con esta abafante calor.

Pacu Vázquez crea reacción

2005-05-31T18:29:00.000+01:00

Curuñeses todos,

que hai desas extremas alianzas entre el excelentísimo Pacu e o sector agropepero da Galiza irredenta?

a dereita socialista larga un globo sonda por medio do ilustrísimo especulador coruñés (carroñés)?

servirá o descontento do sector agroppero da Galiza irredenta para frear a colonización madrileña do goberno 'rexional'? e todo grazas á magnificencia dun psoe connivente?

será quen o nacionalismo de soportar as arremetidas de tales alianzas?

e, que lugar ocupa 'torito' en todo isto? será a teoría 'torito' deixar que se queime politicamente a mazá máis polémica do seu partido?

19-X, ponte nas ondas

a porta verde do sétimo andar

2005-05-29T10:59:00.000+01:00

con nocturnidade, premeditación e alebosía un novo espazo foise nutrindo das esperanzas de moitos, ou aínda non, para agromar entre infusións e cervexas n'O lar de Zoe, en Vigo. Xurde como unha iniciativa aberta a todo ente creador que desexe achegarse, no momento en que poñamos datas concretas para as reunións, e disfrutar da conversa e uns grolos refrescantes de compaña.

a porta verde do sétimo andar, é un lugar de encontro, onde perverter e deixarse imbuír dun ambiente agradable, partillando pareceres lietrarios, sensibilidades varias para máis que 'todos os públicos'.

o seu correo, aportaverde@gmail.com

A permanencia do sempreadeus

2005-05-28T13:12:00.000+01:00

Ando á procura da miña parte aliquota de sentimento, dun todo ausente.

Comercio cun sen dúbida nos ollos, a vivisección dun terra alén dividido en finas porcións nas que a vaca tamén ri.

E na figura hai un adeus, o sen dúbida dunha despedida figurante, un encher os ocos na defensa da contraintención, que son eu, ti, aquel que se oculta por tras do absurdo para non ser sinalado, a fermosa e doce cincenta feromónica. Unha contraintención que disimula o que demos en chamar maldades para autoconvencernos da verdade, desa que nós só sabemos, desa que sentimos perto mentres nos mergullamos soliños na mesma contraintención con forma de vaca morta, de estertor espasmódico, tamén figurante, tamén sen dúbida as coxas da doída cincenta, máis que feromónica, pervertida.

Neste texto dun verso só, dun poema tan só, dunha parte aliquota de estupidez entre todas as outras partes proporcionais e ponderadas, nesta verdade contraindicada, nesta soidade indicada sempre polo máis indicado, nesta figura paternal que nos di como habemos ser, na súa parte aliquota que tan ben compartimos, na autocensura que ela provoca, no soño, no verde que sentimos fóra, no fóra que nos sentimos ás veces e no dentro coa feromonía dun sempreadeus como flor nos beizos.

E sóltate, sóltate das mans para caer a gusto.

Na velocidade que nos proporciona sermos vítimas amordazadas sádicas como un alter ego da submisión, nela figuramos de pernas abertas ao mundo, de posturas innobres fronte á loxa do falo, para ir rematando, exterminando o cincento da feromona.

Do gusto por caer, collín a postura.

lambeduras

2005-05-25T18:20:00.000+01:00

onte falaba de lamber, hoxe debería falar, consecuentemente, de aproveitar.

Onte foi o día do ribeiro con xentes de garabata a falar da cultura da que ignoran practicamente todo, na Torrente Bellester. Afortunadamente, había entes discordantes que para min marcaron ampliamente a diferencia. Tiven o pracer, unha vez máis, de atoparme con Lucía Aldao, da que había tempo que non sabía moito; con Elvira Riveiro, Luz Fandiño, María Lado... por iso podo dicir que gostei do acto e non tanto dos formalismos. Evidentemente na democracia das cousas democráticas, todo é estupendo e a convivencia é formidable, polo que compriría salientar o paso extraordinario que para a cultura galega significa o compromiso das institucións...

Pero claro, e falando das institucións máis ou menos institucionais, outro tema son os mortos. Dado o ghusto particular que temos neste país por facer academias e dar premios aos mortos (propio dunha cultura morta, conmemorar centenarios e festexar falecementos), que de súpeto se fagan recitais con xente moza, con moitos anos aínda por diante, queiramos ou non é un cambio, sempre de agradecer, na miña máis humilde opinión. Ghastar os cartos naqueles que aínda teñen moito que dicir, coido que é unha aposta de futuro máis axeitada que investilos naqueles que, por moito que queiran, non han dar máis do que xa deron.

Pero ben, o ribeiro queremos pensar que era bo e o pinchos coméronse, non? Pois logo que nos aproveite a tod@s.

minutos

2005-05-24T15:18:00.000+01:00

teño uns minutos aínda para lembrar un cento de cousas. trátase de pequenos detalles que sempre cómpre ter presentes. Agora que deixei a ociosidade, procuro no vagar un instante para lembrar todo canto paga a pena. É moito, nestes últimos tempos, o recollido sobre a pel, como un aroma que nos envolve e ao que non nos damos afeito de todo, polo que sempre nos detemos a cheirar evocando un cento de recordos intensos.
O cheiro... lembro a fin de semana e sorrío.

Cuervo ingenuo

2005-05-22T13:41:00.000+01:00

Tú decir que si te votan,
tú sacarnos de la OTAN,
tú convencer mucha gente.
Tú ganar gran elección,
ahora tú mandar nación,
ahora tú ser presidente.

Y hoy decir que es alianza ser de toda confianza,
incluso muy conveniente.
Lo que antes ser muy mal
permanecer todo igual
y hoy resultar excelente:

Hombre blanco hablar con lengua de serpiente
Cuervo Ingenuo no fumar La pipa de la paz con tú,
¡por Manitú!

Tú no tener nada claro
cómo acabar con el paro,
tú ser en eso paciente,
pero hacer reconversión
y aunque haber grave tensión
ahí actuar radicalmente.

Tú detener por diez días
en negras comisarías
donde mal trato es frecuente:
ahí tú no ser radical,
no poner punto final,
ahí tú también muy paciente:

Hombre blanco hablar con lengua de serpiente
Cuervo Ingenuo no fumar
La pipa de la paz con tú,
¡por Manitú!

Tú tirar muchos millones
en comprar tontos aviones
al otro gran presidente,
en lugar de recortar loco gasto militar.
Tú ser su mejor cliente.
Tú mucho partido,
pero ¿es socialista, es obrero,o es español solamente?
Pues tampoco cien por cien
si americano también,
gringo ser muy absorbente.

Hombre blanco hablar con lengua de serpiente
Cuervo Ingenuo no fumar La pipa de la paz con tú,
¡por Manitú!

(Javier Krahe)